In this category:

Or see the index

All categories

  1. CINEMA, RADIO & TV
  2. DANCE
  3. DICTIONARY OF IDEAS
  4. EXHIBITION – art, art history, photos, paintings, drawings, sculpture, ready-mades, video, performing arts, collages, gallery, etc.
  5. FICTION & NON-FICTION – books, booklovers, lit. history, biography, essays, translations, short stories, columns, literature: celtic, beat, travesty, war, dada & de stijl, drugs, dead poets
  6. FLEURSDUMAL POETRY LIBRARY – classic, modern, experimental & visual & sound poetry, poetry in translation, city poets, poetry archive, pre-raphaelites, editor's choice, etc.
  7. LITERARY NEWS & EVENTS – art & literature news, in memoriam, festivals, city-poets, writers in Residence
  8. MONTAIGNE
  9. MUSEUM OF LOST CONCEPTS – invisible poetry, conceptual writing, spurensicherung
  10. MUSEUM OF NATURAL HISTORY – department of ravens & crows, birds of prey, riding a zebra
  11. MUSEUM OF PUBLIC PROTEST- photos, texts, videos, street poetry
  12. MUSIC
  13. PRESS & PUBLISHING
  14. REPRESSION OF WRITERS, JOURNALISTS & ARTISTS
  15. STORY ARCHIVE – olv van de veestraat, reading room, tales for fellow citizens
  16. STREET POETRY
  17. THEATRE
  18. TOMBEAU DE LA JEUNESSE – early death: writers, poets & artists who died young
  19. ULTIMATE LIBRARY – danse macabre, ex libris, grimm and others, fairy tales, the art of reading, tales of mystery & imagination, sherlock holmes theatre, erotic poetry, the ideal woman
  20. ·




  1. Subscribe to new material:
    RSS     ATOM

CRIME & PUNISHMENT

· CRIME SCENES; HONDERD JAAR FOTO ALS BEWIJS · Harrie Janssens debuteert met roman: MAMA! · Joep Eijkens: Foto te vernietigen, gevaarlijk! · Hank Denmore: Moord in lichtdruk (54 en slot) · Criminal Zebra · HANK DENMORE: Moord in lichtdruk (01)

CRIME SCENES; HONDERD JAAR FOTO ALS BEWIJS

crimescenes02Het Nederlands Fotomuseum presenteert in het voorjaar van 2016 de tentoonstelling Crime Scenes | Honderd jaar foto als bewijs (t.m. 21 Aug. 2016)

Kan een foto iets aantonen, bewijzen of onthullen? Al sinds de uitvinding van de fotografie wordt de fotocamera gezien als een vooral mechanisch instrument om de werkelijkheid af te beelden. Wat op een foto is te zien, is ooit zo geweest. Maar is wat op een foto staat daarom ook ‘waar’?

Foto’s kunnen ook een subjectief beeld van de werkelijkheid geven en ze kunnen zijn gemanipuleerd of in scène gezet. De fascinerende wijze waarop foto’s in de afgelopen 150 jaar in rechtszaken zijn gebruikt, en de discussies die er over fotografie werden gevoerd, brengt Crime Scenes voor het eerst in kaart.

Crime Scenes presenteert elf case studies uit de geschiedenis van de ‘foto als bewijsstuk’, met de nadruk op zaken van groot humanitair en/of volkenrechtelijk belang: van begin 1900 tot aan vandaag. Beginnend met de beroemde crime scene foto’s van de Franse politiefotograaf Alphonse Bertillion, via de luchtfoto’s van gebombardeerde steden tijdens de Eerste Wereldoorlog en de films van de concentratiekampen in de Neurenberger processen tegen de Nazi’s, eindigt de tentoonstelling met de problematiek rond de bewijsvoering van drone-aanslagen in Waziristan en de pogingen om aan te tonen dat de Bedouïnen in de Negev woestijn in vroeger tijden niet louter nomaden waren – met als inzet hun claim om er ook vandaag nog te mogen wonen. De tentoonstelling brengt een grote variatie aan historisch beeldmateriaal bijeen. De context van iedere casus wordt daarbij helder uiteengezet.

crimescenes01Nieuwe boekuitgave:
Images of conviction.
The construction of visual evidence

Photography Catalogue of the Year, winner of the 2015 Paris Photo-Aperture Foundation Photobook Awards

Each of these eleven case studies spanning the period from the invention of ‘metric’ photography of crime scenes in the nineteenth century to the reconstruction of a drone attack in Pakistan in 2012, offers an ‘archaeological’ analysis of the historical and geopolitical context in which the images appeared, as well as their purpose, the way they were produced and the specific framework of their reception.

The nature and the gravity of the facts described mean that no fallacious comparison must be allowed to simplify or reduce the ambit of such images. Coming not long after the invention of the medium, everyday use of photographs in the courtroom made the image’s power as truth an essential tool of conviction in the service of justice. This power as truth has been ardently debated, sometimes legitimately contested and often contradicted.

How does the image take shape in truth-seeking scientific and historical discourse?

Tekst: Jennifer L. Mnookin, Anthony Petiteau, Tomasz Kizny, Thomas Keenan, and Eric Stover
Aantal pagina’s: 240
Foto’s: 280 zwart wit foto’s
Formaat: 22 x 28.5 cm (staand)
Hardcover, € 44,95
Taal: Engels
Uitgever: Éditions Xavier Barral
ISBN: 9782365110839

Nederlands Fotomuseum
Gebouw Las Palmas
Wilhelminakade 332
3072 AR Rotterdam

# Meer info website Nederlands Fotomuseum

fleursdumal.nl magazine

More in: - Book News, Art & Literature News, CRIME & PUNISHMENT, Galerie des Morts, Photography


Harrie Janssens debuteert met roman: MAMA!

mamacover

 

Harrie Janssens
MAMA!

Antonius komt uit een arm gezin en verliest op jonge leeftijd zijn vader. Zijn moeder ziet spiegels als een uitvinding van de duivel. Antonius mag geen vrienden hebben en wordt zijn hele schoolperiode gepest. Antonius zoekt troost bij een abt in zijn dorp. Na zijn studie gaat hij werken in een computerwinkel in de stad, waar hij carrière maakt. Dan komt Antonius in contact met de Kruisheren en gaat hij engelen zien en stemmen horen. Deze stemmen worden steeds luider en geven opdracht tot een groot offer.

Uit de roman: Broeder Portier begon al te lachen toen hij ons zag: ‘Ik roep meteen vader abt, ga maar in de spreekkamer zitten.’
Toen de abt binnenkwam, begon mama meteen het hele verhaal te vertellen. In het bijzonder dat ik door de politie was opgebracht en door de directeur was geschorst.
‘Van uwe eerwaarde vader abt wil ik horen welke straf Antonius moet krijgen om voor eens en altijd op te houden met zondigen!’
Nou, nou, dacht de abt, die meent het ernstig. Wat voor straf kan ik verzinnen om hem te sparen en toch zijn moeder haar zin te geven?
‘Ik vind dat mijn zoon op zijn knieën rondom het klooster een boetetocht moet afleggen. Wat vindt uwe eerwaarde vader hiervan?’
Jeetje Mina, dat mens is erger dan de inquisitie, dacht de abt.
harriejanssens‘Tja, mevrouw Van der Krabben, dat is wel een heel zware straf. Uw zoon heeft wel gezondigd, maar zou een negendaagse noveen niet beter zijn?’
‘Nee, ik wil dat hij zelf aan de lijve ondervindt wat het is om nederig te zijn. Misschien is het dan afgelopen met die moderne fratsen, daar was ik toch altijd al bang voor.’
De abt knikte langzaam. ‘Misschien is dat inderdaad een goed les voor Antonius. Maar wie moet dat dan controleren?’
‘Ik dacht dat een van de paters dat wel kon doen, die moeten toch hun brevier bidden.’
Al die tijd was ik als met stomheid geslagen. Was dit míjn moeder? Een nog grotere vernedering was niet denkbaar. Rondom het klooster lagen nogal wat woningen en een verkeersweg. Dan zou iedereen mijn vernedering zien. Daar kon ik niet mee leven, dan maak ik liever een eind aan mijn leven.

Harrie Janssens: “Ik was onder andere freelance persfotograaf en leraar elektrotechniek. Ik schreef tientallen boeken over elektrotechniek voor de lts en het vmbo. Ik debuteer met MAMA!. Aan deze roman heb ik negen jaar gewerkt.”

Prijs: € 22,75
Titel: MAMA!
Auteur: Harrie Janssens
Uitvoering/formaat: Paperback 16 x 24 cm
Aantal pagina’s: 388
ISBN: 9789402211078
Verkrijgbaar in de boekhandel of website boekscout.nl

fleursdumal.nl magazine

More in: - Book News, Art & Literature News, CRIME & PUNISHMENT, Harrie Janssens, Harrie Janssens Photos


Joep Eijkens: Foto te vernietigen, gevaarlijk!

EIJKENSJ-fotoalbum007

‘Foto te vernietigen, gevaarlijk!’

Vroeger ging ik met enige regelmaat op fotoboekenjacht in Brussel.

Ook de dagelijke vlooienmarkt op het Vossenplein leverde wel eens mooie vondsten op. Niet alleen boeken trouwens, want ook dozen vol foto’s, brieven en andere  persoonlijke bescheiden kunnen natuurlijk een schat bevatten.

Een van de laatste keren dat ik er kwam, was de markt eigenlijk al voorbij. Hier en daar lagen nog wat spullen die kennelijk achtergelaten waren voor de vuilnisophalers. Soms ging er bij zo’n hoopje rommel iemand staan die net deed of hij de eigenaar was. Zo kocht ik van een Marokkaanse jongeman een foto-album – waarover een andere keer misschien – na flink op de prijs afgedongen te hebben.

Verder lopend zag ik op de natte kinderkopjes diverse foto’s liggen. Eén ervan trok meteen mijn aandacht en die ziet u hierboven, precies zoals ik hem vond. Een met voeten getreden gezicht zou je kunnen zeggen.

Zo’n vuil, beschadigd en bijna vervaagd fotoportret zou de sfeer op kunnen roepen van een dramatische, letterlijk in de goot eindigende levensloop. Alsof het de persoon op de foto net zo vergaan is als de foto zelf. Maar in dit geval lijkt er weinig aan de hand.  Want wat lezen we op de achterkant?

Het kommissariaat – generaal

bij de gerechtelijke politie

verzoekt ons volgend

bericht mee te delen:

sedert gisteren zoekt men

de genaamde…..

gestalte…

gekleed in…

Deze persoon schijnt niet ten

volle in het bezit te zijn

van zijn geestelijke

vermogens.

(Foto te vernietigen,

gevaarlijk!)

 

Joep Eijkens

 

fleursdumal.nl magazine

eerder gepubliceerd op www.cubra.nl

More in: - Fotoalbum Joep Eijkens, - Objets Trouvés (Ready-Mades), CRIME & PUNISHMENT


Hank Denmore: Moord in lichtdruk (54 en slot)

Hank Denmore

Moord in lichtdruk

vierenvijftig (slot)

Boris Levski, een enkele jaren geleden ‘geïmmigreerde’ Bulgaar, in bepaalde kringen bekend als te huur zijnde manusje voor alles, speciaal politieke moorden, zat in zijn eenkamerflat de krant te lezen.
Zijn laatste ‘politieke opdracht’ was alweer enkele maanden geleden en met succes uitgevoerd.
Geen politie, CIA of FBI wist van zijn bestaan af. De valse papieren, waarop hij Amerika was binnengekomen, waren perfect geweest. Zijn verblijfsvergunning van drie maanden was allang verlopen, maar hij had niet voor niets in Bulgarije enkele ‘regeringsopdrachten’ met groot succes uitgevoerd. Hij woonde nu met een nieuwe set papieren ‘legaal’ in Harrisburg, door niets en niemand lastig gevallen. Na zijn bezoek de vorige avond aan een homobar en de verrukkelijke uren daarna met een verse ‘vriend’ verveelde hij zich.
Laat me naar het parkje hier tegenover gaan en naar de vogeltjes en mensen kijken, dacht hij.
Behalve een Bausch & Lomb verrekijker nam hij ook zijn standaardwapen, een lang dun mes in een speciaal etui mee.
Een beetje verveeld speurde hij naar vogels in de bomen. Toen hij de kijker op het struikgewas richtte en scherp stelde, zag hij op een bank een man zitten, die net een bundeltje bankbiljetten uit een tas haalde. Ademloos stelde de Bulgaar zijn kijker scherp op de tas en zag dat die helemaal vol met pakken groene bankbiljetten zat.

Simmons had er geen idee van dat dit parkje een ontmoetingsplaats voor homo’s was. Als hij al naar een park ging en dan uitsluitend overdag, zag hij amper andere bezoekers.
Meestal verdiept in een of ander wiskundig probleem had hij geen ‘contact’ met de buitenwereld. Zijn hospita noemde hem, als ze in een moederlijke bui was, niet voor niets ‘onze dromer’.
Toen hij dan ook op het lege bankje ging zitten was ie zich niet bewust dat er nog meer wandelaars liepen of zaten. Daarom zag hij ook niet dat er een eind verder in het park een man op een bank doodstil door een verrekijker naar hem zat te turen.
De man met de kijker vergat zijn oorspronkelijk plan en was onmiddellijk gebiologeerd door de pakken geld die even voor hem zichtbaar waren. Hij borg de kijker op en kwam rustig overeind.
In een grote boog wandelde hij onhoorbaar over het grasveld naar Simmons toe. Die was het bundeltje aan het natellen en had nergens anders belangstelling voor. Onhoorbaar door het jonge malse gras naderde de man hem van achter, rustig om zich heen kijkend naar eventuele getuigen, maar de weinige passanten waren gewend om zich niet met anderen te bemoeien en liepen rustig of gehaast door.
Simmons stopte met een zucht het pakje geld weer in de tas, ritste die weer dicht en leunde tevreden achterover, zich niet bewust van het naderend onheil.
Toen een lichte schaduw over de bank viel, greep Simmons de tas onwillekeurig steviger vast en maakte aanstalten om op te staan.
Op dat moment drukte de man hem, één hand over zijn mond houdend, klemvast tegen de rugleuning van de bank. Een lang dun mes werd met een geroutineerd gebaar in alle rust tussen de twee  planken van de rugleuning in Simmons rug gestoken.
Het eerste ogenblik was die zich nog niet bewust van wat er gebeurde, toen voelde hij ergens heel ver weg een onbekend en niet thuis te brengen raar gevoel, dat overging in steeds heftiger wordende pijn. Toen het mes in zijn ruggengraat drong voelde hij een verschrikkelijk felle elektrische schok door zich heen gaan.
Het gevoel dat je krijgt als je je elleboog tegen een tafelrand stoot, maar dan honderduizend maal erger. Met een explosieve kracht werd hij eerst van de bank omhoog  gelanceerd om dan met een rotsmak op het gras neer te komen. Het was alsof zijn hele lichaam in een verschrikkelijk sterk bijtend zuur werd gedompeld.
In een miljardste deel van een seconde zag hij in een reusachtig sterke lichtflits zijn leven aan zich voorbij gaan. Ongelooflijk helder kwamen allerlei herinneringen uit zijn allervroegste jeugd weer terug. De jaren van de lagere school, zijn vervolgstudie en daarna zijn specialisatie aan de universiteit. Alles kwam zo onwerkelijk en met verblindende duidelijkheid terug. Ineens wist hij alle antwoorden op de vele in zijn leven gestelde vragen. Toen werd de lichtflits met de snelheid van de oerknal gevolgd door een onmetelijke zwarte duisternis.
Voordat Ebson Simmons op het gras terecht kwam was hij al zonder enig geluid te maken gestorven.
Pas de volgende morgen werd het lijk van hem door een politiepatrouille ontdekt.

De politie van Harrisburg was, na eerst behoorlijk pissig te zijn omdat ze niet in de zaak betrokken waren, akkoord gegaan met het verhaal van Evelyne. Ze kreeg ook een gene­reuze onkostenvergoeding. Tino werd inderdaad naar Rusland uitgewezen in ruil voor een Amerikaan, die teveel foto’s in Rusland had gemaakt. Inspecteur Greener kon, omdat alle daders waren omgekomen, het dossier Sperry Rand afsluiten.

E I N D E

Naamlijst ‘Moord in lichtdruk

Tino Vandezzi eigenaar Coconutbar
Lang 1,73 m, 76 kg, blauwzwarte ogen, gitzwart haar, schoenmaat 41, netjes gekleed, zeer slim en snel denker, hoofd KGB New York, zeer bedreven op alle wapens, keihard zakenman, verdacht van illegale wapeninvoer.

Bernardo Tomassini, trouw volgeling van Tino Vandezzi, lang 1,58 m, 90 kg is dus vet, bruine ogen, zwart krulhaar, schoenmaat 42, correct gekleed, zeer beleefd, kent iedere politieman van gezicht, onverzadigbaar in vrouwen, vergeet alles als er een vrouw in de buurt is, mist linkerpink, deze is door Tino afgehakt nadat Bernardo iets met Arabella probeerde.

Otto Winkler, lang 1,83 m, 87 kg, bruin wanordelijk haar, geboren 130 april 1935 in München, verloor ouders bij bombardement op München, cum laude afgestudeerd als elektronica-ingenieur Erlangen, begenadigd fotograaf, opleiding in Wetzlar en München, judograad tweede Dan, politieopleiding Baltimore, van 4 jan 1962 tot 30 sep 1966 als speciaal agent gediend bij NYPD, vrolijk karakter, ligt altijd ‘overhoop’ met David Morgan, slordig op kleding, verslijt een Leica per opdracht, heeft zeer goede relaties bij Kodak.

Evelyne Steinbruch, lang 1,80 m, 65 kg, slank en gespierd, zemmen, judo, tennis, blond lang haar, groene ogen, slaapt naakt, spreekt Engels, Duits en Spaans, vader Duitse emigrant, is instrumentmaker, moeder Colombiaanse, naam vader Herbold, naam moeder Juanita Rondezza.
Heeft verbinding met NYP Headquarters, terminal van politiecomputer, weduwe van Valmont Leakey, deze was CIA-agent, gedood in Vietnam door KGB-agent. Evelyne weet hier niets van, de terminal is gegeven op aandringen van CIA.

Rope alias voor Danny Slayton, CIA-agent, lang 1,83 m, 87 kg, blond haar, donkerblauwe ogen, schoenmaat 45, kan met touw toveren, is bij bende van Vincente Garcioli, werkt hier undercover voor CIA, opzichtig gekleed, zeer goed bekend in onderwereld.

Lolita Romanova, danseres in louche zaken, lang zwart haar, zwarte ogen, bruinrode huidskleur, volle heupen en borsten, draagt zeer uitdagend kleding, vader Russisch, moeder Indiaans.

Johnny the Muck
alias van Macowitz, lang 1,50 m, 45 kg, geboren 17 sep 1921 in Polen, bruin haar, bruine ogen, slordig gekleed, schoenmaat 43, bijzonder goed slotenmaker en sleutelspecialist, werkt voor de onderwereld, soms ook voor de politie.

Antoine Millhouse, magazijnbediende Sperry Rand New York, lang 1,72 m, 63 kg, grijze ogen, zwart haar, burgelijk gekleed, geboren 30 okt 1930, kijkt nooit iemend in de ogen.

Lime alias van Freddy Rafton, trouw volgeling van Vincente Garcili, lang 1,75 m, 66 kg dus mager, gelig gezicht vol rimpel, geelgroene ogen, vlasblond haar, schoenmaat 42, Engelse afkomst, geheimzinnig over vroeger leven, sadistisch.

Knife alias van Paoli Massini, lang 1,71 m, 69 kg, bruine ogen, zwart haar, bruine huidskleur, schoenmaat 38, opzichtig gekleed, sluw gezicht, valt van achter aan, messenspecialist.

Norma Steel, meisje voor alles op kantoor Evelyne, lang 1,63 cm, 56 kg, bruine ogen, roodbruin haar, zeer levenslustig, kan alles eten zonder dik te worden, ouders omgekomen bij vliegramp, adoreert Evelyne, geboren 6 aug. 1952, leest veel detectives, heeft enkele succesjes geboekt bij speurwerk.

Arabella Girondi, liefje van Tino Vandezzi, lang 1,72 m, 65 kg, natuurlijk rood haar, groene ogen, is trouw aan Tino, altijd zeer chic gekleed, beeldschoon, zacht karakter, is altijd zeer dankbaar.

Vincente Garcioli, KGB-agent, Gangsterboss, lang 1,56 m, 68 kg, bruine ogen,zwart haar altijd in wanorde, gebruikt veel haarcrème, schoenmaat 39, gezicht met hangwangen, altijd nieuwe opzichtige kleren, altijd suède schoenen, gebruikt altijd lang dun mes, veroordeling wegens roof met geweld, kreeg twee jaar eenzame opsluiting, ondergeschikte van Tino Vandezzi, werd nar vrijlating overgehaald om voor KGB te werken.

Sidney Greener, inspecteur van politie afd. bijzndere zaken, lang 1,87 m, 85 kg geen gram vet teveel, doet veel aan Judo 92e Dan), zeer blond haar, lichtblauwe ogen die je onschuldig aankijken, heeft neus voor geheime zaken, strikt eerlijk, keihard voor criminelen, Hogere Politieschool in Chicago, sinds 1 mei 1961 bij NY-politie, geboren in Chicago 4 april 1941, revolver Schmeisser 4.5

Emerson Goodfield, District Attorny, lang 1,75 m, 98 kg, zwaarlijvig, bruin haar wat al grijs wordt, dikke hoornen bril met negatieve glazen, ouderwets gekleed, geboren 17 nov 1930, durft niets tegen zijn meerderen te zeggen, geeft politie altijd op haar kop, belt meestal midden in de nacht op, moet alle eer aan zich hebben.

Maureen Mc.Ferrit
, KGB-agente, lang 1,65 m, 55 kg, zwarte kortgeknipte haren, stralend blauwe ogen, prachtige lichaamsbouw, lichtblauwe sportieve schoenen, geen kousen, donkerblauwe zeer kort rok, lichtblauw strakke trui met V-hals, wit slipje, geen BH.

Doc alias van Alfredo Borcia, lang 1,69 m, 73 kg, bruine gen, spierwit haar, schoenmaat 41, drie jaren medicijnen gestudeerd, van uni getrapt wegens sadisme, werk bij verhoren graag met chirurgische instrumenten, wreed van aard, ziet graag bloed.

Georg Delmonte, assistent van politiearts Carson Deley en laborant politielabratorium,lang 1,78 m, 80 kg, bleke gelaatskleur, grijze ogen, grijs haar, geboren 4 feb 1920, razend knap vakman, windt zich nooit op, gehuwd met zijn Mona, een nog steeds knappe vrouw, waar het hele politiepersoneel gek op is, ze heeft altijd iets lekkers bij de koffie.

Carson Deley, politiearts, lang 1,88 m, 79 kg, statige figuur met goeden bril, overdreven correct gekleed, bruin haar met scheiding opzij, bleke gelaatskleur, schoenmaat 42, bijzonder nuchter bij het constateren van feiten, zegt altijd: “Ho, ho”.

David Morgan, Duitse afkomst, wiskunde summa cum laude, lang 1,89 m, 70 kg, is dus mager, bril rechts –3, links –4,5, donkerblond stekeltjeshaar, draagt altijd pak met vest en strikje, blinkend gepoetste schoenen, Nestler rekenliniaal, Pelikan vulpen, praat bedachtzaam en met zachte stem, zeer beslist in handelen, geboren 2 jan 1938, studeerde af in Darmstadt 1961.

Antonio Brusso, lang 1,71 m, 72 kg, schoenmaat 40, bruine ogen, Napolitaanse afkomst, zwart haar, valt niet op, doet zwijgend zijn werk.

Thomas Brisbane, assistent van inspecteur Sidney Greener, lang 1,75 m, 77 kg, groene ogen, zwart haar, schoenmaat 44, geboren 12 juli1945, snoeper, burgerlijke kleren, revolver Browning FN 6 mm, doctor in psychologie.

Ebson Simmons, programmeur bij Sperry Rand Harisburg, lang 1,7 m, 67 kg, alledaags gezicht, wiskunde knobbel, hobby wiskundeproblemen oplossen.

Jimmy Goodwood, barman bij Tino Vandezzi, pikzwarte neger met dikke lippen, lacht altijd, draagt smoking, 1,75 m, 77 kg.

McDonald, hoofd programmaontwikkeling Sperry Rand Harrisburg, oudere heer.

Hank Denmore: Moord in lichtdruk, hfdst 1 tm 54

fleursdumal.nl magazine

More in: -Moord in lichtdruk, Archive C-D, CRIME & PUNISHMENT


Criminal Zebra

museum of natural history

fleursdumal.nl magazine

Riding a criminal zebra

More in: CRIME & PUNISHMENT, Riding a Zebra


HANK DENMORE: Moord in lichtdruk (01)

Hank Denmore

Moord in lichtdruk

een

1970, Harrisburg, Pennsylvania
In de operatiekamerachtige ruimte was het heerlijk koel. Al was het buiten bijna veertig graden Celsius in de schaduw, binnen was de temperatuur precies achttien graden en geen tiende van een graad meer of minder. Door de driedubbele ramen drong het geluid van het fabriekstrrein nauwelijks door. Een hygrometer was hier overbodig, net zoals de overbekende met water gevulde bakjes aan de radiatoren. Er waren geen verwarmingsradiatoren of ramen die open konden. Alle ruimtes werden door een computergestuurde installatie precies op temperatuur en luchtvochtig­heid gehouden.
Dat was geen luxe maar bittere noodzaak. De hier opgestelde appara­ten waren gevoe­lig voor de kleinste verandering in tem­peratuur of lucht­vochtigheid. Er werd wel eens beweerd dat één menstruerende vrouw de machti­ge computers van slag kon brengen.
Voor miljoenen dollars, de echte harde dollars, stond hier overal aan computers, in- en uitvoerapparatuur. Blad- en regeldrukkers stonden zij aan zij met facsimilekopieermachines. Rijen magneetband­ge­heugens stonden zachtjes te zoemen. Achter glas, natuurlijk ook airconditio­ned, stonden tientallen magnetische schijvengeheugens opgesteld.
De ruimte kon alleen via smalle deuren worden betreden.
Wanneer de deur open ging zag men een portaal van een meter in het vierkant. Dit was een van de vele luchtsluizen. Bij het betreden van de sluis werd de deur automatisch gesloten en elk pluisje en stofje van je pak of jurk afgezogen. Pas als dit tot tevredenheid van de com­puter was gebeurd ging een tweede deur open en kon men verder lopen.
Wee diegene die probeerde om zonder iden­titeitskaart het gebouw binnen te komen. Verder dan de hoofdwacht kwam hij niet, want een doordrin­gend signaal had al aan­gekondigd dat er een ‘indringer’ binnen was gekomen. De computer had de persoon gede­tecteerd en niet in zijn geheugen terug­gevonden. Automatisch werden alle deuren in de hoofdwacht ver­grendeld en gingen alle lichten aan. De wachten, met be­voegdheid tot het dragen en gebruiken van wapens, sloten de bezoeker in en drongen hem in een kogelvrije ruim­te. Via een intercom werd de reden van het bezoek gevraagd en pas als na verifi­catie van de gege­vens bleek dat de bezoeker te vertrouwen, was werd het systeem op veilig gezet. De bezoeker kreeg dan een label met een magnetische code, die door de computer werd herkent.
Van de duizenden medewerkers, ingenieurs, doctors, advocaten, hoogge­kwalificeerde vakmensen, maar ook afwaspersoneel, kof­fiemeisjes en corveeërs, waren er maar enkele tientallen welke tot de computerruimtes toegang hadden. Hier waren in de magneet­schijfgeheu­gens vele geheime en topgehei­me gegevens opgeslagen. Alle schema’s en constructie­teke­ningen van de duizenden produkten van het bedrijf waren in de schijfgeheugens vastgelegd. Van een eenvoudige schakeling voor een ruimtebeveiliging tot de meest ingewikkel­de schema’s voor de nieuwste militaire vlieg­tuigen waren hier alle gege­vens opgeslagen.
De militaire geheimen konden alleen met een speciale, volkomen willekeurig gekozen code uit de computer worden gehaald. Bovendien werd die code elke dag veranderd en was alleen door een combinatie van drie hoofdingenieurs te gebruiken in een speciale computer. Zonder deze code werden onschuldige reeksen cijfers met de regeldrukkers geprint.
Sperry-Rand nam geen enkel risico met haar topgeheime gegevens en tekeningen. Was er een nieuwe ontwikkeling, op welk gebied van de elektronica dan ook, dan werden alle gegevens na werktijd door een paar beëdigde ingenieurs via de spe­ciale code aan de computers toever­trouwd. De FBI, de Amerikaanse geheime dienst, was dan ook kind aan huis in deze compu­terafdeling van het machtige Sperry-Rand concern.
Elke sollicitant, ook die voor een baan­tje als parkeerwachter, werd door de FBI van top tot teen doorgelicht. Tot in de tweede generatie terug werd nage­gaan of er iemand in de familie communis­ti­sche sympa­thieën koesterde. Was dat het geval, dan werd de sollici­tant zonder meer afgewezen, ook al was het een van de beroemdste koppen uit de wereld van wetenschap of techniek. Door dit systeem van het semi-over­heidsbe­drijf werd de veiligheid, ge­holpen door de bewakingscom­puters, op een zeer hoog peil gehouden. Met trots konden de direc­teuren dan ook tegen hun bezoe­kers zeggen dat er in hun bedrijf geen lekken voor kwamen. De standaardvraag van de bezoeker was dan: “En lekken de regengoten dan ook nooit?”

Hank Denmore: Moord in lichtdruk

fleursdumal.nl magazine

(wordt vervolgd)

More in: -Moord in lichtdruk, CRIME & PUNISHMENT


Thank you for reading FLEURSDUMAL.NL - magazine for art & literature