In this category:

Or see the index

All categories

  1. AUDIO, CINEMA, RADIO & TV
  2. DANCE
  3. DICTIONARY OF IDEAS
  4. EXHIBITION – art, art history, photos, paintings, drawings, sculpture, ready-mades, video, performing arts, collages, gallery, etc.
  5. FICTION & NON-FICTION – books, booklovers, lit. history, biography, essays, translations, short stories, columns, literature: celtic, beat, travesty, war, dada & de stijl, drugs, dead poets
  6. FLEURSDUMAL POETRY LIBRARY – classic, modern, experimental & visual & sound poetry, poetry in translation, city poets, poetry archive, pre-raphaelites, editor's choice, etc.
  7. LITERARY NEWS & EVENTS – art & literature news, in memoriam, festivals, city-poets, writers in Residence
  8. MONTAIGNE
  9. MUSEUM OF LOST CONCEPTS – invisible poetry, conceptual writing, spurensicherung
  10. MUSEUM OF NATURAL HISTORY – department of ravens & crows, birds of prey, riding a zebra
  11. MUSEUM OF PUBLIC PROTEST
  12. MUSIC
  13. PRESS & PUBLISHING
  14. REPRESSION OF WRITERS, JOURNALISTS & ARTISTS
  15. STORY ARCHIVE – olv van de veestraat, reading room, tales for fellow citizens
  16. STREET POETRY
  17. THEATRE
  18. TOMBEAU DE LA JEUNESSE – early death: writers, poets & artists who died young
  19. ULTIMATE LIBRARY – danse macabre, ex libris, grimm & co, fairy tales, art of reading, tales of mystery & imagination, sherlock holmes theatre, erotic poetry, ideal women
  20. WAR & PEACE
  21. ·




  1. Subscribe to new material:
    RSS     ATOM

Porcelijn, Esther

«« Previous page · Esther Porcelijn: We saw your boobs · Esther Porcelijn: Te vroeg voor chips · Esther Porcelijn wint Hollands Maandblad Aanmoedigingsbeurs voor poëzie · Esther Porcelijn in nieuwe serie ‘Zoek de verschillen’ bij de Joodse Omroep · Esther Porcelijn: Armoede (Verborgen) armoede · Esther Porcelijn en Verse Pookoe presenteren: Dichterbij #2 · Esther Porcelijn: Vlezige mensen, wethouders, poppetjes, kastjes · Literaire avond ‘Dichterbij’ in Theater De Nieuwe Vorst Tilburg · Esther Porcelijn: NUT(S) · Esther Porcelijn gedicht: Taal van Tilburg · Esther Porcelijn: Niet nog een column over Stapel · Esther Porcelijn gedicht: Verlichting

»» there is more...

Esther Porcelijn: We saw your boobs

porcelijnesther901

photo kempis.nl

Esther Porcelijn

We saw your boobs

Seth Macfarlane (maker van tekenfilmseries Family Guy en American Dad) heeft een lied gezongen bij de Oscaruitreiking afgelopen zondag (24 februari 2013). Het lied dat hij zong was een eigen creatie genaamd: “We saw your Boobs”

In dat lied gaat hij alle actrices af waarvan hij de borsten heeft gezien in films.

Dit alles lijkt vrij onschuldig ware het niet dat hij de woede van veel actrices hiermee op de hals heeft gehaald. Let wel: Dit zijn actrices die welwillend en volledig vrijwillig hun borsten hebben getoond op film. Zelfs levend humoristisch fossiel Jane Fonda is boos, dit is haar statement: “What I really didn’t like was the song and dance number about seeing actresses boobs. I agree with someone who said, if they want to stoop to that, why not list all the penises we’ve seen? Better yet, remember that this is a telecast seen around the world watched by families with their children and to many this is neither appropriate or funny. I also didn’t like the remark made about Quvenzhane and Clooney, or the stuff out of Ted’s mouth and all the comments about what women do to get thin for their dresses. Waaaay too much stuff about women and bodies, as though that’s what defines us.” (janefonda.com/janes-blog-posts/)

Andere statements van actrices zijn al verzameld.

Na dit te hebben gelezen twijfelde ik even of de boze vrouwen niet toch een punt hadden maar ik moet toch echt concluderen dat dit niet zo is.

85th_Academy_Awards_Poster 

Stel je even voor dat je zelf een actrice bent. Je leest het script of scenario nog maanden of jaren voordat de film daadwerkelijk wordt opgenomen, en in een regieaanwijzing staat: ‘kleedt zich uit, staat met ontbloot bovenlichaam voor het raam, medium-shot van bovenlichaam, tegenspeler staat achter haar en omhelst haar innig.”

Dan weet je toch wat de consequentie is? Duizenden of misschien wel miljoenen mannen die zich verlekkeren aan je borsten. Youtube filmpjes die op repeat staan tijdens studentenhuis-feesten.

Goed, er is wat voor te zeggen als de nadruk van de Oscars al te veel ligt op het vrouwelijk lichaam maar de Oscaruitreiking is toch, behalve een erkenning van talent en goede films, ook een vleeskeuring? De vrouwen doffen zich op, kleden zich prachtig, trainen weken om er helemaal nonchie slank uit te zien. En dan feministisch gaan doen om een puberaal liedje van iemand waarvan je zo’n liedje kan verwachten. En dan nog over films waar die actrices miljoenen aan verdienen, mede door de blote borstenscènes.

Ben ik nu een antifeminist? Ik vind het filmpje namelijk enorm grappig want het verwoordt wat elke man stiekem denkt als hij de borsten van Charlize Theron heeft gezien: “Ha! Betrapt!” De scènes zijn voyeuristisch gefilmd met dit doel voor ogen. Nou fucking en? Er is zelfs een Mannenversie gemaakt van het nummer.

Ik weet dat grappen over vrouwen erg makkelijk worden gemaakt, tot op het punt dat ook ik mij ongemakkelijk voel als moderne vrouw die niet beter weet dan dat mannen en vrouwen gelijkwaardig zijn. Ook ik merk soms dat seksgrappen net iets te snel worden gemaakt, en als iemand vijf keer dezelfde grap maakt dan is het op een gegeven moment geen grap meer.

Maar dit voorbeeld is voor mij niet kwetsend, denigrerend of aanstootgevend, ik vind het grappig.

Hypocriet dekt de lading zelfs niet helemaal. Of zie ik dit verkeerd?

 

Esther Porcelijn: 01-03-2013  Univers Blog

kempis.nl poetry magazine

More in: Porcelijn, Esther, Porcelijn, Esther


Esther Porcelijn: Te vroeg voor chips

porcelijnesther901

photo jef van kempen

 

Esther Porcelijn

Te vroeg voor chips

 

Het gaat zo beginnen, het is bijna op!

Zou iemand komen vertellen over slagschepen

Over hoe we met problemen dwepen?

Over wartaal, dansen en een mop?

 

Of over crème-bruléé of taartbak-tips!

‘t Is niet dat ik daar zin in heb hoor

Zegt Lidy tegen haar man, Theodoor.

Maar het is te laat voor muesli en te vroeg voor chips.

 

Het is rustig in de rest van het huis

De kat krabt aan een paal

Iedereen wacht op het verhaal

Van een man en zijn circusmuis

 

“Wat jij schat?” port Lidy aan

“Wat is het dat jij wil horen”

Hmm. Iets over dat Ajax heeft verloren.

Of het verliezen van een baan.

 

Ach lieverd, boeiend hoor!

maar dat komt morgen misschien

Nu gaat het over hoe mensen kunst zien

En ik hoef pas later naar kantoor!

 

De telefoon gaat. Lidy wiebelt even

Hé nu liever niet, geen crisis geen zin

Geen oplossingen, geen spanning in ’t gezin

Geen werk, daar is niets te beleven

 

Theodoor slaat een arm om haar heen

Legt zijn andere hand op haar been.

 

Boze telefoontjes moeten wachten

Ook de zee golft even niet, en geen van de natuurkrachten

Ik kan nu niet komen delegeren, tot mijn spijt

 

De wasmachine heeft geen toeren

De bouwvakkers staken het loeren

De AEX staat stil, want ja, koffietijd!

 

Op 7 Maart 2013 was Esther Porcelijn te gast bij het programma Koffietijd op RTL4 naar aanleiding van het winnen van de Hollands Maandblad aanmoedigingsprijs voor poëzie. Na een kort interview droeg zij een speciaal voor koffietijd geschreven gedicht voor.

Esther Porcelijn poetry

kempis.nl poetry magazine

More in: Porcelijn, Esther, Porcelijn, Esther


Esther Porcelijn wint Hollands Maandblad Aanmoedigingsbeurs voor poëzie

news&events400 ak2

hollands maandblad schrijversbeurzen uitgereikt

De dichteres en theatermaakster Esther Porcelijn (1985), schrijfster en kunsthistorica Bregje Hofstede (1988) en schrijver Maxim Roozen (1991) zijn de winnaars van de Hollands Maandblad beurzen 2012/2013. De laureaten kregen de prijzen uitgereikt in Amsterdam door Wim Brands tijdens het jaarlijkse Hollands Maandblad-literatuurfeest. Porcelijn en Hofstede ontvingen elk de Hollands Maandblad Aanmoedigingsbeurs (ter waarde van € 1000), en Roozen ontving de Hollands Maandblad schrijversbeurs (ter waarde van € 2000). Alle drie de schrijvers zijn medewerkers van het 54-jaar oude toonaangevende literaire tijdschrift dat onder redactie staat van Bastiaan Bommeljé, wordt uitgegeven door Uitgeverij Nieuw Amsterdam en onlangs door het Letterenfonds en Prins Bernhard Cultuurfonds als een der vier beste literair tijdschriften van Nederland werd beloond met € 25.000 subsidie.

Porcelijn werd door de jury bekroond voor haar poëzie ‘die zonder kloppen binnenkomt’ met verzen die ‘onomwonden, gekarteld en tegendraads’ zijn. Hofstede kreeg de prijs vanwege het brede literaire spectrum dat zij bestrijkt, ‘dat reikt van dromerig proza tot hard-boiled essayistiek’. Roozen werd onderscheiden voor de ‘verbluffend vanzelfsprekende’ wijze waarop hij als debutant ‘het levensgevoel en de geesteswereld van de hedendaagse jeugd wist te schetsen’.

Eerdere laureaten van de Hollands Maandblad-beurzen waren onder anderen Vrouwkje Tuinman, Yusuf el-Halal (Ernest van der Kwast), Anke Scheeren, Nina Roos, Philip Huff en Kira Wuck.

Hollands Maandblad is het grootste zelfstandige literaire tijdschrift van Nederland en werd in 1959 opgericht door K.L. Poll. Tot de medewerkers behoren o.m. Arnon Grunberg, Leo Vroman, Kira Wuck, Eva Gerlach, Iris Le Rutte, Hugo Brandt Corstius, J.M.A. Biesheuvel, Wim Brands, Philip Huff, David Pefko, A.H.J. Dautzenberg, Maartje Wortel, Vrouwkje Tuinman en Maarten ’t Hart.

 

 juryrapport hollands maandblad schrijversbeurzen 2012/2013

Redactie, redactieraad en uitgever van Hollands Maandblad,

tezamen met het bestuur van de Stichting Hollands Maandblad,

hebben het genoegen mede te delen dat tijdens een feestelijke bijeenkomst

te Amsterdam de Hollands Maandblad Schrijversbeurzen 2012/2013 zijn uitgereikt.

Op voordracht van redactie & redactieraad werden de volgende medewerkers

van Hollands Maandblad aangewezen als winnaar

*

 Hollands Maandblad Aanmoedigingsbeurs: categorie poëzie

esther porcelijn

*

Hollands Maandblad Aanmoedigingsbeurs: categorieën proza & essayistiek

bregje hofstede

*

Hollands Maandblad Schrijversbeurs:

maxim roozen

*

Esther Porcelijn (1985) werd bekroond met een Hollands Maandblad Aanmoedigingsbeurs in de categorie poëzie. En dat terwijl deze theatermaakster, toneelspeelster, schrijfster, filosofiestudente in feite weinig aanmoediging meer nodig heeft. Dat zij eind vorig jaar vrijwel gelijktijdig debuteerde met haar poëzie in Hollands Maandblad en werd uitverkoren tot stadsdichter van Tilburg was geen toeval. De laureaat heeft op talrijke podia en diverse festivals bewezen een buitengewoon multi-talent te zijn, en te beschikken over een tomeloze dadendrang, een wervelende dynamiek en een navenante pen. De jury werd onmiddellijk getroffen door haar gedichten die Hollands Maandblad binnenkwamen zonder kloppen en gewapend met woorden die even glashelder als persoonlijk, en even poëtisch als onomwonden, maar bovenal hard, gekarteld en tegendraads waren. In elk geval kreeg de lezer van Hollands Maandblad nimmer eerder nog voordat de titel van het gedicht aan de orde was bij wijze van poëtische preambule deze verzen toegeworpen:

Laten we het even niet over kwantummechanica hebben…

Even niet over mensenrechten…

Want daar loopt een vrouw met grote borsten.

Waarna een dichterlijk-wijsgerige zoektocht naar de zin van het leven volgt die klinkt als een urban rap met de urgentie van een locomotief die aan komt stormen uit de donkerste krochten van de menselijke beschaving, of misschien uit die van Tilburg. Vol verwachtingen over de letterkundige toekomst van deze laureaat kent de jury de Hollands Maandblad Aanmoedigingsbeurs in de categorie poëzie toe aan Esther Porcelijn.

Bregje Hofstede (1988) werd bekroond met de Hollands Maandblad Aanmoedigingsbeurs in de categorieën proza & essayistiek. In de ogen van de jury wist de laureaat haar diverse bijdragen aan de jaargang 2012 van Hollands Maandblad op drie overtuigende literaire fundamenten te grondvesten: ideeën, stijl en doorzettingsvermogen. Het is de jury niet ontgaan dat de laureaat ondanks, doch wellicht dankzij twee studies (Frans en Kunstgeschiedenis) die deels aan de Sorbonne en in Berlijn werden afgerond met het judicium cum laude, een bijzonder breed spectrum bestrijkt, dat reikt van dromerige fictie tot hard-boiled essayistiek. Vooral haar eersteling, het debuutverhaal over een al dan niet fictieve amour fou in de Parijse metro, waarbij de hartenklop samenvalt met het passeren van al die oh zo bekende ondergrondse stations, en haar laatsteling, een even wetenschappelijk als hartstochtelijk essay over de kosmopolitische kunstenaar en het multi-talent Alexander Alexeieff konden op unanieme bijval rekenen. De jury is ervan overtuigd dat deze laureaat nog van zich zal doen spreken, want zij heeft alles wat elke gewone sterveling zo graag zou willen hebben: intelligence, ténacité, promptitude et avant tout promesse et jeunesse. Vervuld van zowel ontzag als verwachtingen over haar schrijflust kent de jury Bregje Hofstede de Hollands Maandblad Aanmoedigingsbeurs in de categorieën proza & essayistiek toe.

Maxim Roozen (1991) werd bekroond met de Hollands Maandblad Schrijversbeurs. Hij is jong, in de ogen van de jury misschien wel benauwend jong, en toch is hij in zekere zin al gewassen door de literaire wateren die tegenwoordig zo vervaarlijk over de lage dijken van ons cultuurlandschap klotsen. Het is de jury niet ontgaan dat deze laureaat in 2009 op 17-jarige leeftijd een Wild Card wist te bemachtigen voor Write Now!-schrijfwedstrijd, die hij vervolgens zonder bloeddoping wist te winnen met een opmerkelijk verhaal dat hem meteen een pre-contract van een respectabele hoofdstedelijke uitgeverij voor een roman opleverde. Het is de jury evenmin ontgaan dat de schrijfster Maartje Wortel hem uitriep tot haar ‘jonge god’ en dat zij haar hartenkreet publiceerde nog voordat de laureaat buiten zijn vriendenkring bekend was. ‘Onthoud die naam,’ schreef zij over haar jonge god, ‘Voor nu en in de toekomst.’ Het kan dus geen toeval zijn dat het literaire debuut van deze laureaat, dat gewoon via de post in de brievenbus viel en eenmaal afgedrukt in Hollands Maandblad op de pagina stond met een verbluffende vanzelfsprekendheid alsof het altijd zo had moeten zijn. Overigens was er weinig vanzelfsprekends aan het verhaal van de laureaat, dat op treffende wijze het levensgevoel en het geestesleven van de hedendaagse jeugd wist te schetsen. De jury beseft dat de laureaat schrijven kan, de jury beseft ook dat zij de schouders van de laureaat thans belaadt met de verwachting dat hij een bijzonder talent is. Al met al leek het de redactieraad passend deze laureaat haar hoogste teken van waardering, ondersteuning en aanmoediging te verlenen, in de verwachting dat hij nog van zich zal doen spreken. Vandaar dat de jury de Hollands Maandblad Schrijversbeurs 2012/2013 toekent aan Maxim Roozen.

≡ Website Hollands Maandblad

fleursdumal.nl magazine

More in: Archive O-P, Art & Literature News, Porcelijn, Esther, Porcelijn, Esther


Esther Porcelijn in nieuwe serie ‘Zoek de verschillen’ bij de Joodse Omroep

new-york1 joodseomroep

foto joodse omroep

Esther Porcelijn in nieuwe serie

‘Zoek de verschillen’ bij de Joodse Omroep

Vanaf de eerste zondag in maart programmeert de Joodse Omroep drie nieuwe delen van de inmiddels populaire serie Zoek de verschillen. Per aflevering vertrekt steeds een andere jongere naar een voor hem of haar onbekende Joodse gemeenschap elders in de wereld. Van tevoren weten de deelnemers niet waar ze zullen belanden: dat horen ze pas op Schiphol. Vervolgens draait de Nederlandse hoofdpersoon een aantal dagen mee in een plaatselijke familie en wordt geconfronteerd met een andere cultuur, andere gebruiken en andere denkbeelden binnen het Jodendom. Dat dit niet altijd even gemakkelijk is, zien we in deze spannende reeks.

new-york2 joodseomroep

foto joodse omroep

De afgelopen weken zijn de opnamen gemaakt voor de nieuwe reeks met als een van de hoofdpersonen Esther Porcelijn, theatermaakster en stadsdichter van Tilburg. Tijdens een aantal voor haar zeer intensieve dagen was de seculiere Esther te gast bij de Chabad-gemeenschap in Brooklyn, New York. Onder de hoede van rabbijn Chaim Dalfin en zijn gezin, werd de seculiere theatermaakster ondergedompeld in het Amerikaanse orthodoxe leven. Hoe het de Tilburgse daar vergaan is, is te zien in Zoek de verschillen.

Op zondag 3, 10 en 17 maart Nederland 2, 14:15 uur (Esther Porcelijn in New York is te zien in de aflevering van 10 maart)

≡ Website Joodse Omroep

fleursdumal.nl magazine

More in: Porcelijn, Esther, Porcelijn, Esther


Esther Porcelijn: Armoede (Verborgen) armoede

estherporcelijnlogXXXx

Armoede (Verborgen) armoede

Voor de Tilburgse Voedselbank

en hun vraag naar kerstpakketten.

 

De armen van nu zijn als… de armen van vroeger.

Bespot, belast, beknibbeld.

Niemand kent ze, niemand is ze

Maar iedereen wil vergelijken.

“Het valt wel mee, met mij valt het mee”,

Als een lopende naast de lamme.

We weten alles beter,

Meer doen, minder klagen,

Koken voor vier euro kan toch best?

De rijkdom toont zich:

Naast de lamgeslagen

Zitten wij gepoft te piepen

Rond de tafel met schimmig licht

Sfeervol en hip knagen we

Aan onze knapperige borden.

Haute Cuisine van vroeger is van nu.

Arm en dus dom, denken we,

Verslagen is nooit echt gestreden

Gevallen heeft nooit goed gestaan

Op eigen benen, de eigen broekriem aan.

Schenken uit de dozen op zolder

Met oude broeken en gatensokken

Verfrommelde jurken en blikjes maïs

We zijn het kwijt, gegeven is gegeven

Dankbaarheid komt met een prijs.

Meer? Willen ze meer?

“Hoe durven ze ’t in de bek te kijken?

Ik werk hard hoor, ik werk hard!”

Voor elke cent zo tien andere.

Het kratje, thuis, zorgvuldig gedekt

Met een theedoek over de koekjes.

“Hier gaat iemand van overleven,

Hiervoor verdien ik respect.”

Wij drogen in gedachte hun tranen

Met kaasstengels en zeven bananen,

En, na gretig te hebben gegeven,

Bedenken wij hoe zij gelukkig zijn

Vier kinderen zonder honger

ook de hond dankt zijn baas.

Onze voldaanheid toont zich

in andermans verdriet.

We stellen ons voor hoe ze lachen

Hoe wij hun lichaam verwarmen,

Maar echt kennen doen we ze niet,

Onze, verborgen, armen.        

                               

Esther Porcelijn, 2013

kempis.nl poetry magazine

More in: Archive O-P, Porcelijn, Esther, Porcelijn, Esther


Esther Porcelijn en Verse Pookoe presenteren: Dichterbij #2

Dichertbij2 400

Esther Porcelijn en Verse Pookoe presenteren: Dichterbij #2 + Kasper C Jansen + Oowtje Ananas + Akim AJ Willems + Maaike Haneveld + Martin Beversluis + Krage + The Black Marble Selection

do 14 feb 13

Poppodium 013 Tilburg

Tijdens deze valentijnsavond organiseren stadsdichter Esther Porcelijn en Verse Pookoe de tweede editie van een nieuwe maandelijkse literaire avond genaamd: ‘Dichterbij’. De eerste editie vond plaats in de Rode Salon van De NWE Vorst. De avond zal een combinatie zijn van proza, poëzie en muziek met dichters en andere woordkunstenaars uit Tilburg en de rest van het land. Zowel beginnend talent als ervaren schrijvers krijgen de kans om het podium te betreden.

Na de sluiting van Ruimte-X (Ernest Potters) en het stoppen van Aardige Jongens (Martijn Neggers), voelde Esther Porcelijn en Verse Pookoe zich geroepen om de literaire wereld van Tilburg in beweging te houden en ook een nieuw publiek aan te spreken met deze nieuwe avonden. Verse Pookoe en Esther Porcelijn nodigen u uit om gezellig langs te komen op deze gratis avond.

Locatie: Stage01 – Poppodium 013 Tilburg

Zaal open: 19:30 uur

Aanvang: 20:00 uur

Tickets: Gratis

fleursdumal.nl magazine

More in: Porcelijn, Esther, Porcelijn, Esther


Esther Porcelijn: Vlezige mensen, wethouders, poppetjes, kastjes

porcelijn200

Vlezige mensen, wethouders, poppetjes, kastjes

Welkom iedereen! Het thema van vanavond is: ‘Verlichting’.

De stroming in de 17e en 18e eeuw die ons tot het inzicht heeft laten komen dat de Rede het enige instrument is om tot Waarheid te komen. Weg met het bijgeloof, weg met de onderdrukking van de kerk, weg met het feodale systeem, en op naar grondrechten, gelijkheid en vrijheid waarvoor vervolgens gestreden werd in de Franse Revolutie. Dit alles is uiteraard veroorzaakt door historici, filosofen en ontevreden burgers, maar niet enkel door hen. De Pamflettisten hebben zich een slag in de rondte gewerkt om iedereen te laten weten hoe vreselijk de adel was en dat de koning elke dag baadde in kinderbloed. Zij wisten met opruiende teksten, beschuldigingen, beledigingen en verdachtmakingen de burgerij voor zich te winnen. Ongeacht of de boodschap waarheid bevatte of niet.

Herkenbaar?

Wellicht dat we de pamflettisten van nu vanavond op het podium zullen zien.

Dan zullen we hen vast horen over wethouders van vroeger en van nu, en over andere mensen uit de politiek. Over hoe een of andere handeling van een of ander iemand exemplarisch is voor dit ‘dorp’ en haar mentaliteit.

Het kan ook zijn dat iemand in deze zaal hard wordt aangepakt. Maar niet té hard, het moet natuurlijk wel gezellig en grappig blijven. Maar om het grappig te laten zijn, moet het wel gaan over iemand die wij allemaal (persoonlijk) kennen, anders valt er niets te lachen. Als je dan niet lacht ben je de gebeten hond en dus iemand zonder humor.

Harde uitspraken moeten grappig zijn, anders zijn ze alleen maar pijnlijk! Jongens, lach dan, lach dan!

Het lijkt wel een formule. Een pamfletformule!

Eens kijken, wat zou de formule deze avond kunnen bevatten?

Ik gok dat het woord ‘dorp’ toch wel een aantal keer valt.

Wethouder van Cultuur Marjo Frenk is een goede kansmaker op een naamsvermelding denk ik.

Anton Dautzenberg komt vast weer met een sexuele verdachtmaking van iemand, misschien voormalig stadsdichter Cees van Raak die seks heeft gehad met de hond van Daan Taks? (Nachtdichter van Tilburg.) Wellicht betrekt hij er een landelijke bekendheid in, want dat onderscheid moet uiteraard gemaakt worden! Het onderscheid tussen de landelijke bekendheid versus het provincialisme dat noodzakelijk in die zin betrokken is als je een accent legt op lándelijke bekendheid. Hij wel, verdomme. Dan maar een grapje maken: Poep! Ha. Ha. Ha. Enig!

Misschien houdt Anton (zo mag ik ‘m noemen, zegt ook weer wat over mij, ik ken hem. Dat maakt mij iets meer immuun voor zijn harde uitspraken die mij mogelijk te wachten staan. Wauw!) eerder een betoog over iets met bloed en de nachtburgemeester Godelieve Engbersen. Iets over een moord die gepleegd is waarbij wederom de hond van Daan Taks betrokken was.

Luuk Koelman zal hoe dan ook de woede van heel het land op de hals halen met zijn column, dat moet haast wel. Als je de woede van bijna heel het land al op de hals hebt gehaald, met de column over Mariska Orbán-de Haas, dan moet je toch minstens het hele land boos maken wil je nog opvallen. Maar wij in de zaal zijn ‘insiders on the joke’ dus wij kunnen dan met een gerust hart zeggen dat de rest van het land zo kleinburgerlijk is en nooit iets snapt. “Hoe kun je die ironie nou niet inzien? On-be-grijpelijk”, fluistert ene Lidy uit Tilburg dan tegen haar man Hans; “Wij zijn dan nog behoorlijk open-minded, toch Hans?” “Gelukkig maar.”

Wat maakt het toch zo smakelijk, dat pakken op de persoon, de Ad Hominem?

“Polemiek!” Hoor ik Antonnetje en zijn billemaat Erik Hannema roepen in mijn hoofd.

Ja, polemiek jongens, polemiek! Het is een kunst, dat moet gezegd, maar bedrijf het dan ook! Polemiek betekent redetwisten. Daar hebben we het woord ‘rede’ dus weer. Diezelfde rede die ons tot de waarheid zou kunnen brengen. De twee deelnemers zouden het komen tot waarheid hoog in het vaandel hebben staan, waarom zou je anders redetwisten? Om je gelijk te halen misschien? Zou kunnen, maar een gelijk zonder daadwerkelijk gelijk lijkt mij weinig voldoenend. Misschien wordt deze kunst wel veel bedreven op avonden zoals deze uit een gevoel van nostalgie: “Vroeger kon men dit nog, vroeger was er nog iets om voor te strijden, vroeger waren er nog revoluties in het Westen!” Onrust stoken om mensen op te ruien en te motiveren. Maar, waarom zou je dan mensen persoonlijk pakken met fictieve gebeurtenissen of –verdachtmakingen?

Misschien omdat het te lang bespreken van de ware gebeurtenissen, fouten en terechte verdachtmakingen te pijnlijk en ongemakkelijk is. Het moet wel gezellig blijven en dus worden er een paar fictieve gebeurtenissen tussen de regels geplakt zodat de mogelijkheid dat de ware gebeurtenissen ook fictief zijn nog blijft bestaan.

We willen wel de roddels maar niet de confrontatie, niet echt. We willen alleen de smakelijke sappige details mits ze weinig lijken te zeggen over onszelf. Is ook makkelijker natuurlijk! De ander is gek, de ander is grappig.

Is het waar dat men vroeger dan wel eindeloos opzoek was naar de waarheid? Ik denk het niet, althans, niet meer dan nu. Ten tijde van de Franse Revolutie verzon de lage adel er ook op los, wat er maar nodig was om de burgers aan hun kant te krijgen. Dat dit lukte en uiteindelijk meer vrijheid tot stand bracht is een feit. Al waren de donkere tijden van de middeleeuwen iets minder donker dan zij ons tot op de dag van vandaag hebben doen denken. Maar zij deden dit met gevaar voor eigen leven, niet braaf in een zaal in Tilburg. Waarom zouden wij dan een hang hebben naar die revoluties van vroeger en de pamflettaal die daarmee samenhangt? Welke donkere tijden proberen wij te ontvluchten?

Kijk, Jace vd Ven (eerste stadsdichter van Tilburg) komt uit vroeger, dus hij hoeft het vroeger niet naar nu te trekken. Hij weet al hoe het toen was en kan hoogstens oprecht nostalgische gevoelens ervaren. Juist doordat hij uit vroeger komt weet hij ook dat de geschiedenis zich herhaalt. Hij kan zijn nootjes pakken, naar de show kijken en pogen iets universeels te schrijven als dichter. Want dat kan hij. Jace kan, en misschien wel hierdoor, gedichten maken die buiten de tijd staan. Dat is wat een goed gedicht doet.

Misschien dat Tom America ons nog een vieze film toont, met in een soundscape de naam van Burgermeester Noordanus in herhaling. Of iets met een jong Thais meisje, gespeeld door mij, dan kunnen we dat meteen voor het TilT-festival gebruiken, Tom! Theatermaker Peer de Graaf en dichter Martin Beversluis doen dan samen een interpretatieve dans, naakt uiteraard.

Nu, ik hoop dat u precies vaak genoeg genoemd wordt deze avond om belangrijk gevonden te worden, maar net te weinig om uw ziel ontbloot te voelen.

De formule zal het leren: Pastor Harm Schilder + grapje over piemeltjes van jonge jongens = hihi. Tilburg culturele hoofdstad + iets met de VVD + naamsbekendheid want ik ken d’n dieje – lekker gewoon gebleven = haha.

Deze avond gaat ons hopelijk enorm verlichten. Of de rede hier zegeviert kunt u allen zelf bepalen, we houden na afloop een opiniepeiling in het licht van: ‘uw stem is ook belangrijk’, dit past binnen het thema waar de pamflettisten zo voor gepamfletteerd hebben: Gelijkheid. Het bespotten van de poppetjes kan beginnen!

Het lucht vast wel op, dus in die zin wellicht…. Verlichting.

Esther Porcelijn, 19 jan 2013

(Column voorgedragen tijdens ‘Schuimt’, columnistenbijeenkomst met o.a. Anton Dautzenberg, Luuk Koelman, JACE vd Ven, en Tom America, in jazzpodium Paradox in Tilburg)

More in: Archive O-P, Archive O-P, Porcelijn, Esther, Porcelijn, Esther


Literaire avond ‘Dichterbij’ in Theater De Nieuwe Vorst Tilburg

flyerdichterbij01

Literaire avond  “Dichterbij”

Donderdag 17 januari 2013

Theater De Nieuwe Vorst Tilburg

Op donderdag 17 januari organiseren stadsdichter Esther Porcelijn en Verse Pookoe de eerste editie van een nieuwe maandelijkse literaire avond genaamd: ‘Dichterbij’.

De eerste editie zal plaatsvinden in de Rode Salon van Theater De Nieuwe Vorst.

De avond zal een combinatie zijn van proza, poëzie en muziek met dichters en andere woordkunstenaars uit Tilburg en de rest van het land.

Zowel beginnend talent als ervaren schrijvers krijgen de kans om het podium te betreden.

Na de sluiting van Ruimte-X en het stoppen van Aardige Jongens, voelde Esther Porcelijn en Verse Pookoe zich geroepen om de literaire wereld van Tilburg in beweging te houden en ook een nieuw publiek aan te spreken met deze nieuwe avonden.

In deze eerste editie zullen onder anderen te zien zijn:  Arnoud Rigter, Oowtje Ananas, Daan Taks, Martin Beversluis, Amber-Helena Reisig en Simon Mulder. Als afsluiter zal de band “The Liszt” optreden (Robert-Jan Gruijthuijzen, Ronald Herregraven, Tim Ruterink, Tom Delforterie).

De presentatie zal in handen zijn van de stadsdichter.

Locatie: Theater De Nieuwe Vorst Tilburg

Donderdag 17 januari 2013

Entree: Gratis

Aanvang: 19.30

fleursdumal.nl magazine

More in: Porcelijn, Esther, Porcelijn, Esther


Esther Porcelijn: NUT(S)

estherporcelijn19 kempis

foto jef van kempen

Esther Porcelijn

NUT(S)

Ja. Ik geef het toe: Ik studeer filosofie. Guilty!! (zoals Peter Griffin het zegt in Family Guy). Ik ben die persoon die het advies van de ouders in de wind geslagen heeft en toch naar de toneelschool is gegaan en daarna naar het Departement Wijsbegeerte aan de UvT.

Ik weet het, je hoeft geen open deuren in te trappen: Ik ben geen advocaat of econoom aan het worden, Ergo: ik word niet erg rijk. Voor sommigen nog Ergoër: Ik volg geen nuttige studie. Ik ben voor velen dé vleeswording van de Linkse Kerk en beoefen dé linkse hobby der linkse hobby’s. Daarbij denken veel mensen dat filosofie vaag en esoterisch is; een studie waar je gewoon wat kletst over van alles en daar een 10 voor krijgt. Dus ik ben ook nog eens een vage linkse hobby-hippie.

Errug!! Pauper plebs. Nog erger misschien wel: Een toekomstige uitkeringstrekker en hoe dan ook een subsidieslurper. Nog Erruger!! Wow!

Op het departement woedt, tussen de studenten, onder leiding van enkelen die de moed echt stevig in de schoenen is gezakt, al een tijd een discussie, of een monoloog.. nee toch een discussie.

Daarin gaat het vaak over het nut van onze studie en van het vak van een filosoof. Tijdens lange gesprekken maakt iemand nét iets te vaak de grap: “Ach, we vinden een baan ondanks de filosofie, niet dankzíj.”

Dan, als iemand het zat wordt gaat het argumentenkanon aan. Nu zou ik de argumenten kunnen opnoemen, bijvoorbeeld dat o.a. Nederlandse politici, Amerikaanse presidenten, beroemde kunstenaars, journalisten en CEO’s van grote bedrijven filosofie hebben gestudeerd, maar dat is anekdotische argumentatie, en we weten allemaal dat een aantal individuele voorbeelden nog geen goed argument maakt.

Ik zou ook kunnen beginnen over hoe de democratie volledig is uitgedacht door filosofen en hoe de vrijheid die wij nu genieten alleen maar kan bestaan doordat een paar goede denkers de grenzen van die vrijheid hebben uitgedacht. Maar dan zou ik mijn professoren klakkeloos napraten, en in het verleden behaalde resultaten bieden geen garantie voor de toekomst, en meer van dat soort powerpoint-uitspraken. Of hoe exacte wetenschap ook niet exact is, voor als iemand beweert dat wat wij doen niet empirisch toetsbaar is en dus maar geklets. Maar dat is ook niks, iemand anders met hetzelfde probleem opzadelen als jijzelf. Misschien zou ik iets kunnen zeggen over communicatie- of vrijetijdswetenschappen, dat die studies pas écht nutteloos zijn, maar daar heeft niemand wat aan, laat staan dat het een argument is voor wat dan ook.

Beter kan ik iets proberen te zeggen, of nee, te duiden, wat betreft de termen ‘links’ en ‘nut’, alleen denk ik dat we daar toch een lang gesprek voor nodig hebben waarin we het vast ook zouden hebben over hoe wat ‘men’ vindt helemaal niet altijd waar hoeft te zijn, en over de invloed van de media en andere joop.nl onderwerpen.

Ik zou mijzelf fiks kunnen verdedigen uit pissigheid waaruit blijkt dat ik mij juist veel aantrek van wat men vindt, meer nog dan die abstracte groep ‘velen’ waar ik het over heb. Ik zou dan als ik echt boos word iets kunnen roepen als: “Alsof jij met je heftige hang naar rijkdom en dikke status echt gelukkig wordt of ook maar ergens verstand van kan hebben.”

Als ik dat zou doen dan zou ik dingen zeggen die ik helemaal niet vind en mij alleen maar meer stereotiep maken dan ik ben. Bovenal zou het de domste drogreden zijn. Ad hominem. Dat is pas echt errug. Ai.

Esther Porcelijn

(27) studeert filosofie aan de Universiteit van Tilburg. Ze is bovendien actrice en stadsdichter.  Eerder gepubliceerd in UNIVERS 2012.

kempis.nl poetry magazine

More in: Archive O-P, Archive O-P, Porcelijn, Esther, Porcelijn, Esther


Esther Porcelijn gedicht: Taal van Tilburg

estherporcelijn20 kempis

foto: jef van kempen

Esther Porcelijn

Taal van Tilburg

 

Iemand ‘liket’ een filmpje op internet.

Hamasleider als een natte dweil uit een auto gesleept.

Ik trek mijn pèkske aan voor de carnaval, het is een bananenpèkske.

Voor als de natte-dweilen-look uit het terrorfilmpje niet meer van nu is.

Je moet wat als je op sjantenelle gaat.

Natte dweilen doen het niet goed bij de ‘gasten’.

 

Dropshotje over mijn harige tanden en slagroom uit mijn navel.

Met de cárnaval een dansje wagen.

Er staat een man naar mij te loeren

Bert heet hij, Bert knikt en lacht ruim,

Bert is ’n goei mèns.

Pinteman vatten bij de schuimhorens.

Zuipen is voor vrouwen met baarden.

 

In de wereld gaat alles sneller

Mensen slepen elkaars lichamen voort

Facebook checken op de smartphone

Fucking random epic awesome as fuck

Third generation techno-memes ,epic fail.

Liked it, no just, you know, its like you troll.

I will troll the fuck out of you just,you know,

Posting some articles about stuff and shit.

Thinking it says something about my… you know…

Personality. My me, me me.

 

Oorlogen waaien verder,

Maar godnondedju wa is d’r veul gezèver.

En zodra ik die zachte klanken hoor

Weet ik dat de mensen meewaaien.

Een woord als: ‘leutig’ maakt alles licht,

Van goudgele pintjes en boterbloemvrouwen

Vrede zij met u. Aflaat betalen,

Van geschoren schaapjes en eikenhout.

“Sterfte? Da’s toch gewoon?

Iedereen zal d’r aan moeten geloven

Què dè betrèf.”

 

Warmte als oude enveloppen,

Naast kille lange I- en L- en K-vormige gebouwen

De È, ò, eu, ao, à.

Die klanken zouden versmelten tot grote

zandstenen rondbogige gotische vroeger gebouwen.

Waar witte vrouwen in lange jurken rond je dansen.

Kom dan bij mij dansen! Dans met mij!

 

Buiten is het koud, buiten de tong, op de tanden.

De T, je loopt tegen die harde plastic: “T” Keihard.

Dat is p’cies zo’n ding waar je niet omheen kan

Zo hèdde ge da wel met meer dingskes

Dat valt dan vies tegen ja, maar zo gaat het.

P’cies zôn dingske.

Net als de muziek van carnaval.

Hard en draaierig.

D’r is wel iemand die je opvangt,

met een glijbaan van de: ` (‘accent grave’).

Een zachte landing.

Dà ’s altij’.

 

Beter togen wij ons naar ’t café.

Beter gaan we samen, tegen de kou

In ons pèkske.

Dan lachen we wat,

Knikken we wat,

Begin ik weer over Hamas.

Zeg jij iets als: “Gôh, ja.”

En dan zeg ik: “inderdaad, erg hè?”

Dan zeg jij: “Ja, best, kei erg”

En ik: “mwa, ik begrijp het niet”

En jij: “niet alles is te begrijpen, dènk’.”

Dan rommel ik in de nootjes

En terwijl jij toekijkt

Vinden we daar onze subtekst.

 

Esther Porcelijn, 2012

Speciaal gemaakt voor de Taal van Tilburgdag

kempis.nl poetry magazine

More in: Archive O-P, Porcelijn, Esther, Porcelijn, Esther


Esther Porcelijn: Niet nog een column over Stapel

estherporcelijn20 kempis

foto: jef van kempen

Esther Porcelijn

Niet nog een column over Stapel

Diederik Stapel was weer overal in het nieuws. Als hij dan eindelijk na twee dagen uit het nieuws en uit de carrousel van Pauw en Witteman is gezwiept, dan moddert zijn naam nog even door in alle columns en blogs van opiniebladen en online magazines. Best wel irritant eigenlijk.

Bert Brussen (De Jaap) schreef op dinsdag 3 december een zeer kritische en scherpe analyse van het boek van Stapel:

Hierin duidt Brussen het boek van Stapel als een symptoom van zijn nog altijd bestaande hang naar aandacht en erkenning. Voor Brussen is de kritiek en de ‘karaktermoord’ op Stapel ook een aanduiding van de angst van mensen om medeplichtig te zijn aan ditzelfde klimaat waar Stapel in floreerde. Als je iemand aanwijst als de zondebok en zijn handelen beschrijft als onmenselijk, dan zijn alle andere mensen in elk geval niet zoals hij en hoef je ook niet bang te zijn dat je zelf zo bent of zou kunnen zijn; Stapel is onmenselijk, jij niet, dus jij bent niet zoals Stapel.

De sociale psychologie als wetenschap moet er ook aan geloven in de analyse van Brussen en van de commissie Levelt: ‘Stapel kon zo handelen door gebrek aan kritiek.’

De hele wetenschap der Sociale Psychologie heeft een enorme opdonder gekregen, eventueel terecht. Maar gezien Stapel als monster is afgeschilderd, valt de rest van de sociaal psychologen onmiddellijk buiten die categorie.

Onder filosofen worden wetenschappen als sociale psychologie eigenlijk vrij snel als pseudo-wetenschap bestempeld. Een bepaalde tak van de filosofie zal tot in het einde der tijden puur empirisch onderzoek een onvolledige bron van kennis vinden, andere takken van de filosofie zullen niet zozeer tegen dit soort onderzoek zijn, maar zullen te hapklare conclusies wel altijd wantrouwen. Het is makkelijk om vanaf de zijlijn te zeggen, maar had één filosoof bij de onderzoeken van Stapel gezet, en die had de conclusies onmiddellijk bevraagd: Hoe weet je dit zeker? Zijn dit soort data niet altijd heel contingent? Weet je zeker dat je deze conclusie niet hebt getrokken omdat je dit eigenlijk in je vraagstelling al had verwacht? Kun je echt zo hard stellen dat iemand die a doet, altijd in de categorie b valt?

Grappig is dat de Stapel-affaire niet zo heel uitgebreid is besproken op het departement Filosofie, ook omdat niemand hem persoonlijk kende, en wij geen van allen college van hem hadden maar misschien ook omdat het filosofen niet verbaast.

Toen de affaire een affaire begon te worden besefte ik pas echt hoeveel impact dit had op de universiteit toen ik hierover vragen kreeg van vrienden uit andere steden. Van een afstand lijkt zoiets wat te zeggen over de gehele universiteit, terwijl een vriend van de Uvt, die psychologie studeert, ook nooit college van Stapel had gevolgd en eigenlijk niet precies wist wie het was.

Imagoschade. Er is alleen al sprake van imagoschade omdat het zovaak genoemd wordt. Er is sprake van imagoschade dus is er sprake van imagoschade.

Een paar dagen geleden besprak ik de nieuwtjes over Stapel met een vriend van mij uit Rotterdam. Ik was heftig aan het vertellen over onderzoekers die hun graad dreigen te verliezen, over onderzoekers die ineens tien onderzoeken van hun publicatielijst moeten schrappen en zo ongeveer opnieuw moeten beginnen. Ik stelde mij voor dat dit hun levenswerk is en dat dit nu een lege huls blijkt te zijn.

De vriend antwoordde met: “Maar dat is toch niet erg? Niet echt erg.”

Dus ik vertelde nog heftiger over imagoschade en onderzoeksgeld, over geloofwaardigheid en over de wetenschap als autoriteit.

De vriend vond het nog altijd niet echt iets wat ‘erg’ genoemd kan worden, hij zei dat als iets te maken heeft met geld dit nog niet meteen erg is.

Ik begreep wel wat hij bedoelde, het is niet erg zoals dode kinderen erg zijn, niet erg zoals voedselbanken zonder voedsel. Dat soort dingen zijn veel erger. Als ik dat niet al zou vinden dan zou ik het wel moeten vinden, anders ben ik een monster en dus een soort Stapel.

Het spreekt voor zich dat dit een ander soort erg is. Maar het is erg. Dat moet wel even benoemd worden natuurlijk.

Imagoschade om de imagoschade.

Erg om de erg.

Ik erken dit automatisch door deze tekst te schrijven, als ik het niet erg vond, of erg was gaan vinden of er niets van zou vinden dan zou ik dit niet schrijven.

Misschien toch goed dat de vriend van mij die vraag stelde: is het echt erg?

Het is niet alleen goed door het antwoord dat je zou kunnen geven, maar goed omwille van de vraag zelf. Anders zou ik toch zomaar iets vinden omdat het gevonden dient te worden. Dat soort vragen hadden aan Stapel gesteld moeten worden.

En nu zal ik niets meer schrijven over deze affaire, heus beloofd!

Ik zal er niets meer over schrijven omdat ik er verder niets aan toe te voegen heb. Ik hoop dat er beter onderzoek gedaan wordt en dat mensen die er nog wel over schrijven dit niet doen om zichzelf buiten Stapel te plaatsen als een zichzelf schoonwassende vingerwijzer. Klaar nu. Echt. Ja echt.

Stapel.

 

Esther Porcelijn (27) studeert filosofie (bachelor) aan de Universiteit van Tilburg en is stadsdichter.

Eerder gepubliceerd in UNIVERS 2012

kempis.nl poetry magazine

More in: Archive O-P, Archive O-P, Porcelijn, Esther, Porcelijn, Esther


Esther Porcelijn gedicht: Verlichting

photo jef van kempen

 

Verlichting

 

Woeste dijen klagen steen en been

Over wie nu waar de vuile was heeft opgehangen,

Waarom de éne veel en de ander geen

Geruchten op kan vangen.

 

Wie heeft er ooit gehoord van gedachten

Die zweven in de lucht om vers te plukken,

Die voor alles wat je kunt bedenken zó

Je woorden uit je zinnen rukken.

 

De andere mensen zijn toch slechts decor

Die zijn er echt alleen om neer te halen,

Om aan te wijzen wat eraan mankeert

Te oud, te dik en ’t blijkt ook nog een kale.

 

Wie zegt er ooit iets wat vernieuwend is?

Dat werkelijk een klomp breekt of taboe,

Dat alles in de wereld op zijn kop zet

Of is dat maar elitair gedoe?

 

Je streelt je ego en bekijkt het in ’t raam

Het lijkt groter dan de dag ervoor,

Je borstelt het nog extra tot het glanst

Nog één keer kijken, ’t kan er wel mee door.

 

Het moment dat je het bijna weet

De allergrootste oplossing voor alles!

Je ziet het exact voor je, je hebt het beet!

En dat je ironie het komt vergallen.

 

Daar buiten is de wereld opgesplitst

In mensen die het zíjn en die het willen,

Het is jouw categorisering om jezelf

Uit het normaalste op te tillen.

 

Sta je van bovenaf te paraderen met je kennis

Dan zit je middenin de paradox van hen

Die, in vol daglicht, op de markt

Net gepasseerd zijn door Diogenes.

 

Esther Porcelijn

stadsdichter Tilburg, 2012

kempis.nl poetry magazine

More in: Archive O-P, Porcelijn, Esther, Porcelijn, Esther


Older Entries »« Newer Entries

Thank you for reading FLEURSDUMAL.NL - magazine for art & literature