In this category:

Or see the index

All categories

  2. DANCE
  4. EXHIBITION – art, art history, photos, paintings, drawings, sculpture, ready-mades, video, performing arts, collages, gallery, etc.
  5. FICTION & NON-FICTION – books, booklovers, lit. history, biography, essays, translations, short stories, columns, literature: celtic, beat, travesty, war, dada & de stijl, drugs, dead poets
  6. FLEURSDUMAL POETRY LIBRARY – classic, modern, experimental & visual & sound poetry, poetry in translation, city poets, poetry archive, pre-raphaelites, editor's choice, etc.
  7. LITERARY NEWS & EVENTS – art & literature news, in memoriam, festivals, city-poets, writers in Residence
  9. MUSEUM OF LOST CONCEPTS – invisible poetry, conceptual writing, spurensicherung
  10. MUSEUM OF NATURAL HISTORY – department of ravens & crows, birds of prey, riding a zebra
  11. MUSEUM OF PUBLIC PROTEST- photos, texts, videos, street poetry
  12. MUSIC
  15. STORY ARCHIVE – olv van de veestraat, reading room, tales for fellow citizens
  18. TOMBEAU DE LA JEUNESSE – early death: writers, poets & artists who died young
  19. ULTIMATE LIBRARY – danse macabre, ex libris, grimm and others, fairy tales, the art of reading, tales of mystery & imagination, sherlock holmes theatre, erotic poetry, the ideal woman
  20. ·

  1. Subscribe to new material:
    RSS     ATOM

Archive O-P

· Noam Chomsky and C.J. Polychroniou: Optimism over Despair · Homage to Catalonia by George Orwell · Orhan Pamuk: The Red-Haired Woman · Leif GW Persson: The Dying Detective. A Mystery · ‘De duistere winkel’ – 124 dromen van Georges Perec · Georges PEREC: Poging tot uitputtende beschrijving van een plek in Parijs · Genomineerden E. DU PERRONprijs 2016 bekend · Esther Porcelijn: Vlezige mensen, wethouders, poppetjes, kastjes · Esther Porcelijn: NUT(S) · Esther Porcelijn: Niet nog een column over Stapel · Esther Porcelijn: Half ons verstand · Esther Porcelijn: Hondje

»» there is more...

Noam Chomsky and C.J. Polychroniou: Optimism over Despair

Wide-ranging interviews on war, power, and politics with Noam Chomsky, the world’s leading critic of US foreign policy.

This volume offers readers a concise and accessible introduction to the ideas of Noam Chomsky, described by the New York Times as “arguably the most important intellectual alive.”

In these recent, wide-ranging interviews, conducted for Truthout by C. J. Polychroniou, Chomsky discusses his views on the “war on terror” and the rise of neoliberalism, the refugee crisis and cracks in the European Union, prospects for a just peace in Israel/Palestine, the rise of the Black Lives Matter movement, the dysfunctional US electoral system, the grave danger posed to humanity by the climate crisis, and the hopes, prospects, and challenges of building a movement for radical change.

Noam Chomsky is Institute Professor (Emeritus) in the Department of Linguistics and Philosophy at MIT. His work is widely credited with having revolutionized the field of modern linguistics. He is the author of numerous best-selling political works, which have been translated into scores of languages worldwide.

C. J. Polychroniou is a regular contributor to Truthout as well as a member of Truthout’s Public Intellectual Project. He has published several books and his articles have appeared in a variety of journals, magazines, newspapers, and popular news websites.

“This fascinating series of interviews convincingly covers an astonishing range of fundamental and urgent issues of societal concern, demonstrating anew that Noam Chomsky is the world’s most humane, philosophically sophisticated, and knowledgeable public intellectual. I cannot imagine a better primer for anyone seeking a better, safer, fairer future.” —Richard Falk, Professor of International Law Emeritus, Princeton University

Optimism over Despair
On Capitalism, Empire, and Social Change
by Noam Chomsky and C.J. Polychroniou
180 pages
Haymarket Books
ISBN: 9781608467990
August 2017

new books magazine

More in: - Book News, - Book Stories, Archive C-D, Archive O-P, Art & Literature News, MONTAIGNE, Noam Chomsky

Homage to Catalonia by George Orwell

A firsthand account of the brutal conditions of the Spanish Civil War.

Homage to Catalonia is Orwell’s personal account of his observations in the Spanish Civil War. The book was first published in the United Kingdom in 1938.

In 1936, originally intending merely to report on the Spanish Civil War as a journalist, George Orwell found himself embroiled as a participant—as a member of the Workers’ Party of Marxist Unity.

Fighting against the Fascists, he described in painfully vivid and occasionally comic detail life in the trenches—with a “democratic army” composed of men with no ranks, no titles, and often no weapons—and his near fatal wounding. As the politics became tangled, Orwell was pulled into a heartbreaking conflict between his own personal ideals and the complicated realities of political power struggles.

Considered one of the finest works by a man V. S. Pritchett called “the wintry conscience of a generation,” Homage to Catalonia is both Orwell’s memoir of his experiences at the front and his tribute to those who died in what he called a fight for common decency. This edition features a new foreword by Adam Hochschild placing the war in greater context and discussing the evolution of Orwell’s views on the Spanish Civil War.

“One of Orwell’s very best books and perhaps the best book that exists on the Spanish Civil War.” — The New Yorker

George Orwell (1903-1950) served with the Imperial Police in Burma, fought with the Republicans during the Spanish Civil War, and was a member of the Home Guard and a writer for the BBC during World War II. He is the author of many works of non-fiction and fiction.

Homage to Catalonia
George Orwell
Penguin Classics
256 Pages
ISBN10 0141393025
ISBN13 9780141393025

Homage to Catalonia by George Orwell magazine

More in: - Book News, - Book Stories, Archive O-P, Art & Literature News, George Orwell, MUSEUM OF PUBLIC PROTEST- photos, texts, videos, street poetry, REPRESSION OF WRITERS, JOURNALISTS & ARTISTS, WAR & PEACE

Orhan Pamuk: The Red-Haired Woman

From the Nobel Prize winner and best-selling author of Snow and My Name Is Red, a fable of fathers and sons and the desires that come between them.

On the outskirts of a town thirty miles from Istanbul, a master well digger and his young apprentice are hired to find water on a barren plain. As they struggle in the summer heat, excavating meter by meter, the two will develop a filial bond neither has known before –not the poor middle-aged bachelor nor the middle-class boy whose father disappeared after being arrested for politically subversive activities. The pair will come to depend on each other and exchange stories reflecting disparate views of the world.

But in the nearby town, where they buy provisions and take their evening break, the boy will find an irresistible diversion. The Red-Haired Woman, an alluring member of a travelling theatre company, catches his eye and seems as fascinated by him as he is by her. The young man’s wildest dream will be realized, but, when in his distraction a horrible accident befalls the well digger, the boy will flee, returning to Istanbul. Only years later will he discover whether he was in fact responsible for his master’s death and who the redheaded enchantress was.

Orhan Pamuk, is the author of many celebrated books, including The White Castle, Istanbul and Snow. In 2003 he won the International IMPAC Award for My Name is Red, and in 2006 he was awarded the Nobel Prize in Literature. His most recent novel, The Museum of Innocence, was an international bestseller, praised in the Guardian as ‘an enthralling, immensely enjoyable piece of storytelling.’ Orhan Pamuk lives in Istanbul.

The Red-Haired Woman
Orhan Pamuk
Format Hardback
Published 07/09/2017
Length 272 pages
ISBN 9780571330294
Publisher Faber & Faber magazine

More in: - Book News, - Bookstores, Archive O-P, Art & Literature News, Orhan Pamuk

Leif GW Persson: The Dying Detective. A Mystery

Lars Martin Johansson is a living legend. Cunning and perceptive, always one step ahead, he was known in the National Criminal Police as “the man who could see around corners.” But now Johansson is retired, living in the country, his police days behind him.

Or so he thinks.

After suffering a stroke, Johansson finds himself in the hospital. Tests show heart problems as well. And the only thing that can save him from despair is his doctor’s mention of an unsolved murder case from years before. The victim: an innocent nine-year-old girl.

Johansson is determined to solve the case, no matter his condition. With the help of his assistant, Matilda, an amateur detective, and Max, an orphan with a personal stake in the case, he launches an informal investigation from his hospital bed. Racing against time, he uncovers a web of connections that links sex tourism to a dead opera singer and a self-made millionaire. And as Johansson draws closer to solving the crime, he finds that he will have to confront not just a mystery but his own mortality as well.

Leif G.W. Persson’s previous novels include Backstrom: He Who Kills the Dragon, Between Summer’s Longing and Winter’s End, and Another Time, Another Life. He has served as an adviser to the Swedish ministry of justice and is Sweden’s most renowned psychological profiler. A professor at the Swedish National Police Board, he is considered the country’s foremost expert on crime.

The Dying Detective
A Mystery
By Leif GW Persson
Translated by Neil Smith
Category: Crime Mysteries
Paperback + Hardback
May 2017
432 Pages
Published by Transworld Publishers Ltd
ISBN10 085752089X
ISBN13 9780857520890 magazine

More in: - Book News, - Book Stories, Archive O-P, Art & Literature News, CRIME & PUNISHMENT, Tales of Mystery & Imagination

‘De duistere winkel’ – 124 dromen van Georges Perec

Georges Perec (1936-1982) was ernstig getraumatiseerd door het verdwijnen van zijn ouders tijdens de Tweede Wereldoorlog, en onderging diverse psychoanalytische behandelingen tijdens zijn leven.

Het verklaart iets van het belang dat hij hechtte aan zijn dromen, die hij tussen mei 1968 en augustus 1972 noteerde in zijn dagboek, ook om in het reine te komen met een stukgelopen liefde

Perec kwam al doende een nieuwe manier van schrijven op het spoor die een verontrustende intensiteit had. De gefragmenteerde grondstof van nachtelijke hersenspinsels vormt in De duistere winkel een compleet verhaal, gedrenkt in humor en overlopend van stilistische hoogstandjes.

Georges Perec geldt als een van de meest ingenieuze moderne Franse schrijvers. Hij legde zich bij het schrijven vaak bewust formele restricties op. In De dingen bijvoorbeeld wordt geen dialoog gebruikt, wat aan het verhaal een fascinerende, zuiver epische transparantie geeft. Hij liet zich erop voorstaan dat hij nooit twee eendere boeken had geschreven. Toch draagt elk van zijn boeken het onloochenbare stempel van zijn scheppend vernuft.

Van Perec verschenen voortreffelijke vertalingen van de hand van Edu Borger, o.a. Het leven een gebruiksaanwijzing en De dingen.

Georges Perec
De duistere winkel
124 dromen
vertaling Edu Borger
Privé-domein nr 293
Uitgeverij De Arbeiderspers, Amsterdam
ISBN 9789029507554
240 pag. – juni 2017
paperback € 24,99 magazine

More in: - Book News, Archive O-P, Art & Literature News, Georges Perec, OULIPO (PATAFYSICA), Tales of Mystery & Imagination

Georges PEREC: Poging tot uitputtende beschrijving van een plek in Parijs

Drie dagen lang, in oktober 1974, posteerde Georges Perec zich in het Café de la Mairie in Parijs, dat uitkijkt op de Place Saint-Sulpice. Hij stelde zich tot doel álles te noteren wat hij waarnam. Het resulteerde in Tentative d’épuisement d’un lieu parisien.

‘Mijn bedoeling op de volgende pagina’s was vooral al het andere te beschrijven: dat wat je gewoonlijk niet opmerkt, wat er niet toe doet: wat er gebeurt wanneer er niets gebeurt, behalve tijd, mensen, auto’s en wolken.’

Georges Perec  (1936 – 1982) was een Franse schrijver, essayist en film- en documentairemaker. Hij was een vooraanstaand lid van de Oulipo-groep (Ouvroir de littérature potentielle), een los verband van Franstalige schrijvers en wiskundigen, dat als doel heeft literaire werken te maken die aan bepaalde voorwaarden of beperkingen onderhevig zijn: littérature sous contraintes. Het kan daarbij gaan om beperkingen inzake het gebruik van letters, woorden, klanken, stijlen, enz. Deze beperkingen zijn niet alleen bedoeld als woord- en taalspelletjes, maar ook om de inspiratie en het vakmanschap van de auteurs aan te scherpen.

De vader van Perec stierf vroeg in de Tweede Wereldoorlog, de moeder werd vermoord in de Holocaust. In veel werken van Perec komt dit terug in een thematiek omtrent afwezigheid, verlies en identiteit.

Georges Perec
Pogingen tot uitputtende beschrijving van een plek in Parijs
Vertaling: Kiki Coumans
Uitgeverij Vleugels, 2017
ISBN: 9789078627319
48 pagina’s
Prijs: € 19,45

# meer info website uitgeverij vleugels magazine

More in: - Book News, Archive O-P, Georges Perec, OULIPO (PATAFYSICA)

Genomineerden E. DU PERRONprijs 2016 bekend

Genomineerden E. du Perronprijs 2016: Rodaan Al Galidi, Stefan Hertmans en Carolijn Visser – Arnon Grunberg houdt bij de prijsuitreiking de E. du Perronlezing donderdagavond 13 april 2017 in Tilburg

De schrijvers Rodaan Al Galidi, Stefan Hertmans en Carolijn Visser zijn genomineerd voor de E. du Perronprijs 2016. De prijs wordt toegekend aan personen of instellingen die met een cultuuruiting in brede zin een bijdrage leveren aan een beter begrip van de multiculturele samenleving. De uitreiking vindt plaats op donderdagavond 13 april 2017 bij het brabants kenniscentrum kunst en cultuur (bkkc) in Tilburg. Dan houdt Arnon Grunberg de E. du Perronlezing met als titel ‘Het paradijs’.


Rodaan Al Galidi – Hoe ik talent voor het leven kreeg (Uitgeverij Jurgen Maas)
Rodaan Al Galidi doet ons verslag van de leerschool die de Nederlandse asielprocedure is. Negen jaar wacht de hoofdpersoon Semmier Kariem op een beschikking in een van de vestigingen van het AZC. Negen jaar tussen aankomst in Nederland op de vlucht voor fysieke bedreiging en definitieve toelating wordt in dit verhaal invoelbaar als een oneindige mentale nekklem. Dat is het leergeld voor vluchtelingen die niet op uitnodiging de landsgrenzen passeren. Leerschool of wachtkamer, het talent van Rodaan Al Galidi is gerijpt. Deze vertellingen in de vorm van brieven aan een geïnteresseerde buitenstaander gericht laten ons alle kanten van hoop, lethargie, opstandigheid, beklag en ironie zien. De bewoners van het AZC leven op een mix van herinneringen, volharding, wanhoop; kortom overlevingsdrift. Het verslag is introspectief, zakelijk, ironisch en soms ronduit Kafkaësk. Met zijn stijl schraagt de verteller zijn bestaan en geeft hij vaart aan een eindeloos vertraagde tijd.


Stefan Hertmans – De bekeerlinge (Uitgeverij De Bezige Bij)
Bekering is een van de meest ingrijpende keuzes die een mens kan maken. Zij rukt het individu uit zijn vertrouwde verband dat bepaald wordt door afstamming en traditie. Toebehoren biedt vertrouwdheid en bescherming. Dit aanbod, deze burcht af te wijzen en te verlaten, te vluchten is een onomkeerbare daad. De bekeerling moet koersen op onbekende instrumenten: een nieuw geloof, een vreemde taal, een onbekend bestaan in een onbekend gebied. Stefan Hertmans voert ons mee in het historische verhaal van Vigdis Adelaïs, die uit liefde besluit een Joodse jongeman te volgen. Het is het einde van de 11e eeuw. Het sentiment van kruistochten hangt in de lucht. Een millennium later volgt Hertmans deze vlucht, fysiek door het landschap met gebruikmaking van bronnen en verbeelding. Verstoting, bedreiging en vlucht zijn van alle tijden. Hertmans is in staat om op heel persoonlijke manier het universele en bijzondere hiervan open te schrijven in een overtuigende roman.


Carolijn Visser – Selma. Aan Hitler ontsnapt, gevangene van Mao (Uitgeverij Augustus)
De titel van deze documentaire vertelling herinnert ons onmiddellijk aan het literaire cliché dat niets zo onwaarschijnlijk is als het leven zelf. Selma, een Joodse overlevende van de Holocaust, besluit met haar Chinese echtgenoot mee te gaan naar China in de jaren vijftig. Wat haar te wachten staat is het lot van intellectuelen en buitenlanders in de periode van de Culturele Revolutie. Het is de verdienste van Carolijn Visser om het onbeschrijfelijke glashelder aan ons te presenteren. Dat doet ze door vaardig te beschrijven wat er aan informatie bewaard is gebleven, maar net zo goed door betekenisvolle leemtes achter te laten. Selma is twee keer slachtoffer geworden van etnische uitsluiting. Ze staat niet voor grotere gehelen, ze was een individu dat voortdurend onder bedreiging van grotere verbanden, ideologieën leefde en uiteindelijk ook vermalen werd. Selma is een monument voor het kwetsbare individu.


E. du Perronprijs
De E. du Perronprijs is een initiatief van de gemeente Tilburg, de School of Humanities van Tilburg University en brabants kenniscentrum kunst en cultuur (bkkc). De prijs is bedoeld voor personen of instellingen die, net als Du Perron in zijn tijd, grenzen signaleren en doorbreken die wederzijds begrip tussen verschillende bevolkingsgroepen in de weg staan. De prijs bestaat uit een geldbedrag van €2500 euro en een textiel object, ontworpen door [NAAM] en vervaardigd bij het TextielMuseum. In 2015 won Ilja Leonard Pfeijffer de prijs voor zijn dichtbundel Idyllen, zijn pamflet Gelukszoekers en zijn columns in NRC Next. Andere laureaten waren onder meer Warna Oosterbaan & Theo Baart (2014), Mohammed Benzakour (2013), Koen Peeters (2012), Ramsey Nasr (2011), Alice Boot & Rob Woortman (2010), Abdelkader Benali (2009) en Adriaan van Dis (2008).

# Meer informatie over de du Perronprijs op website Tilburg University magazine

More in: - Book Lovers, Archive O-P, Art & Literature News, Eddy du Perron, Literary Events

Esther Porcelijn: Vlezige mensen, wethouders, poppetjes, kastjes


Vlezige mensen, wethouders, poppetjes, kastjes

Welkom iedereen! Het thema van vanavond is: ‘Verlichting’.

De stroming in de 17e en 18e eeuw die ons tot het inzicht heeft laten komen dat de Rede het enige instrument is om tot Waarheid te komen. Weg met het bijgeloof, weg met de onderdrukking van de kerk, weg met het feodale systeem, en op naar grondrechten, gelijkheid en vrijheid waarvoor vervolgens gestreden werd in de Franse Revolutie. Dit alles is uiteraard veroorzaakt door historici, filosofen en ontevreden burgers, maar niet enkel door hen. De Pamflettisten hebben zich een slag in de rondte gewerkt om iedereen te laten weten hoe vreselijk de adel was en dat de koning elke dag baadde in kinderbloed. Zij wisten met opruiende teksten, beschuldigingen, beledigingen en verdachtmakingen de burgerij voor zich te winnen. Ongeacht of de boodschap waarheid bevatte of niet.


Wellicht dat we de pamflettisten van nu vanavond op het podium zullen zien.

Dan zullen we hen vast horen over wethouders van vroeger en van nu, en over andere mensen uit de politiek. Over hoe een of andere handeling van een of ander iemand exemplarisch is voor dit ‘dorp’ en haar mentaliteit.

Het kan ook zijn dat iemand in deze zaal hard wordt aangepakt. Maar niet té hard, het moet natuurlijk wel gezellig en grappig blijven. Maar om het grappig te laten zijn, moet het wel gaan over iemand die wij allemaal (persoonlijk) kennen, anders valt er niets te lachen. Als je dan niet lacht ben je de gebeten hond en dus iemand zonder humor.

Harde uitspraken moeten grappig zijn, anders zijn ze alleen maar pijnlijk! Jongens, lach dan, lach dan!

Het lijkt wel een formule. Een pamfletformule!

Eens kijken, wat zou de formule deze avond kunnen bevatten?

Ik gok dat het woord ‘dorp’ toch wel een aantal keer valt.

Wethouder van Cultuur Marjo Frenk is een goede kansmaker op een naamsvermelding denk ik.

Anton Dautzenberg komt vast weer met een sexuele verdachtmaking van iemand, misschien voormalig stadsdichter Cees van Raak die seks heeft gehad met de hond van Daan Taks? (Nachtdichter van Tilburg.) Wellicht betrekt hij er een landelijke bekendheid in, want dat onderscheid moet uiteraard gemaakt worden! Het onderscheid tussen de landelijke bekendheid versus het provincialisme dat noodzakelijk in die zin betrokken is als je een accent legt op lándelijke bekendheid. Hij wel, verdomme. Dan maar een grapje maken: Poep! Ha. Ha. Ha. Enig!

Misschien houdt Anton (zo mag ik ‘m noemen, zegt ook weer wat over mij, ik ken hem. Dat maakt mij iets meer immuun voor zijn harde uitspraken die mij mogelijk te wachten staan. Wauw!) eerder een betoog over iets met bloed en de nachtburgemeester Godelieve Engbersen. Iets over een moord die gepleegd is waarbij wederom de hond van Daan Taks betrokken was.

Luuk Koelman zal hoe dan ook de woede van heel het land op de hals halen met zijn column, dat moet haast wel. Als je de woede van bijna heel het land al op de hals hebt gehaald, met de column over Mariska Orbán-de Haas, dan moet je toch minstens het hele land boos maken wil je nog opvallen. Maar wij in de zaal zijn ‘insiders on the joke’ dus wij kunnen dan met een gerust hart zeggen dat de rest van het land zo kleinburgerlijk is en nooit iets snapt. “Hoe kun je die ironie nou niet inzien? On-be-grijpelijk”, fluistert ene Lidy uit Tilburg dan tegen haar man Hans; “Wij zijn dan nog behoorlijk open-minded, toch Hans?” “Gelukkig maar.”

Wat maakt het toch zo smakelijk, dat pakken op de persoon, de Ad Hominem?

“Polemiek!” Hoor ik Antonnetje en zijn billemaat Erik Hannema roepen in mijn hoofd.

Ja, polemiek jongens, polemiek! Het is een kunst, dat moet gezegd, maar bedrijf het dan ook! Polemiek betekent redetwisten. Daar hebben we het woord ‘rede’ dus weer. Diezelfde rede die ons tot de waarheid zou kunnen brengen. De twee deelnemers zouden het komen tot waarheid hoog in het vaandel hebben staan, waarom zou je anders redetwisten? Om je gelijk te halen misschien? Zou kunnen, maar een gelijk zonder daadwerkelijk gelijk lijkt mij weinig voldoenend. Misschien wordt deze kunst wel veel bedreven op avonden zoals deze uit een gevoel van nostalgie: “Vroeger kon men dit nog, vroeger was er nog iets om voor te strijden, vroeger waren er nog revoluties in het Westen!” Onrust stoken om mensen op te ruien en te motiveren. Maar, waarom zou je dan mensen persoonlijk pakken met fictieve gebeurtenissen of –verdachtmakingen?

Misschien omdat het te lang bespreken van de ware gebeurtenissen, fouten en terechte verdachtmakingen te pijnlijk en ongemakkelijk is. Het moet wel gezellig blijven en dus worden er een paar fictieve gebeurtenissen tussen de regels geplakt zodat de mogelijkheid dat de ware gebeurtenissen ook fictief zijn nog blijft bestaan.

We willen wel de roddels maar niet de confrontatie, niet echt. We willen alleen de smakelijke sappige details mits ze weinig lijken te zeggen over onszelf. Is ook makkelijker natuurlijk! De ander is gek, de ander is grappig.

Is het waar dat men vroeger dan wel eindeloos opzoek was naar de waarheid? Ik denk het niet, althans, niet meer dan nu. Ten tijde van de Franse Revolutie verzon de lage adel er ook op los, wat er maar nodig was om de burgers aan hun kant te krijgen. Dat dit lukte en uiteindelijk meer vrijheid tot stand bracht is een feit. Al waren de donkere tijden van de middeleeuwen iets minder donker dan zij ons tot op de dag van vandaag hebben doen denken. Maar zij deden dit met gevaar voor eigen leven, niet braaf in een zaal in Tilburg. Waarom zouden wij dan een hang hebben naar die revoluties van vroeger en de pamflettaal die daarmee samenhangt? Welke donkere tijden proberen wij te ontvluchten?

Kijk, Jace vd Ven (eerste stadsdichter van Tilburg) komt uit vroeger, dus hij hoeft het vroeger niet naar nu te trekken. Hij weet al hoe het toen was en kan hoogstens oprecht nostalgische gevoelens ervaren. Juist doordat hij uit vroeger komt weet hij ook dat de geschiedenis zich herhaalt. Hij kan zijn nootjes pakken, naar de show kijken en pogen iets universeels te schrijven als dichter. Want dat kan hij. Jace kan, en misschien wel hierdoor, gedichten maken die buiten de tijd staan. Dat is wat een goed gedicht doet.

Misschien dat Tom America ons nog een vieze film toont, met in een soundscape de naam van Burgermeester Noordanus in herhaling. Of iets met een jong Thais meisje, gespeeld door mij, dan kunnen we dat meteen voor het TilT-festival gebruiken, Tom! Theatermaker Peer de Graaf en dichter Martin Beversluis doen dan samen een interpretatieve dans, naakt uiteraard.

Nu, ik hoop dat u precies vaak genoeg genoemd wordt deze avond om belangrijk gevonden te worden, maar net te weinig om uw ziel ontbloot te voelen.

De formule zal het leren: Pastor Harm Schilder + grapje over piemeltjes van jonge jongens = hihi. Tilburg culturele hoofdstad + iets met de VVD + naamsbekendheid want ik ken d’n dieje – lekker gewoon gebleven = haha.

Deze avond gaat ons hopelijk enorm verlichten. Of de rede hier zegeviert kunt u allen zelf bepalen, we houden na afloop een opiniepeiling in het licht van: ‘uw stem is ook belangrijk’, dit past binnen het thema waar de pamflettisten zo voor gepamfletteerd hebben: Gelijkheid. Het bespotten van de poppetjes kan beginnen!

Het lucht vast wel op, dus in die zin wellicht…. Verlichting.

Esther Porcelijn, 19 jan 2013

(Column voorgedragen tijdens ‘Schuimt’, columnistenbijeenkomst met o.a. Anton Dautzenberg, Luuk Koelman, JACE vd Ven, en Tom America, in jazzpodium Paradox in Tilburg)

More in: Archive O-P, Archive O-P, Porcelijn, Esther, Porcelijn, Esther

Esther Porcelijn: NUT(S)

estherporcelijn19 kempis

foto jef van kempen

Esther Porcelijn


Ja. Ik geef het toe: Ik studeer filosofie. Guilty!! (zoals Peter Griffin het zegt in Family Guy). Ik ben die persoon die het advies van de ouders in de wind geslagen heeft en toch naar de toneelschool is gegaan en daarna naar het Departement Wijsbegeerte aan de UvT.

Ik weet het, je hoeft geen open deuren in te trappen: Ik ben geen advocaat of econoom aan het worden, Ergo: ik word niet erg rijk. Voor sommigen nog Ergoër: Ik volg geen nuttige studie. Ik ben voor velen dé vleeswording van de Linkse Kerk en beoefen dé linkse hobby der linkse hobby’s. Daarbij denken veel mensen dat filosofie vaag en esoterisch is; een studie waar je gewoon wat kletst over van alles en daar een 10 voor krijgt. Dus ik ben ook nog eens een vage linkse hobby-hippie.

Errug!! Pauper plebs. Nog erger misschien wel: Een toekomstige uitkeringstrekker en hoe dan ook een subsidieslurper. Nog Erruger!! Wow!

Op het departement woedt, tussen de studenten, onder leiding van enkelen die de moed echt stevig in de schoenen is gezakt, al een tijd een discussie, of een monoloog.. nee toch een discussie.

Daarin gaat het vaak over het nut van onze studie en van het vak van een filosoof. Tijdens lange gesprekken maakt iemand nét iets te vaak de grap: “Ach, we vinden een baan ondanks de filosofie, niet dankzíj.”

Dan, als iemand het zat wordt gaat het argumentenkanon aan. Nu zou ik de argumenten kunnen opnoemen, bijvoorbeeld dat o.a. Nederlandse politici, Amerikaanse presidenten, beroemde kunstenaars, journalisten en CEO’s van grote bedrijven filosofie hebben gestudeerd, maar dat is anekdotische argumentatie, en we weten allemaal dat een aantal individuele voorbeelden nog geen goed argument maakt.

Ik zou ook kunnen beginnen over hoe de democratie volledig is uitgedacht door filosofen en hoe de vrijheid die wij nu genieten alleen maar kan bestaan doordat een paar goede denkers de grenzen van die vrijheid hebben uitgedacht. Maar dan zou ik mijn professoren klakkeloos napraten, en in het verleden behaalde resultaten bieden geen garantie voor de toekomst, en meer van dat soort powerpoint-uitspraken. Of hoe exacte wetenschap ook niet exact is, voor als iemand beweert dat wat wij doen niet empirisch toetsbaar is en dus maar geklets. Maar dat is ook niks, iemand anders met hetzelfde probleem opzadelen als jijzelf. Misschien zou ik iets kunnen zeggen over communicatie- of vrijetijdswetenschappen, dat die studies pas écht nutteloos zijn, maar daar heeft niemand wat aan, laat staan dat het een argument is voor wat dan ook.

Beter kan ik iets proberen te zeggen, of nee, te duiden, wat betreft de termen ‘links’ en ‘nut’, alleen denk ik dat we daar toch een lang gesprek voor nodig hebben waarin we het vast ook zouden hebben over hoe wat ‘men’ vindt helemaal niet altijd waar hoeft te zijn, en over de invloed van de media en andere onderwerpen.

Ik zou mijzelf fiks kunnen verdedigen uit pissigheid waaruit blijkt dat ik mij juist veel aantrek van wat men vindt, meer nog dan die abstracte groep ‘velen’ waar ik het over heb. Ik zou dan als ik echt boos word iets kunnen roepen als: “Alsof jij met je heftige hang naar rijkdom en dikke status echt gelukkig wordt of ook maar ergens verstand van kan hebben.”

Als ik dat zou doen dan zou ik dingen zeggen die ik helemaal niet vind en mij alleen maar meer stereotiep maken dan ik ben. Bovenal zou het de domste drogreden zijn. Ad hominem. Dat is pas echt errug. Ai.

Esther Porcelijn

(27) studeert filosofie aan de Universiteit van Tilburg. Ze is bovendien actrice en stadsdichter.  Eerder gepubliceerd in UNIVERS 2012. poetry magazine

More in: Archive O-P, Archive O-P, Porcelijn, Esther, Porcelijn, Esther

Esther Porcelijn: Niet nog een column over Stapel

estherporcelijn20 kempis

foto: jef van kempen

Esther Porcelijn

Niet nog een column over Stapel

Diederik Stapel was weer overal in het nieuws. Als hij dan eindelijk na twee dagen uit het nieuws en uit de carrousel van Pauw en Witteman is gezwiept, dan moddert zijn naam nog even door in alle columns en blogs van opiniebladen en online magazines. Best wel irritant eigenlijk.

Bert Brussen (De Jaap) schreef op dinsdag 3 december een zeer kritische en scherpe analyse van het boek van Stapel:

Hierin duidt Brussen het boek van Stapel als een symptoom van zijn nog altijd bestaande hang naar aandacht en erkenning. Voor Brussen is de kritiek en de ‘karaktermoord’ op Stapel ook een aanduiding van de angst van mensen om medeplichtig te zijn aan ditzelfde klimaat waar Stapel in floreerde. Als je iemand aanwijst als de zondebok en zijn handelen beschrijft als onmenselijk, dan zijn alle andere mensen in elk geval niet zoals hij en hoef je ook niet bang te zijn dat je zelf zo bent of zou kunnen zijn; Stapel is onmenselijk, jij niet, dus jij bent niet zoals Stapel.

De sociale psychologie als wetenschap moet er ook aan geloven in de analyse van Brussen en van de commissie Levelt: ‘Stapel kon zo handelen door gebrek aan kritiek.’

De hele wetenschap der Sociale Psychologie heeft een enorme opdonder gekregen, eventueel terecht. Maar gezien Stapel als monster is afgeschilderd, valt de rest van de sociaal psychologen onmiddellijk buiten die categorie.

Onder filosofen worden wetenschappen als sociale psychologie eigenlijk vrij snel als pseudo-wetenschap bestempeld. Een bepaalde tak van de filosofie zal tot in het einde der tijden puur empirisch onderzoek een onvolledige bron van kennis vinden, andere takken van de filosofie zullen niet zozeer tegen dit soort onderzoek zijn, maar zullen te hapklare conclusies wel altijd wantrouwen. Het is makkelijk om vanaf de zijlijn te zeggen, maar had één filosoof bij de onderzoeken van Stapel gezet, en die had de conclusies onmiddellijk bevraagd: Hoe weet je dit zeker? Zijn dit soort data niet altijd heel contingent? Weet je zeker dat je deze conclusie niet hebt getrokken omdat je dit eigenlijk in je vraagstelling al had verwacht? Kun je echt zo hard stellen dat iemand die a doet, altijd in de categorie b valt?

Grappig is dat de Stapel-affaire niet zo heel uitgebreid is besproken op het departement Filosofie, ook omdat niemand hem persoonlijk kende, en wij geen van allen college van hem hadden maar misschien ook omdat het filosofen niet verbaast.

Toen de affaire een affaire begon te worden besefte ik pas echt hoeveel impact dit had op de universiteit toen ik hierover vragen kreeg van vrienden uit andere steden. Van een afstand lijkt zoiets wat te zeggen over de gehele universiteit, terwijl een vriend van de Uvt, die psychologie studeert, ook nooit college van Stapel had gevolgd en eigenlijk niet precies wist wie het was.

Imagoschade. Er is alleen al sprake van imagoschade omdat het zovaak genoemd wordt. Er is sprake van imagoschade dus is er sprake van imagoschade.

Een paar dagen geleden besprak ik de nieuwtjes over Stapel met een vriend van mij uit Rotterdam. Ik was heftig aan het vertellen over onderzoekers die hun graad dreigen te verliezen, over onderzoekers die ineens tien onderzoeken van hun publicatielijst moeten schrappen en zo ongeveer opnieuw moeten beginnen. Ik stelde mij voor dat dit hun levenswerk is en dat dit nu een lege huls blijkt te zijn.

De vriend antwoordde met: “Maar dat is toch niet erg? Niet echt erg.”

Dus ik vertelde nog heftiger over imagoschade en onderzoeksgeld, over geloofwaardigheid en over de wetenschap als autoriteit.

De vriend vond het nog altijd niet echt iets wat ‘erg’ genoemd kan worden, hij zei dat als iets te maken heeft met geld dit nog niet meteen erg is.

Ik begreep wel wat hij bedoelde, het is niet erg zoals dode kinderen erg zijn, niet erg zoals voedselbanken zonder voedsel. Dat soort dingen zijn veel erger. Als ik dat niet al zou vinden dan zou ik het wel moeten vinden, anders ben ik een monster en dus een soort Stapel.

Het spreekt voor zich dat dit een ander soort erg is. Maar het is erg. Dat moet wel even benoemd worden natuurlijk.

Imagoschade om de imagoschade.

Erg om de erg.

Ik erken dit automatisch door deze tekst te schrijven, als ik het niet erg vond, of erg was gaan vinden of er niets van zou vinden dan zou ik dit niet schrijven.

Misschien toch goed dat de vriend van mij die vraag stelde: is het echt erg?

Het is niet alleen goed door het antwoord dat je zou kunnen geven, maar goed omwille van de vraag zelf. Anders zou ik toch zomaar iets vinden omdat het gevonden dient te worden. Dat soort vragen hadden aan Stapel gesteld moeten worden.

En nu zal ik niets meer schrijven over deze affaire, heus beloofd!

Ik zal er niets meer over schrijven omdat ik er verder niets aan toe te voegen heb. Ik hoop dat er beter onderzoek gedaan wordt en dat mensen die er nog wel over schrijven dit niet doen om zichzelf buiten Stapel te plaatsen als een zichzelf schoonwassende vingerwijzer. Klaar nu. Echt. Ja echt.



Esther Porcelijn (27) studeert filosofie (bachelor) aan de Universiteit van Tilburg en is stadsdichter.

Eerder gepubliceerd in UNIVERS 2012 poetry magazine

More in: Archive O-P, Archive O-P, Porcelijn, Esther, Porcelijn, Esther

Esther Porcelijn: Half ons verstand


Half ons verstand

Mag ik een half ons verstand, drie kilo geluk, twee keer ingevroren welvaart, een paar pakjes behulpzaamheid, wat inlevingsvermogen, zeven vrienden, en wat appeltaart een enkel frietje, twee wodka-lime, en als het kan nog een verse bos cafeïne om de dag door te komen..

Wat sperziebonen om mijn vuist omheen te ballen, die heeft u ook?

Een heel oud vrouwtje om te kunnen concluderen dat ik nog zeeën van tijd heb.

Ik zal haar laten oversteken, aan de hand nemen en over het zebrapad helpen.

Mag ik zeven dwergen die mij kunnen dragen als ik moe ben.

En een man die van mij houdt. Die telkens als ik er niet meer in geloof op mij afrent en zegt: “Ik geloof in je, IK wél!”

Begrijpt u wat ik bedoel?

Hij moet onopvallend zijn op momenten dat ik hem niet nodig heb, en elke keer dat ik hem wel nodig heb op mij afrennen, al ben ik in Schagen.

Ik wil een vis die mij aankijkt, en waarvan ik merk dat hij mij echt aankijkt, als enige, hij hoeft zijn kieuwen maar te bewegen en ik weet wat ik vandaag moet gaan doen.

De wereld redden, ik wil de wereld redden. Hem eerst precies in het midden doorsnijden,

en dan oplepelen als een kiwi. Hij zal zoet smaken, met een warme vulling.

Hebt u daar een mes voor?

Alle mensen op de wereld zullen op een gerimpeld land wonen, ze houden elkaars handen vast om er niet vanaf te vallen.

Ik zoek ook nog muziek, muziek die ik kan vervormen naar mijn bui. Het is maar één cd en ik kan horen wat ik wil horen.

Kleuren, ik zoek kleuren die er niet bestaan, ik wil mij kunnen voorstellen dat er een kleur is die ik nog nooit heb gezien, en het is niet een soort oranje, of een soort blauw.

Het is iets anders.

Anders nog iets?

Ja iets racistisch, ik mag graag iets racistisch, een grote KKK muts die mode wordt, ik zal iedereen dwingen om hem te dragen.

Dan heb ik, als ik mij verveel, iets om naar te kijken.

Één dag almachtig, en ik ben de koning van het land, en het land is veel kleiner dan we tot nu toe dachten, het is een land met 6 miljard van dezelfde mensen die opeens de ingeving krijgen helemaal niet hetzelfde te zijn, ze zullen in de bomen klimmen en het volkslied zingen, de vogels zullen in huizen wonen en klagen over het weer en de belastingdienst.

Hiernaast deden ze er nogal moeilijk over, maar dit hadden ze wel!

Mag ik ook een vrachtschip met veertig indianen, die heel gelukkig in een container dansen, om de lijken heen van diegene die het niet overleefd hebben.

Daarbij zoek ik jaren naar een pil waarmee je de hele nacht door kan dansen, en niet omdat je heel veel energie hebt, maar omdat de tijd is gestopt.

In die tijd zal ik dansen met de rest. Het zal bezaaid zijn met allerlei.

Vooral met dictatoren die de avond van hun leven hebben, Lenin, Stalin, Hitler, Mussolini hebben de grootste pret, discussietafels waar je kan aanschuiven, even bijkletsen met Julius Caesar, hij ziet er heerlijk uit, en heeft de gordijnen aan de muur om zich heen gedrapeerd.

Iedereen loopt langs de tafels, en speelt het grote ‘visies’ kwartet met de dictatoren.

Wie wint krijgt een kasteel.


Zodra de tijd het weer doet wonen alle dictatoren samen in het kasteel, hoog in de lucht.

Daar zullen ze neerkijken op het volk, zoals ze dat altijd al hebben gedaan. Ze zullen lachen. En wij beneden kwartetten met levens.

Mag ik van jou de boer? Dan krijg jij van mij de vrouw.

Nee doe mij maar een heer! Die krijg ik maar niet te pakken.

Een joker, een heer, wat is het verschil?

De mens heeft gewonnen.

En daarom zoek ik een trofee, Een trofee voor de gewonnen mens.

De mens die uit de polder is opgeklommen om zijn vinger in de dijk te doen omdat het water anders van hem wint.

Mag ik u dus met nadruk vragen om een berg om de trofee op te zetten.

Wie wil mag komen kijken.

Ik wil een wortel. Afgeblust met een beetje vrede..


Hier opeten alstublieft..

U hebt geen wortel?

Dan ga ik wel naar hiernaast..

Ik neem er ook één voor u mee.


Hier opeten alstublieft.


Esther Porcelijn 2012

Esther Porcelijn is stadsdichter van Tilburg poetry magazine

More in: Archive O-P, Porcelijn, Esther, Porcelijn, Esther

Esther Porcelijn: Hondje


Gaan we naar buiten? Gaan we naar buiten? Jaa we gaan naar buiten! We gaan naar buiten, jaa! Mijn baas. Mijn geweldige baas. Zo loyaal en mooi en perfect en hij kan goed koken. Ik dacht dat ik altijd alleen zou blijven, dat niemand mij zou willen maar toen kwam hij en toen en toen en en en en. We gaan naar buiten!

Baas lacht. De tanden bloot. Grr. Ja baas. Grr. Boos! Ik ben ook boos. Grr. Samen boos! Jaa! Blote tanden baas! Heel bloot! Gaan we nog naar buiten baas? Ja? Ja! Baas begrijpt mij altijd goed. Weet precies wat ik leuk vind en ook wat ik niet leuk vind. Ik vind leuk: eten, en vooral lekker eten, stukje vlees, en ik vind leuk: goed geaaid worden en geborsteld, en een mooi bed en ik vind ook leuk: om anderen weg te jagen en het huis bewaken vind ik ook leuk. Wat ik niet leuk vind: katten, poedels en cavia’s. Die moeten maar weg, die zijn niet leuk. En ik vind ook niet leuk: anderen die de baas spelen. Ik ben de baas. IK ben de baas, en baas zegt ook altijd: “wij zijn de baas!” Ha! En ik vind raar eten ook niet leuk. Maar knakworsten wel, want die zijn normaal.

Ja, we gaan naar buiten! Samen de baas van buiten! Sinds ik baas heb, durf ik veel sneller te happen naar vreemden. Ik vond ze altijd al niet leuk, maar nu zijn we samen de baas. Ha! Baas is vrolijk boos. Hij heeft gekke blote tanden. Even hier plassen. En hier. Baas trekt me hard weg. Maar ik wil plassen baas! Baas zegt nee. Hij rinkelt met sleutels. Maar ik wil hier plassen, en hier nog een druppel. Zo. Toch gedaan. Nu ben ik de baas van de neuzen van de vreemden. Baas is ineens boos. Boze baas. Sorry baas echt sorry sorry maar ik wil nog even hier plassen. Baas. BAAS!! Ik wil hier nog even. Ah toeeee! Nou baahaas! Hij trekt mij mee. Hij laat mij nooit helemaal los. Maar ik kan toch zo ver lopen als baas wil, en dat is ver genoeg. Baas doet ineens gek. Rinkelt weer met zijn sleutels. Hoge piep. Grr.. boos. Hij tilt mij op en duwt mij in zijn wielenmachine. Dat gebruikt baas omdat hij niet zo hard kan rennen als ik. Elke dag gaat hij daarin en dan is hij lang weg en dan denk ik dat hij nooit meer terugkomt maar dan komt hij toch altijd weer terug. O, wat ben ik dan blij. Ik hoef nooit in de wielenmachine, alleen als ik ziek ben. Maar ik ben niet ziek en ik ben in de wielenmachine. Baas!! Baaaas!! Naast mij ligt een grote koffer, ik ruik eraan. Het ruikt naar, naar naar.. Die machine waar baas altijd zijn vacht in schoonmaakt! Waarom baas? Je hebt al een vacht aan! Één met bloemen erop vandaag.

Baas doet lief maar is boos. Ik zie dat. Hij praat nu lief zoals normaal maar ik zie aan zijn tanden dat hij boos is. Hij doet neplief. Stom.

Oo, maar andere wielenmachines! Die zijn ook leuk. Met baas ben ik niet meer alleen, zoef zoef zoef zoef zoef, overal wielenmachines en we gaan veel sneller dan ik kan rennen. Zoef! Samen de baas, baas? Samen de baas? Baas doet boos. Baas is boos. Hij roept “af” en nog wat andere dingen die ik niet versta. En hij wil niet dat we samen roepen. Alleen hij mag nu roepen. Goed dan. Ik ga wel een rondje om mijzelf heen waggelen in de wielenmachine. Nu lig ik beter. Ik lig goed. Maar dan stopt de wielenmachine. Oo ik mag eruit! Gaan we naar buiten baas? Gaan we naar buiten??

Ja, we gaan naar buiten. Jaa!

Baas pakt mij bij mijn kraag en trekt mij naar buiten. Grr baas, grr!!! Boos!

Hij slaat mij op mijn hoofd, dan draait het even. Whaa.. dat is gek, maar niet fijn gek, stom gek. We lopen naar een boom! Jaa, toch nog een plas doen! Whaa! Even een baas zijn van de neuzen! Jaa!! Jaa baas?

Maar hij pakt mij bij de kraag en ik hoor klik en dan zegt hij iets met veel û en o klanken.

Baas loopt weg.

BaBaas? Waar ga je heen baas? Ben je weer lang weg? Baas?? Ik loop achter baas aan maar ik word teruggetrokken. Hallo! Baas! Ik zit vast baas!

Baas doet niets. Hij gaat in zijn wielenmachine en zoeft weg.

Naast mij zoeven nog heel veel wielenmachines. Zoef-zoef-zoef-zoef. Hele hoge en lage tonen. Baas komt vast nog wel met een stuk vlees. Of een cavia om te bijten. Of een fris kussen waar ik dan de baas van mag zijn. Of met een aai.

Vast aan de boom. ’t Trekt aan mijn hals. Bah. Flauw. Stom. Baas was een nepbaas. Ik ben nu wel buiten, dat wel.


Esther Porcelijn 2012

Esther Porcelijn is stadsdichter van Tilburg poetry magazine

More in: Archive O-P, Porcelijn, Esther, Porcelijn, Esther

Older Entries »

Thank you for reading FLEURSDUMAL.NL - magazine for art & literature