Fleurs du Mal Magazine
Or see the index
À celle qui est Trop Gaie
Ta tête, ton geste, ton air
Sont beaux comme un beau paysage ;
Le rire joue en ton visage
Comme un vent frais dans un ciel clair.
Le passant chagrin que tu frôles
Est ébloui par la santé
Qui jaillit comme une clarté
De tes bras et de tes épaules.
Les retentissantes couleurs
Dont tu parsèmes tes toilettes
Jettent dans l’esprit des poètes
L’image d’un ballet de fleurs.
Ces robes folles sont l’emblème
De ton esprit bariolé ;
Folle dont je suis affolé,
Je te hais autant que je t’aime !
Quelquefois dans un beau jardin
Où je traînais mon atonie,
J’ai senti, comme une ironie,
Le soleil déchirer mon sein ;
Et le printemps et la verdure
Ont tant humilié mon coeur,
Que j’ai puni sur une fleur
L’insolence de la Nature.
Ainsi je voudrais, une nuit,
Quand l’heure des voluptés sonne,
Vers les trésors de ta personne,
Comme un lâche, ramper sans bruit,
Pour châtier ta chair joyeuse,
Pour meurtrir ton sein pardonné,
Et faire à ton flanc étonné
Une blessure large et creuse,
Et, vertigineuse douceur !
A travers ces lèvres nouvelles,
Plus éclatantes et plus belles,
T’infuser mon venin, ma soeur !
Charles Baudelaire
(1821 – 1867)
À celle qui est Trop Gaie
Extrait de: Les fleurs du mal (1857)
(Flowers of Evil)
• fleursdumal.nl magazine
More in: Archive A-B, Archive A-B, Baudelaire, Charles, Les Fleurs du Mal
When We Two Parted
When we two parted
In silence and tears,
Half broken-hearted
To sever for years,
Pale grew thy cheek and cold,
Colder thy kiss;
Truly that hour foretold
Sorrow to this.
The dew of the morning
Sunk chill on my brow—
It felt like the warning
Of what I feel now.
Thy vows are all broken,
And light is thy fame;
I hear thy name spoken,
And share in its shame.
They name thee before me,
A knell to mine ear;
A shudder comes o’er me—
Why wert thou so dear?
They know not I knew thee,
Who knew thee too well—
Long, long shall I rue thee,
Too deeply to tell.
In secret we met—
In silence I grieve,
That thy heart could forget,
Thy spirit deceive.
If I should meet thee
After long years,
How should I greet thee?—
With silence and tears.
George Gordon, Lord Byron
(1788-1824)
When We Two Parted
• fleursdumal.nl magazine
More in: Archive A-B, Archive A-B, Byron, Lord
logen
Pro
Eenzame nacht waarin zuigelingen huilen
en ezelsveulens balken. De wind bijt in ’t bot.
Een wind als deze is gevuld met stemmen.
’t Is het gehuil van voorouders. Ze ratelen
hun verhalen, al hun stemmen gebundeld
in een grote stem. Maar één stem is anders.
Eén stem is aan het fluisteren. Wijkt af. Is
aan het spioneren vanuit het duister. Beslist.
Mono
‘Dit strand was vroeger van kannibalen.
De sterken schrokten de zwakken op.
Maar de tanden spuugden ze uit.
Zoals u of ik een kersenpit zou uitspuwen.’
Dia
‘Uw versie van de waarheid is het enige wat telt.’
‘De waarheid is enkelvoud.
Versies daarvan zijn onwaarheden.’
Epi
Laat je hart gidsen. Gebeden snakken naar
je ziel. Spijker dat vast in je herinnering.
Je kunt kiezen: je kunt blijven of meegaan.
Kennis is een spiegel. Hij bespringt en
vervloekt je dromen. Je moet doen wat het
ook is dat je niet mag nalaten te doen. Als
je valt zal ik je vangen maar de doden blijven
nooit dood. Ze houden nimmer op met ratelen.
(Bij de ondertitels van de film Cloud Atlas van Tom Tykwer)
Bert Bevers
logen
(Bij de ondertitels van de film Cloud Atlas van Tom Tykwer)
Bert Bevers is dichter en schrijver. Hij woont en werkt in Antwerpen (Be)
•fleursdumal.nl magazine
More in: Archive A-B, Archive A-B, Bevers, Bert
The Day of Wrath;
Dies Iræ
Day of Satan’s painful duty!
Earth shall vanish, hot and sooty;
So says Virtue, so says Beauty.
Ah! what terror shall be shaping
When the Judge the truth’s undraping—
Cats from every bag escaping!
Now the trumpet’s invocation
Calls the dead to condemnation;
All receive an invitation.
Death and Nature now are quaking,
And the late lamented, waking,
In their breezy shrouds are shaking.
Lo! the Ledger’s leaves are stirring,
And the Clerk, to them referring,
Makes it awkward for the erring.
When the Judge appears in session,
We shall all attend confession,
Loudly preaching non-suppression.
How shall I then make romances
Mitigating circumstances?
Even the just must take their chances.
King whose majesty amazes,
Save thou him who sings thy praises;
Fountain, quench my private blazes.
Pray remember, sacred Saviour,
Mine the playful hand that gave your
Death-blow. Pardon such behavior.
Seeking me, fatigue assailed thee,
Calvary’s outlook naught availed thee;
Now ’twere cruel if I failed thee.
Righteous judge and learnèd brother,
Pray thy prejudices smother
Ere we meet to try each other.
Sighs of guilt my conscience gushes,
And my face vermilion flushes;
Spare me for my pretty blushes.
Thief and harlot, when repenting,
Thou forgavest—complimenting
Me with sign of like relenting.
If too bold is my petition
I’ll receive with due submission
My dismissal—from perdition.
When thy sheep thou hast selected
From the goats, may I, respected,
Stand amongst them undetected.
When offenders are indited,
And with trial-flames ignited,
Elsewhere I’ll attend if cited.
Ashen-hearted, prone and prayerful,
When of death I see the air full,
Lest I perish too be careful.
On that day of lamentation,
When, to enjoy the conflagration,
Men come forth, O be not cruel:
Spare me, Lord—make them thy fuel.
Ambrose Bierce
(1842—1914)
The Day of Wrath
Dies Iræ
• fleursdumal.nl magazine
More in: Archive A-B, Archive A-B, Bierce, Ambrose, Bierce, Ambrose
luister
ik ben de profeet
van de herfst
het blad dat niet wil vallen
de twijfelende sneeuw
ik neem toe
toe tot in het duister
Messias van de winter
en loop over water
verlies in godsnaam je heldenmoed
Bert Bevers
luister
(Uit: De stilte voor de winter, Uitgeverij WEL, Bergen op Zoom, 1973)
Bert Bevers is dichter en schrijver. Hij woont en werkt in Antwerpen (Be)
•fleursdumal.nl magazine
More in: 4SEASONS#Autumn, 4SEASONS#Winter, Archive A-B, Archive A-B, Bevers, Bert
With a Book
Words shouting, singing, smiling, frowning—
Sense lacking.
Ah, nothing, more obscure than Browning,
Save blacking.
Ambrose Bierce
(1842—1914)
With a Book
• fleursdumal.nl magazine
More in: - Book Lovers, Archive A-B, Archive A-B, Bierce, Ambrose, Bierce, Ambrose
Tij noch tijd
Een dikke muur van zand met gras erover.
Meer stelt een dijk niet voor als er geen
wispelturig water valt te weren. Dat weten ze
hier best, maar ook dat je moet willen
leren heersen over wat je in de hand niet
hebt zoals daar storm en vloed en springtij
zijn. Want schijn heeft deze streken ooit te
hard bedrogen. Van verleden valt geen
mededogen te verwachten. Het staat vast.
Maar de rivier blijft in beweging. Ziet, daar
vliedt zij. Vastberaden in haar element alsof
ze op een missie is. Tij noch tijd staat stil.
Bert Bevers
Tij noch tijd
(Onthuld op woonzorgcentrum De Nieuwe Vliedberg in Rilland NL, november 2024)
Bert Bevers is dichter en schrijver
Hij woont en werkt in Antwerpen (Be)
•fleursdumal.nl magazine
More in: Archive A-B, Archive A-B, Bevers, Bert, STREET POETRY
To a Wreath of Snow
O transient voyager of heaven!
O silent sign of winter skies!
What adverse wind thy sail has driven
To dungeons where a prisoner lies?
Methinks the hands that shut the sun
So sternly from this morning’s brow
Might still their rebel task have done
And checked a thing so frail as thou.
They would have done it had they known
The talisman that dwelt in thee,
For all the suns that ever shone
Have never been so kind to me!
For many a week, and many a day
My heart was weighed with sinking gloom
When morning rose in mourning grey
And faintly lit my prison room
But angel like, when I awoke,
Thy silvery form, so soft and fair
Shining through darkness, sweetly spoke
Of cloudy skies and mountains bare;
The dearest to a mountaineer
Who, all life long has loved the snow
That crowned his native summits drear,
Better, than greenest plains below.
And voiceless, soulless, messenger
Thy presence waked a thrilling tone
That comforts me while thou art here
And will sustain when thou art gone
Emily Brontë
(1818—1848)
To a Wreath of Snow
• fleursdumal.nl magazine
More in: 4SEASONS#Winter, Archive A-B, Archive A-B, Brontë, Anne, Emily & Charlotte
Huiswaarts
Bij Twin Peaks – The Return van David Lynch
Luister naar de geluiden. Het kan nu niet meer
allemaal hardop gezegd worden. Iemand is hier.
Ik heb het gevoel dat ik mezelf ken, maar soms
buigen mijn armen zomaar naar achteren.
Is dit de toekomst, of het verleden?
–
Dit is het water. En dit is de put. Drink goed
en daal af. Het paard is het oogwit en donker
vanbinnen. Dit is het water. En dit is de put.
Drink goed en daal af. Het paard is het oogwit
en donker vanbinnen. Dit is het water. En
–
Er zullen een paar dingen veranderen, want
vroeger en later weet je. Herinner je je alles nog?
Ja. We leven in een droom. ‘Vergezel mij!’
roept iemand, maar misschien is er niemand.
Waar gaan we naartoe? We gaan naar huis.
Bert Bevers
Huiswaarts
Verschenen op Versindaba, Stellenbosch, februari 2018
Bert Bevers is dichter en schrijver
Hij woont en werkt in Antwerpen (Be)
•fleursdumal.nl magazine
More in: Archive A-B, Archive A-B, Bevers, Bert, David Lynch
Selfie van Gerrit Achterberg
Hoe zal nu in het huis de stilte zijn?
Val ik tezamen met uw lijn?
Mijn ledematen worden van ivoor.
Ik ben bij u gekomen, binnendoor.
Nooit was ik zo geheel en zo bijeen
terechtgekomen, ogen wijd uiteen.
Ontschorste bomen liggen aan de kant.
God heeft een buiten- en een binnenkant.
Bert Bevers
Selfie van Gerrit Achterberg
Verschenen in Je tikt er tegen en het zingt (Uitgeverij Demer, Leusden, 2015)
Bronvermelding
Hoe zal nu in het huis de stilte zijn? is een sample uit Distantie
Val ik tezamen met uw lijn? is een sample uit 13
Mijn ledematen worden van ivoor. is een sample uit Smaragd
Ik ben bij u gekomen, binnendoor. is een sample uit Oculair
Nooit was ik zo geheel en zo bijeen. is een sample uit Tracé
Terechtgekomen, ogen wijd uiteen is een sample uit Lucifer
Ontschorste bomen liggen aan de kant is een bijna-sample uit Station
God heeft een buiten- en een binnenkant. is een sample uit Reflexie
•fleursdumal.nl magazine
More in: Achterberg, Gerrit, Archive A-B, Archive A-B, Bevers, Bert
The Holy Night
We sate among the stalls at Bethlehem;
The dumb kine from their fodder turning them,
Softened their horned faces
To almost human gazes
Toward the newly Born:
The simple shepherds from the star-lit brooks
Brought their visionary looks,
As yet in their astonished hearing rung
The strange sweet angel-tongue:
The magi of the East, in sandals worn,
Knelt reverent, sweeping round,
With long pale beards,
their gifts upon the ground,
The incense, myrrh, and gold
These baby hands were impotent to hold:
So let all earthlies and celestials wait
Upon thy royal state.
Sleep, sleep, my kingly One!
Elizabeth Barrett Browning
(1806-1861)
The Holy Night
• fleursdumal.nl magazine
More in: 4SEASONS#Winter, Archive A-B, Archive A-B, Barrett Browning, Elizabeth
Fall, leaves, fall
Fall, leaves, fall; die, flowers, away;
Lengthen night and shorten day;
Every leaf speaks bliss to me
Fluttering from the autumn tree.
I shall smile when wreaths of snow
Blossom where the rose should grow;
I shall sing when night’s decay
Ushers in a drearier day.
Emily Brontë
1818—1848
Fall, leaves, fall
• fleursdumal.nl magazine
More in: 4SEASONS#Autumn, Anne, Emily & Charlotte Brontë, Archive A-B, Archive A-B, Brontë, Anne, Emily & Charlotte
Thank you for reading Fleurs du Mal - magazine for art & literature