In this category:

Or see the index

All categories

  2. DANCE
  4. EXHIBITION – art, art history, photos, paintings, drawings, sculpture, ready-mades, video, performing arts, collages, gallery, etc.
  5. FICTION & NON-FICTION – books, booklovers, lit. history, biography, essays, translations, short stories, columns, literature: celtic, beat, travesty, war, dada & de stijl, drugs, dead poets
  6. FLEURSDUMAL POETRY LIBRARY – classic, modern, experimental & visual & sound poetry, poetry in translation, city poets, poetry archive, pre-raphaelites, editor's choice, etc.
  7. LITERARY NEWS & EVENTS – art & literature news, in memoriam, festivals, city-poets, writers in Residence
  9. MUSEUM OF LOST CONCEPTS – invisible poetry, conceptual writing, spurensicherung
  10. MUSEUM OF NATURAL HISTORY – department of ravens & crows, birds of prey, riding a zebra
  12. MUSIC
  15. STORY ARCHIVE – olv van de veestraat, reading room, tales for fellow citizens
  18. TOMBEAU DE LA JEUNESSE – early death: writers, poets & artists who died young
  19. ULTIMATE LIBRARY – danse macabre, ex libris, grimm & co, fairy tales, art of reading, tales of mystery & imagination, sherlock holmes theatre, erotic poetry, ideal women
  20. WAR & PEACE
  21. ·

  1. Subscribe to new material:
    RSS     ATOM

– Objets Trouvés (Ready-Mades)

· The Great Nadar. The Man Behind the Camera by Adam Begley · Dražen Grubiic & Olinka Vitica: Das Museum der zerbrochenen Beziehungen · IN ALMOST EVERY PICTURE #7 – UPDATED – PHOTOS RIA VAN DIJK · JOEP EIJKENS: VROUWENTONGEN EVEN AAN DE KANT · JOEP EIJKENS: AARDAPPELNOOD · JOEP EIJKENS: MITZY · JOEP EIJKENS: VERLOREN ONSCHULD · JOEP EIJKENS: LENTEDANSJE · MARCEL DUCHAMP IN CENTRE POMPIDOU PARIS: LA PEINTURE, MÊME · Joep Eijkens: Onverwachte nieuwjaarskaart · Joep Eijkens: Els en ik · Joep Eijkens: Een tweeling?

»» there is more...

The Great Nadar. The Man Behind the Camera by Adam Begley

A dazzling, stylish biography of a fabled Parisian photographer, adventurer, and pioneer.

A recent French biography begins, Who doesn’t know Nadar? In France, that’s a rhetorical question. Of all of the legendary figures who thrived in mid-19th-century Paris—a cohort that includes Victor Hugo, Baudelaire, Gustave Courbet, and Alexandre Dumas—Nadar was perhaps the most innovative, the most restless, the most modern.

The first great portrait photographer, a pioneering balloonist, the first person to take an aerial photograph, and the prime mover behind the first airmail service, Nadar was one of the original celebrity artist-entrepreneurs. A kind of 19th-century Andy Warhol, he knew everyone worth knowing and photographed them all, conferring on posterity psychologically compelling portraits of Manet, Sarah Bernhardt, Delacroix, Daumier and countless others—a priceless panorama of Parisian celebrity.

Born Gaspard-Félix Tournachon, he adopted the pseudonym Nadar as a young bohemian, when he was a budding writer and cartoonist. Later he affixed the name Nadar to the façade of his opulent photographic studio in giant script, the illuminated letters ten feet tall, the whole sign fifty feet long, a garish red beacon on the boulevard. Nadar became known to all of Europe and even across the Atlantic when he launched “The Giant,” a gas balloon the size of a twelve-story building, the largest of its time. With his daring exploits aboard his humongous balloon (including a catastrophic crash that made headlines around the world), he gave his friend Jules Verne the model for one of his most dynamic heroes.

The Great Nadar is a brilliant, lavishly illustrated biography of a larger-than-life figure, a visionary whose outsized talent and canny self-promotion put him way ahead of his time.

Adam Begley is the author of Updike. He was the books editor of The New York Observer for twelve years. He has been a Guggenheim fellow and a fellow at the Leon Levy Center for Biography. His writing has appeared in The New York Times, The Guardian, The Financial Times, The London Review of Books, and The Times Literary Supplement. He lives with his wife in Cambridgeshire.

“Irresistible. . . . A richly entertaining and thoughtful biography. . . . Begley seems wonderfully at home in the Second Empire, and shifts effortlessly between historical backgrounds, technical explanation, and close-up scenes, brilliantly recreating Nadar at work.” —Richard Holmes, The New York Review of Books

The Great Nadar
The Man Behind the Camera
By Adam Begley
Arts & Entertainment
Biographies & Memoirs
Jul 10, 2018
256 Pages
Published by Tim Duggan Books
ISBN 9781101902622

new books
biographie Nadar magazine

More in: #Biography Archives, - Book News, - Book Stories, - Objets Trouvés (Ready-Mades), Art & Literature News, History of Britain, Photography

Dražen Grubiic & Olinka Vitica: Das Museum der zerbrochenen Beziehungen

Das Museum der zerbrochenen Beziehungen: Was von der Liebe übrig bleibt – Geschichten und Bilder.

Olinka und Dražen waren mal ein Paar. Irgendwann waren sie es aber nicht mehr. Zum Liebeskummer gesellte sich bei ihnen eine unangenehme Frage: Wer kriegt was?

Es gab Sachen, die eine Art Souvenir ihrer Beziehung waren, und da wurde es schwierig. Man will ja nichts im Regal haben, das einen jeden Tag an das Scheitern erinnert. Wegschmeißen? Geht nicht. Behalten? Würde das nicht immer wieder wehtun?

Die beiden fanden eine Lösung: Sie machten ein Museum auf.

Das Museum of Broken Relationships in Zagreb ist inzwischen weltbekannt. Mittlerweile zeigt es auch in einer Wanderausstellung rund um den Globus und einer Filiale in Los Angeles Relikte vergangenen Glücks und erzählt die dazugehörigen Geschichten.

Unter den Exponaten sind keine getrockneten Rosen, kaum Briefe. Kein Ring. Was von einer Beziehung übrig Draen Grubiic, Olinka Vitica blieb, ist beispielsweise ein türkisblauer Aschenbecher voller Zigarettenstummel.

Dazu schreibt die Person aus Köln, die ihn abgegeben hat: «Häufig wurde ich nachts wach und er lag nicht neben mir. Mein Ex-Freund fand oft keinen Schlaf, saß er stundenlang im Dunkeln auf dem Balkon, hörte Musik und rauchte. Nach unserer Trennung habe ich es nie geschafft, den Aschenbecher ein letztes Mal zu leeren, geschweige denn, ihn vom Balkon zu verbannen. Ich rauche nicht.» Die Geschichten zu den Exponaten liest man mit dem Gefühl, heimlich in fremden Tagebüchern zu blättern, doch man spürt, wie sich Neugier in Mitgefühl verwandelt. – Ein Geschenkbuch und Coffee-Table-Book der nie dagewesenen Art, mit vierfarbigen Fotos und ganz viel Herz.

Olinka Vištica und Dražen Grubišić, beide geboren im Jahr 1972, sind heute mit neuen Partnern glücklich. Vištica ist Unternehmerin. Sie hat eine eigene Produktionsfirma für Dokumentar- und Animationsfilme. Grubišić ist Grafiker und Produktionsdesigner.

Olinka Vištica, Dražen Grubišic:
Das Museum der zerbrochenen Beziehungen
Was von der Liebe übrig bleibt –
Geschichten und Bilder
Verlag: Rowohlt
Erscheinungstermin: 24.01.2018
128 Seiten
ISBN: 978-3-498-07068-7
Aus dem Englischen von Marcus Gärtner
Die Originalausgabe erschien 2017 unter dem Titel
«The Museum of Broken Relationships» bei
Grand Central Publ. Book/Hachette Book Group Inc., New York.
Deutsche Erstausgabe
1. Auflage Februar 2018
Copyright © 2018 by Rowohlt Verlag GmbH,
Reinbek bei Hamburg
Copyright © 2017 by Olinka Vištica & Dražen Grubišicc
Innengestaltung Daniel Sauthoff
Satz Abril OTF (InDesign) im Verlag und bei
Pinkuin Satz und Datentechnik, Berlin
Lithografie Cleeves Reprotechnik, Hamburg
Druck und Bindung CPI books GmbH, Leck, Germany
Hardcover €15,00

new books magazine

More in: - Book News, - Book Stories, - Objets Trouvés (Ready-Mades), Archive G-H, Archive U-V, Exhibition Archive, FDM Art Gallery, Spurensicherung


Updated edition_RIAVANDIJK02

Collected & edited
by Erik Kessels
and Joep Eijkens
Thanks to Ria van Dijk

For 80 years Ria has been bang on target. To mark this impressive milestone ‘in almost every picture #7’ is being re-released this year in the form of a special anniversary edition with eight new shots and an exhibition in Tilburg.

Ria van Dijk shot her first photo at the Tilburg fair in 1936 when she was 16 years old. It started at in Ria’s hometown of Tilburg, but throughout the years she followed the fair from town to town. It became a tradition and Ria continued shooting (guns and photos) year after year. And the bullseye is that Ria kept every single photo as if they were her trophies.

In 2008 Erik Kessels and Joep Eijkens collected Ria’s photographs in the book ‘in almost every picture #7’. In 2016 Ria returns to the fair, she will shoot on July 22nd her 80th photo at the opening of the Tilburgse Kermis. For the occasion, KesselsKramer and City Marketing Tilburg publish this celebratory updated edition of In almost every picture #7.

Updated edition_RIAVANDIJK01Colour / black & white,
155 x 200 mm, 136 pages,
soft cover.
ISBN 978-90-704784-5-2
KesselsKramer Publishing,  24,95 Euro

# Website KesselsKramer Publishing

# Website Brabants Licht met foto’s en artikel van Joep Eijkens magazine

More in: - Objets Trouvés (Ready-Mades), Art & Literature News, Joep Eijkens, Joep Eijkens Photos, Photography, PRESS & PUBLISHING, Spurensicherung



Vrouwentongen even aan de kant

Je kunt er donder op zeggen dat deze foto in België gemaakt is. Kijk maar eens naar de rechterkant, naar de spitse bladeren van de Sanseveria, beter bekend als Vrouwentongen. Vraag me niet waarom zoveel Vrouwentongen onderdak krijgen bij onze zuiderburen. De tamelijk naargeestige planten zullen op zeker moment wel in de mode zijn geraakt en zijn nog altijd in tel.

Maar hier op de foto zijn ze kennelijk tijdelijk opzij gezet om plaats te maken voor een toneelstukje. Het gordijn boven de verwarming mocht blijven hangen, het paste eigenlijk heel mooi, zo’n effen achtergrond. En je sloot meteen nieuwsgierige blikken buiten. Dit stukje was alleen maar voor de gasten van het feest, op de eerste plaats natuurlijk de jarige. En je zou het zo niet zeggen, maar er werd veel gelachen, ome Jef en tante Clémentine hadden succes. “Maar allee, het zijn ook schoon kleedjes die ge gemaakt hebt”, vond Peetje. “En waar hedde dan die hoge hoed vandaan?”

Die hoge hoed deed later op de avond nog dienst tijdens een goochelact. Maar tegen die tijd was de fotograaf van het gezelschap allang door zijn filmrolletjes heen, helaas. En trouwens ook niet meer zo bekwaam om z’n toestel recht te houden.

Joep Eijkens digital magazine

More in: - Fotoalbum Joep Eijkens, - Objets Trouvés (Ready-Mades), Photography




Tilburger Kees Koster – ondermeer bekend van zijn pentekeningen van historische gebouwen en schilderachtige plekjes in Brabant en Zeeland. – zag in 1920 het eerste levenslicht in Rotterdam. Zijn vader verdiende de kost als koetsier van rijkelui in Wassenaar en werd de eerste chauffeur van de Rotterdamse reder Philippus van Ommeren. In die hoedanigheid was vader Koster soms dagen, zo niet weken lang van huis als zijn werkgever op reis ging.

Kees heeft nog diverse ansichtkaarten uit de jaren twintig bewaard die zijn vader dan naar zijn moeder schreef. Eén van die kaarten zien we hierboven. Hoe het met die twee hier gefotografeerde lieden zit, blijft vooralsnog de vraag. Of zou het komische tafereeltje – gezien de tekst – iets te maken hebben met minder vrolijk stemmende problemen van voedselgebrek en inflatie? Daar zal de heer Van Ommeren geen last van gehad hebben. En ook zijn chauffeur kreeg op tijd zijn natje en droogje. Die gebruikte de kaart enkel om zijn vrouw te melden dat ze weer gewisseld waren van hotel…

Joep Eijkens

PS Voor wie de tekst niet kan lezen, die luidt als volgt:

Zeg man, indien je nog hecht aan je leven,
Dan moet je me gauw je aardappeltjes geven.
In deez’ tijden heeft geld voor ons geen waarde
Wij vragen nog slechts naar de vruchten der aarde.

(eerder gepubliceerd op magazine

More in: - Fotoalbum Joep Eijkens, - Objets Trouvés (Ready-Mades), Photography




Opeens keken me twee heldere ogen aan. Vanaf de bodem van een kartonnen doos.

Mitzy heette ze. En ze was in het gezelschap van een oude opa, een stuurs kijkend echtpaar en een communicantje. Allemaal ingelijste portretten. Alleen Mitzy moest het zonder lijst en glas stellen. Misschien dat ze daarom een wat vuilige vlek bij haar linkeroog had gekregen. Ze keek er niet minder vrolijk om. ‘Voor Riet en Christ’ had ze op haar foto geschreven. En daaronder even vlot haar naam.

Maar wie was Mitzy? Zeker, een artieste. Maar verder? Zou het Mitzy Tieland kunnen zijn? Die naam kom ik tegen in de levensloop van de uit Tilburg afkomstige Louis Dusée (1930-1999). Met ene Mitzy Tieland vormde Dusée ooit een duo voordat hij in 1962 bij Sleeswijk’s Snip en Snap Revue terecht kwam.

Maar was deze Mitzy niet al actief toen Louis nog in een korte broek rondliep? Haar haren en getekende wenkbrauwen doen in elk geval aan de jaren dertig denken. Of werd dat na de oorlog nog steeds mooi gevonden? In elk geval staat op de achterkant van de foto: Groningen October 1948.

Kunt u zich voorstellen dat ik Mitzy niet kon laten liggen in die kartonnen doos op de Tilburgse Meimarkt?

Joep Eijkens

PS De heer Mari Kant ( meldde me nog dat Mitzy, in elk geval niet Mitzy Tieland is. ‘Mitzy Tieland is toevallig een vriendin van mij en ook komt ze veel voor in de archieven van ons Theaterarchief’, zo schreef hij. ‘Ik denk dat het Mitzy Smeenks is, maar pin me er niet op vast’.

(eerder gepubliceerd op magazine

More in: - Fotoalbum Joep Eijkens, - Objets Trouvés (Ready-Mades), Photography



Verloren onschuld

Sommige foto’s hebben voor mij hun onschuld verloren, misschien wel voorgoed. En meestal ten onrechte. Zo kan ik foto’s van een misdienaar of een jongenskoor uit de jaren vijftig niet meer los zien van krantenartikelen over kindermisbruik in de katholieke kerk. En zo moest ik bij bijgaande, vooroorlogse foto al op het eerste gezicht denken aan Marietje Kessels, het Tilburgse meisje dat in 1900, elf jaar oud, verkracht en vermoord werd in de kerk van de Noordhoek.

Ik vond de foto onlangs op een boekenmarkt in Berlijn. Preciezer gezegd: het betrof een soort souvenirboekje met op de voorkant een met namaakzilver omlijst fotootje. Herzlichste Segenswünsche zur Konfirmation staat er onder, in eveneens zilverkleurige letters.

Aanvankelijk dacht ik dat ‘Konfirmation’ bij Duitse protestanten zoiets is als het Vormsel bij Nederlandse katholieken. Ik ben zelf ook gevormd, misschien nog wel door mgr. Bekkers. Een jaar of acht zal ik geweest zijn, maar ik kan me er niets meer van herinneren. Wel ken ik foto’s uit familiealbums waarop te zien is hoe een bisschop het voorhoofd van een kind zalft. Van Dale omschrijft ‘vormsel’ (zonder hoofdletter) als volgt: ‘(r.k.) sacrament waarin de gedoopte door de oplegging van de handen van de bisschop, de zalving en de heilige woorden de kracht ontvangt om het geloof standvastig te belijden, zowel inwendig als in uiterlijke levenswandel’.

Maar ‘Konfirmation’ is bij nader inzien toch iets anders. heeft het over ‘een bevestiging van het volwassen worden binnen de protestantse kerk’ rond het veertiende levensjaar. En spreekt van een ‘Segnung’ die ‘den Übertritt ins kirchliche Erwachsenenalter (markiert)’.

Goed, terug naar onze foto. Waarschijnlijk ben ik bevooroordeeld maar Vormsel-foto’s komen bij mij gemoedelijker over, het lijkt eerder op een onderonsje tussen bisschop en kind. Hier echter krijgen de handen van de predikant iets bezwerends. Als iemand me gezegd had dat het om duiveluitdrijving ging, had ik het misschien wel geloofd al zou ik het wel vreemd hebben gevonden dat het meisje er zo rustig bijzat. Misschien wordt die akelige associatie ook gevoed door de brede, omlaaghangende mouwen van de pastor – ze doen me aan vleermuizen denken.

Ik pak een vergrootglas. Nu zie ik dat het meisje een boekje vasthoudt, een gebedenboekje wellicht. En vlak voor haar ligt een boeket bloemen, vermoedelijk witte rozen.

Binnenin het souvenirboekje waarop de foto bevestigd is, staat het volgende gedicht:

Gott segne Dich, der Dich bisher geleitet,
Des Guten Hüll’ und Füll’ um Dich gebreitet,
So gnadenvoll, so mild, so väterlich,
Gott segne Dich!

Dan kijk ik weer naar de foto en richt mijn vergrootglas op het gezichtje van het meisje. En echt, ik kan niet anders denken dan aan Marietje Kessels.

Joep Eijkens

(eerder gepubliceerd op magazine

More in: - Fotoalbum Joep Eijkens, - Objets Trouvés (Ready-Mades)




Op een prachtige voorjaarsochtend na een strenge winter die ver achter ons ligt, ging in een sanatorium te D. de deur open van de afdeling waar TBC-patiënten hun dagen sleten. Het eerste wat men zag waren de bleke botjes van een hand die naar buiten werd gestoken en begon te zwaaien. En het eerste wat men hoorde was het geluid van lachende vrouwen. De deur ging verder open en nu kwamen twee verpleegsters te voorschijn die tussen hen in een menselijk skelet droegen. Ze liepen ermee de tuin in en bij de lichtpaars bloeiende tulpenboom gekomen begonnen de drie zowaar te dansen. “Eindelijk lente”, zei dokter V. die vanaf zijn balkon mooi zicht had op het tafereeltje.

De afstand was te groot om een foto te nemen. Hij zou toch eens serieus werk moeten maken van een lens waarmee je stukken dichterbij je onderwerp kon komen. Maar kijk, ze liepen al weer terug en zuster P. zag hem nu ook op zijn balkon staan. “Leuk!”, riep hij nu. “Als jullie even wachten kom ik zo een foto van jullie maken.”

En hoewel de twee aanvankelijk licht protesteerden, stonden ze even later bereidwillig te poseren. “Alleen jammer van die uniformen”, dacht dokter V. voor hij afdrukte.

Joep Eijkens

(eerder gepubliceerd op magazine

More in: - Fotoalbum Joep Eijkens, - Objets Trouvés (Ready-Mades)



“I think that art is the only form of activity through which man shows himself to be a real individual. Through it alone, he can move beyond the animal stage because art opens onto regions dominated by neither time nor space.”

Marcel Duchamp

“And yet I have drawn people’s attention to the fact that art is a mirage. A mirage, just like the oasis that appears in the desert. It is very beautiful, until the moment when you die of thirst, obviously. But we do not die  of thirst in the field of art. The mirage has substance.”

Marcel Duchamp, 1964


Through a 100-odd works brought together for the first time, the Centre Pompidou is devoting a monograph exhibition to the painted work of Marcel Duchamp. With a completely new and knowingly paradoxical approach, the exhibition is designed to show the paintings of the man who, in common modernist opinion, killed painting.

At the heart of this pictorial work and the discourse of the exhibition, visitors are invited to take a new look at the paintings and drawings that led Marcel Duchamp to create his masterpiece, known as Le Grand Verre, La mariée mise à nu par ses célibataires, même (The Bride Stripped Bare by her Suitors, Even (The Large Glass)), which was begun in 1910 and declared unfinished by the artist in 1923.

DUCHAMPSPOMPIDOU03To situate this work in the context of a long and complex creative process, Duchamp conscientiously  gathered his paintings together in the hands of a small circle of collectors, and replicated them in his Boîte-en-Valise (Box in a Suitcase) for posterity and those he called «the viewers».
Little-known in Europe, these paintings (now mostly in the Philadelphia Museum of Art) have been reunited at the Centre Pompidou, surrounded by the pictorial, scientific and technical sources, as well those acquired from books, that Duchamp drew on during those crucial and fertile years. The exhibition thus provides new keys for more clearly interpreting and understanding a programmatic work that is also a manifesto.

From humorous drawings to the Nu descendant l’escalier, from mathematics to the theme of the «Bride», from works on perspective to the films of Etienne-Jules Marey and Georges Méliès, from Impressionism to Cubism, and from Cranach the Elder to Edouard Manet and Odilon Redon, by way of Francis Picabia and František Kupka, the circuit takes the public step by step through the construction of one of modern art’s richest and most fascinating works, Le Grand Verre, with the aid of essential and unexpected references. The exhibition reveals Duchamp’s pictorial studies, his Fauve period, the influence of Symbolism, his Cubist explorations, and the nonsense and humour that imbued his work, notably through the artist’s original notes, now in the Centre Pompidou.
It highlights his interest in literature and words, as well as in the optical, physical and mechanical sciences.

With Marcel Duchamp. La peinture, même., the Centre Pompidou helps to write the history of the art of our times, providing a fresh look at the work of one of the most iconic figures in 20th century art.

24 SEPTEMBER 2014 – 5 JANUARY 2015

# More informatie website Centre Pompidou magazine

More in: - Objets Trouvés (Ready-Mades), Art & Literature News, Dada, FDM in Paris, Marcel Duchamp

Joep Eijkens: Onverwachte nieuwjaarskaart


Onverwachte nieuwjaarskaart

Misschien de mooiste, maar in elk geval de apartste nieuwjaarskaart via e-mail ontving ik deze keer van Ad en Tonny Kolen.  Dat Ad een bijzonder enthousiaste vogelaar is, weet ik al sinds ik hem jaren geleden interviewde voor het Brabants Dagblad. Maar dat hij ook mooie foto’s kon maken van vogels, was me ontschoten. En toen hij me een nieuwjaarskaart stuurde met daarop een foto van een groepje ooievaars nabij het zogeheten Geboortebos in Tilburg-Noord dacht ik eerlijk gezegd in eerste instantie aan Photoshop.

Maar nee, er stond een andere foto bij waarop dezelfde ooievaars van dichtbij te zien waren. En inderdaad, Ad haalde alle twijfel weg toen hij terugmailde dat het om ‘echte foto’s’  ging: ‘Ze zijn vrijdag 17 december 2010 genomen. Vanuit het Noorderbos langs de Zandley met de TV-toren op de achtergrond.  De groep Ooievaars werd al eerder, de 14e , door een vriend van mij gezien tussen de Spinder en het Leikeven. Onverwacht kwam ik ze hier een paar dagen later tegen.’

Volgens hem gaat het om nakomelingen van het project ‘Herintroductie van de ooievaar in Nederland’ waarmee Vogelbescherming Nederland in 1969 van start ging. Dat programma is in zoverre succesvol dat Nederland inmiddels honderden broedparen telt – met daarbij de aantekening dat de meeste paren afhankelijk zijn van menselijke hulp, ondermeer in de vorm van voedsel. Ad: ‘Hoewel het project is beëindigd, worden nog Ooievaars bij gevoerd die soms op drift gaan zoals de groep die hier werd aangetroffen.’

Zijn nieuwjaarskaart liet hij vergezeld gaan van de volgende tekst:

Onverwacht komen ze bij elkaar

en brengen de geboorte van een nieuw jaar.

Vol gezondheid, geluk, voorspoed en tevredenheid!

Een wens, waarbij ik me graag aansluit.

Joep Eijkens

joepeijkens fotoalbum magazine

eerder gepubliceerd op

More in: - Fotoalbum Joep Eijkens, - Objets Trouvés (Ready-Mades)

Joep Eijkens: Els en ik


Els en ik

He, kijk, zomaar een fotootje op het trottoir. Een pasfoto. Twee vrouwengezichten. ‘Els en ik’ valt nog net op de achterkant te lezen.  Twee vriendinnen. Gewoon gemaakt tijdens een uitstapje. Tussen het winkelen door misschien. En misschien ook weer tijdens het winkelen verloren. Uit een portemonnee gevallen. Of toch weggegooid? “Ik zie Els niet meer zitten sinds die vakantie in Benidorm.” Nee, dan was het fotootje kapot gescheurd of gelijk in de vuilcontainer verdwenen.

Ik stel me voor dat de vrouw links Els is. Ze heeft een hardere uitstraling dan haar vriendin. Katteogen. Maar dat komt misschien ook door de mascara – als dat het is. Haar vriendin – laten we haar Lisa noemen – lijkt zich veel minder opgemaakt te hebben. Beiden hebben sproeten maar niet heus. Dat zijn vuile vlekjes, modderspatjes, schoenafdrukken van voorbijgangers.

Hoe oud zijn ze op deze foto? Net in de twintig? Dan zouden ze nu een jaar of veertig kunnen zijn, getrouwd, wie weet al weer gescheiden. Maar ze zijn nog altijd vriendinnen, denk ik. “Ben je dat mooie fotootje van toen kwijt geraakt? Wat jammer. Zullen we weer eens zo’n fotootje maken? Op het station heb je zo’n fotohokje met een gordijntje.”

En als ze uit het hokje komen en de nieuwe foto zien, moeten ze lachen. Want zo’n foto werkt als een spiegel.  “Dan waren we vroeger toch wel knapper”, zegt Lisa. Maar ze heeft nog steeds de zachte mond en lichtblauwe ogen van toen. 

Joep Eijkens

joepeijkens fotoalbum magazine

eerder gepubliceerd op

More in: - Fotoalbum Joep Eijkens, - Objets Trouvés (Ready-Mades)

Joep Eijkens: Een tweeling?


Een tweeling?

Het fotoalbumpje was bijna te vies om aan te pakken. Het lag half uit elkaar, veel kiekjes waren bevestigd met roestige nietjes of er zat smerig plakband overheen. Sommige zaten zelfs op elkaar geplakt. Maar ik kocht het toch maar. Want in de gauwigheid had ik een paar fotootjes gezien die wel ‘wat’ hadden. Zoals dat ene van twee vrouwen dat hierbij geplaatst is.

In het album delen de twee een pagina met andere mensen die ze misschien nooit ontmoet hebben: twee jongemannen van heel lang geleden met mooie petten op en een glas in de hand; een blonde vrouw in nopjesbloes; een lachende jongeheer; een lachende jongen met een rock & roll kuif; en tenslotte een ouder, toeristisch ogend echtpaar, poserend voor een meer dan levensgroot beeld van een roepend hert.

Zouden de vrouwen een tweeling zijn? Of lijkt dat alleen maar door de schijnbaar nagenoeg identieke kledij en haardracht – en door de manier waarop ze naast elkaar staan en elkaar vasthouden? Ook het vergrootglas biedt geen uitkomst. Wel zie je dan dat de rechter vrouw vrolijker lacht. En opeens vallen ook de schaduwen op van drie mensen die kennelijk rechts van de fotograaf staan. Ziet u trouwens hoe ouwelijk dat jongetje rechts op de achtergrond uit zijn ogen kijkt? Zijn korte broek maakt het er ook niet vrolijker op.

Het fotootje zou goed kunnen passen in de Deux Femmes-serie van Danny Braem, een Antwerpenaar die sinds 2008 elke dag een foto van zijn stad maakt en ook andere leuke sites runt. Kijk maar eens naar  en

Joep Eijkens magazine

eerder gepubliceerd op

More in: - Fotoalbum Joep Eijkens, - Objets Trouvés (Ready-Mades)

Older Entries »

Thank you for reading FLEURSDUMAL.NL - magazine for art & literature