In this category:

Or see the index

All categories

  1. CINEMA, RADIO & TV
  2. DANCE
  3. DICTIONARY OF IDEAS
  4. EXHIBITION – art, art history, photos, paintings, drawings, sculpture, ready-mades, video, performing arts, collages, gallery, etc.
  5. FICTION & NON-FICTION – books, booklovers, lit. history, biography, essays, translations, short stories, columns, literature: celtic, beat, travesty, war, dada & de stijl, drugs, dead poets
  6. FLEURSDUMAL POETRY LIBRARY – classic, modern, experimental & visual & sound poetry, poetry in translation, city poets, poetry archive, pre-raphaelites, editor's choice, etc.
  7. LITERARY NEWS & EVENTS – art & literature news, in memoriam, festivals, city-poets, writers in Residence
  8. MONTAIGNE
  9. MUSEUM OF LOST CONCEPTS – invisible poetry, conceptual writing, spurensicherung
  10. MUSEUM OF NATURAL HISTORY – department of ravens & crows, birds of prey, riding a zebra
  11. MUSEUM OF PUBLIC PROTEST- photos, texts, videos, street poetry
  12. MUSIC
  13. PRESS & PUBLISHING
  14. REPRESSION OF WRITERS, JOURNALISTS & ARTISTS
  15. STORY ARCHIVE – olv van de veestraat, reading room, tales for fellow citizens
  16. STREET POETRY
  17. THEATRE
  18. TOMBEAU DE LA JEUNESSE – early death: writers, poets & artists who died young
  19. ULTIMATE LIBRARY – danse macabre, ex libris, grimm and others, fairy tales, the art of reading, tales of mystery & imagination, sherlock holmes theatre, erotic poetry, the ideal woman
  20. ·




  1. Subscribe to new material:
    RSS     ATOM

Reen, Ton van

«« Previous page · Ton van Reen: EEN NOG SCHONERE SCHIJN VAN WITHEID. (2) Een winterverhaal · Ton van Reen: EEN NOG SCHONERE SCHIJN VAN WITHEID. Een winterverhaal · Ton van Reen gedicht: waalwijk-besoyen · Ton van Reen gedicht: vanaf de toren · Schrijver Ton van Reen opent Bibliotheek Maasbree · Ton van Reen gedicht: de eieren man · Ton van Reen gedicht: vogels · Ton van Reen gedicht: spitsuur · Ton van Reen gedicht: de bomen · Ton van Reen gedicht: wit licht · Ton van Reen gedicht: spitsuur · Ton van Reen gedicht: god zij geloofd is er pepsi

»» there is more...

Ton van Reen: EEN NOG SCHONERE SCHIJN VAN WITHEID. (2) Een winterverhaal

Ton van Reen

EEN NOG SCHONERE SCHIJN VAN WITHEID

Een winterverhaal

2

  “Er was eens een meisje dat haar moeder nooit wilde helpen met de was ophangen of op de bleek leggen,” herhaalde grootmoeder. “Niet dat ze er te lui voor was, maar ze vond al dat gedoe van de was koken met Reckits Blauw voor een nog schonere schijn van witheid, het drogen aan de waslijn of op de bleek, waar de lakens lagen uitgespreid met vier roestige bakstenen op de hoeken om de wind voor de gek te houden, en het strijken met het strijkijzer vol gloeiende kooltjes alleen maar verlies van tijd.”

  “Dat snap ik, al die wasbeurten is werk voor niks,” zei ik, vol bewondering voor de lange zin die ze zojuist had uitgesproken, waarin ik vier komma’s had geteld. Ik telde altijd de komma’s. Dat was makkelijk, want na elke komma ademde ze even in. Soms maakte ze zinnen die in een boek een paginagroot zouden zijn. Vierentwintig komma’s was de hoogste score. Zo’n lange zin had ik nog nooit gelezen, maar voor haar waren zo’n lange zinnen heel gewoon.

  “Ja, vroeger was ze net als jij,” zei grootmoeder vrolijk. “Zij maakte van haar bed ook altijd een holletje, waarin ze hokte met de beesten die haar in haar dromen kwamen bezoeken.”

  “Als ze zelf zo goed weet hoe kinderen zijn,” zei ik wat verbaasd, “waarom laat ze dan mijn bed niet met rust? Die lakens waren nog goed.”

  “Moeders doen onverklaarbare dingen,” zei grootje. “Misschien willen ze zelf het kind zijn dat ze op schoot hebben. Toen ik nog een moeder was, deed ik ook vreemde dingen hoor. Toen dacht ik ook dat ik de baas was. Dacht je dat ik ooit naar mijn kinderen luisterde? Nee hoor. Zij moesten luisteren naar mij. Nu ik grootmoeder ben, snap ik weer hoe het voelde om kind te zijn. Nu begrijp ik weer dat je de mooiste avonturen van je leven in je bed beleeft.”

  “Mijn moeder is gek,” zei ik. “Als mijn bed naar mijn beesten ruikt, haalt ze er de lakens af en moeten ze in de was. Gewoon idioot. En dan moet ik weer helemaal vooraan beginnen met de dieren en de marsmannetjes en de… de  – ik heb u nog niet verteld dat ik vannacht van  lilliputters  heb gedroomd – mijn tent in te lokken. Ze houden niet van schone lakens die stinken naar stijfsel.”

  “Precies, zo praatte je moeder vroeger ook,” zei grootje. “Ze was altijd bezig met andere dingen dan de karweitjes die ze moest doen in huis. Ze had veel tijd nodig voor zichzelf. Ze was een trots meisje. Misschien zeg ik dat verkeerd, maar ze was veel bezig met zichzelf. Ze stond vaak in de gang waar de spiegel hing, om naar zichzelf te kijken. Ze was trots op haar mooie gezichtje en haar lange donkere vlechten met strikken. Soms kamde ze uren haar haren.”

  “Dat doet ze nog steeds,” zei ik.

  “Gelukkig wel,” zei grootje.

   Het was oorlog. Moeder bond de strijd aan met de wind die de stijve lakens probeerde weg te blazen in de richting van de boomgaard. Een windvlaag kreeg het witrozige laken van mijn zusje te pakken en hing het, als een verdwaalde grote vlieger, in een van de kale kersenbomen. Ze holde achter de lappen aan die ze, met twintig handen te weinig, onmachtig boven zich hield en die haar naar de bongerd trokken. Moeder greep paniekerig naar de lappen die ze nog een beetje vast had, kijkend naar het verwaaide laken in de boom, dat een beetje naar kersen kleurde omdat het vroeger misschien echt roze was geweest.

wordt vervolgd

Het verhaal Een nog schonere schijn van witheid van Ton van Reen werd uitgegeven op 26 februari 2012 in opdracht van De Bibliotheek Maas en Peel, ter gelegenheid van de heropening van de bibliotheek in Maasbree.

kempis.nl poetry magazine

More in: Reen, Ton van, Ton van Reen


Ton van Reen: EEN NOG SCHONERE SCHIJN VAN WITHEID. Een winterverhaal

Ton van Reen

EEN NOG SCHONERE SCHIJN VAN WITHEID

Een winterverhaal

Het was lekker warm in de keuken van mijn grootmoeder, die toevallig ook onze keuken was, ik weet niet eens meer of wij bij háár woonden of zij bij óns. Het was vooral zo behaaglijk omdat er ijspegels van bijna een meter aan de dakrand zonder goot hingen, sprookjesachtig schitterend ijs. Doordat de zon erop stond, zag ik de kleuren erin leven. De ijspegels maakten van ons sobere huis een toverkasteeltje, vooral door de sprookjesachtige verhalen die mijn grootmoeder, het liefst met dit soort winterweer, aan ons vertelde. Vaak verhalen over de geheimen van de Peel, over de verborgen schatten in het Soemeer die je alleen met middernacht kunt vinden als je er zeker van bent dat je ziel zo wit is als een pas gewassen laken, of over de geest van de Romein die de gouden helm zoekt die hij in het moeras heeft verloren. Verhalen soms zo griezelig dat ik van spanning met mijn kont vast leek te vriezen aan mijn stoel. Stijf van spanning, bang dat ik door me te bewegen de hele sfeer in de keuken naar de maan zou helpen en de betovering van de vertelling zou verbreken.

Zo ging het meestal, maar elke dag was het een beetje anders.

“Er was eens een meisje dat haar moeder nooit wilde helpen met de was, met de was strijken, met de was ophangen,” zo begon grootje haar verhaal van vandaag. Misschien kwam ze tot dit verhaal door mijn moeder, haar dochter, die buiten bezig was met het wasgoed. Moeder haalde de stijf bevroren lakens, waaruit de dromen van drie jongens en een meisje waren weg gekookt, van de lijn. Helaas moest de wasbeurt worden overgedaan omdat een hoestbui van de schoorsteen van de steenfabriek een laagje roet over de schone lakens had gespreid, alsof de duivel eroverheen had geademd.

  Mijn grootmoeder betrok de gebeurtenissen van het moment altijd in haar verhalen, dus toen ze vertelde over het ongehoorzame meisje dat haar moeder niet wilde helpen, keken we beiden tussen de ijspegels door naar mijn moeder die buiten in gevecht was met onwillige lakens die niet meer terugwilden naar onze jongensbedden en zich ijzig stijf hielden in hun verzet tegen een volgende gloeiende kookbeurt in de wasketel. Met over haar zomerschort een oude jas, die open hing door gebrek aan knopen, probeerde moeder de lakens die dreigden te breken van de draad te tillen. Fier, met wapperende haren in de wind, stond ze daar, kwaad omdat wij geen poot uitstaken om haar te helpen.

  Grootmoeder en ik spanden vaker samen tegen moeder, vooral in een geval als dit, omdat het allemaal haar eigen schuld was. Grootmoeder had haar gewaarschuwd en wel tien keer gezegd dat het veel te koud was om de natte lakens buiten te hangen. En ik had haar gezegd dat ik het helemaal niet nodig vond dat de lakens werden gewassen omdat ik het juist lekker vond dat ze een beetje vies waren en naar mij roken als ik naar bed ging. Ik vond het helemaal geen lolletje om in de winterse slaapkamer tussen koude gesteven lakens te slapen, liever waren me de lakens die een beetje aanvoelden als mijn eigen vel, een huid die ook weinig zeep kon verdragen.

  Het was wel spannend dat het verhaal dat grootmoeder nu begon te vertellen over mijn moeder ging en dat ik dat wat ik nu te horen kreeg eigenlijk niet mocht weten. Een kind hoorde niets te weten van de kwade streken van zijn ouders toen ze zelf nog kinderen waren. Maar grootmoeder lapte al dit soort wetten aan haar laars. Daarom vertelde ze het verhaal over een meisje dat niet wilde luisteren in de vorm van een sprookje, dat had ik wel door. Ik mocht het geloven of niet. Misschien snapte ik het nu nog niet, maar later wel.

  Met de verhalen van grootmoeder kon het alle kanten op. Ze hield er vooral van om te vertellen over de mensen ‘die van ons waren’ maar die er toevallig niet bij waren, in ieder geval niet binnen gehoorafstand. Omdat wij twee alleen binnen waren en moeder buiten bezig was, was zij het onderwerp. Ik kende grootmoeder door en door. Straks als ik naar Jong Nederland was en zij alleen was met moeder, zou ze, zeker weten, het een en ander over mij vertellen. Soms deed ik of ik wegging en sloop even later op kousenvoeten door de achterdeur naar binnen. Het was altijd raak: dan had ze het over mij. Ik had haar betrapt, maar toch ging ik weg, omdat ik iets hoorde dat niet bedoeld was voor mijn oren. Mijn gedrag was tegen haar spelregels.

wordt vervolgd

Het verhaal Een nog schonere schijn van witheid van Ton van Reen werd uitgegeven op 26 februari 2012 in opdracht van De Bibliotheek Maas en Peel, ter gelegenheid van de heropening van de bibliotheek in Maasbree. Teksten uit het verhaal zijn aangebracht op glazen wanden. © Ton van Reen

kempis.nl poetry magazine

More in: Reen, Ton van, Reen, Ton van


Ton van Reen gedicht: waalwijk-besoyen

Ton van Reen

waalwijk-besoyen

 

Wat verloren sta ik in de Grotestraat

het oude huis waarin ik werd geboren

blijkt lang geleden met de grond gelijkgemaakt

de beelden in mijn hoofd bewaard, zijn afgebroken

thuis en tuin van toen zijn zoekgeraakt

 

Waar vroeger binnen was is buiten

of toch weer binnen in een ander huis

groter en leger met hoge blinde ruiten

 

Daar stond het ouderlijke bed, de lakens stijf gesteven

nu vind ik er een perk, viooltjes, gras, wat grind

een berk, geweven twijgen van een nest, de jongen uitgevlogen

vogels die zijn weggepest of net als ik zijn weggegaan

om na vervlogen jaren hier nog eens stil te staan

 

Een kinderstem kaatst door de straat

ik huiver, het is de echo van mijn broertjes roep

vijftig jaar geleden stond hij op de stoep

– broertje broertje, kom je buiten? –

 

Ik spiegel me in blinde ruiten

blinkend als de regenplas

waarin ik mezelf voor het eerst zag

een halve eeuw krast tekens in het glas

mijn naam, met vingers op de ruit geschreven

vertelt dat ik kind ben gebleven

– broertje broertje, kom je spelen?

broertje broertje, kom je buiten? –

 

Uit: Ton van Reen, Blijvend vers, Verzamelde gedichten (1965-2007). Uitgeverij De Contrabas, 2011, ISBN 9789079432462, 144 pagina’s, paperback

kempis.nl poetry magazine

More in: Archive Q-R, Reen, Ton van


Ton van Reen gedicht: vanaf de toren

Ton van Reen

vanaf de toren

 

Vanaf de toren

is de Maas een worm

 

met schubben

op het lijf

 

en de paarden

in de wei

 

zijn op hol geslagen mieren

uit dikke korrels zand

 

die de houten deuren

uit huizen vreten

 

Uit: Ton van Reen, Blijvend vers, Verzamelde gedichten (1965-2007). Uitgeverij De Contrabas, 2011, ISBN 9789079432462, 144 pagina’s, paperback

kempis.nl poetry magazine

More in: Archive Q-R, Reen, Ton van


Schrijver Ton van Reen opent Bibliotheek Maasbree

Schrijver Ton van Reen

opent Bibliotheek Maasbree

Op zondag 26 februari a.s. opent de geheel vernieuwde Bibliotheek Maasbree haar deuren. De opening vindt plaats om 13.00 uur en wordt verricht door de auteur Ton van Reen. Speciaal voor deze gelegenheid heeft de Bibliotheek Maasbree een boekje van Ton van Reen uitgegeven met de titel “Een nog schonere schijn van witheid; Een winterverhaal”.  Delen van deze tekst zijn straks  in het interieur van de bibliotheek terug te vinden.

De Bibliotheek Maasbree maakt momenteel  een ingrijpende ontwikkeling door. In juli 2011 al werden de openingstijden uitgebreid met een extra avondopenstelling op de maandag. Tevens werd toen een inloopspreekuur voor Poolse arbeidsmigranten ingesteld. Dat de bibliotheek hiermee in een grote behoefte voorziet is wel gebleken op een willekeurige maandagavond in augustus toen de bibliotheek tussen 18.00 uur en 20.00 uur door 240 mensen bezocht werd.

Daarna werd gestart met cursussen Nederlands voor Poolse migranten. Inmiddels worden er drie parallelle cursussen gegeven op dinsdag, woensdag en donderdag. Een vierde cursus start binnenkort op de zaterdagmiddagen. Daarnaast is een  cursus Pools voor Nederlandse ondernemers in voorbereiding. Inmiddels is de bibliotheek ook van WiFi voorzien en verder is er een PC met Pools toetsenbord en de Poolse versie van het Office-pakket beschikbaar. De Poolse afdeling is in december officieel met een groots feest geopend.

Vanaf 1 januari is de Bibliotheek Maasbree nu ook op zondagen geopend. De bibliotheek gaat open om 10.30 uur en sluit om 14.00 uur. Deze uitbreiding is mogelijk geworden door de ingebruikname van zelfservice-apparatuur en de inzet van een Poolstalige medewerker. Hierdoor kunnen ook op zondagen extra diensten aan de Poolse migranten verleend worden. De Bibliotheek Maasbree is, buiten de bibliotheken van Maastricht, Heerlen en Roermond, overigens de enige Limburgse bibliotheek die op zondagen is geopend.

De inventaris van de bibliotheek was inmiddels al zo’n vijftig jaar oud en voldeed niet meer aan de eisen die aan de inrichting van een eigentijdse bibliotheek mogen worden gesteld. De nieuwe inrichting biedt veel mogelijkheden om de boeken frontaal te presenteren. Hierbij wordt gebruik gemaakt van principes uit de retail. De nieuwe opstelling nodigt uit tot snuffelen, tot ontdekken en tot verrast worden door de vele rijkdommen die de bibliotheek te bieden heeft.

Iedereen is van harte uitgenodigd om op zondag 26 februari om 13.00 uur aanwezig te zijn. Het boekje van Ton van Reen is door alle inwoners van Maasbree gratis af te halen bij de bibliotheek.

Volwassenen die nog geen lid van de bibliotheek zijn, maar dat willen worden, ontvangen ook nog eens het boek “Over geluk” van Twan Huys.

Speciaal voor de jeugd wordt er op zondag 11 maart om 13.30 uur in de bibliotheek een voorstelling geven door de Boxmeerse  jeugdboekenauteur Gerard Sonnemans. Tijdens deze  voorstelling staan de Middeleeuwse ridders en monniken centraal. De toegang is gratis.

fotojefvankempen

fleursdumal.nl magazine

More in: Reen, Ton van, Ton van Reen


Ton van Reen gedicht: de eieren man

Ton van Reen

de eieren man

 

Soms

kwam de man naar hier

met een geknoopte handdoek

vol eieren

 

hij was van riet

een stuk licht riet uit de polder

doch zijn hart was zwaar

als lood

en zijn ziel was geronnen

tot een uitroepteken

zoiets van pijn

tussen zijn ogen

 

hij had bevende handen

en ogen

die de nacht verrieden

in zijn denken

maar om zijn lippen

lag iets van kristal

een beetje breekbare

zuivere liefde

wat eigenlijk vreemd was

aan zo’n man

 

zijn lange passen

maakten dat het Pasen werd

daarom heette hij ook

de Eieren Man

daarom ook lag er

een glimlach in het kristal

om zijn lippen

en achter zijn nachtogen

blonk dan iets

waar ik erg veel van hield

 

Uit: Ton van Reen, Blijvend vers, Verzamelde gedichten (1965-2007). Uitgeverij De Contrabas, 2011, ISBN 9789079432462, 144 pagina’s, paperback

kempis.nl poetry magazine

More in: Archive Q-R, Reen, Ton van


Ton van Reen gedicht: vogels

Ton van Reen

vogels

 

Vanavond

zijn wij

twee doodgewaande

vogels

 

ver van huis

in de mist geraakt

 

scheef

uit ons vandaan

lopen

aan elkaar geregen

tijdsberichten

naar de wezens

in de andere sferen

 

onze vroegere

vrienden

in een eigen

andere wereld

 

waaronder wij

zijn doorgevlogen

 

Uit: Ton van Reen, Blijvend vers, Verzamelde gedichten (1965-2007). Uitgeverij De Contrabas, 2011, ISBN 9789079432462, 144 pagina’s, paperback

kempis.nl poetry magazine

More in: Archive Q-R, Reen, Ton van, Ton van Reen


Ton van Reen gedicht: spitsuur

Ton van Reen

spitsuur

 

Een sirene jankt

en de dag

spat open

 

fabrieken lopen leeg

schoorstenen wuiven

de arbeiders na

 

auto’s spelen van

wie komt er in mijn hokje

langzaam lopend

in een rijtje

behangen ze de lucht

met hun ratelend hart

 

op hoge benen

lopen meisjes voorbij

ongemerkt halen ze

tussen zwoele wanden van ogen

de avond binnen

 

Uit: Ton van Reen, Blijvend vers, Verzamelde gedichten (1965-2007). Uitgeverij De Contrabas, 2011, ISBN 9789079432462, 144 pagina’s, paperback

kempis.nl poetry magazine

More in: Archive Q-R, Reen, Ton van


Ton van Reen gedicht: de bomen

Ton van Reen

de bomen

 

De bomen

hebben zich opgehangen

in de lucht

 

ze hebben de sferen

doorworteld

de bovenaardse lagen

afgegraasd

 

ze zijn als wilde paarden

op hol geslagen

de manen van hun

veel te grote wezens

achter zich sleurend

als bagage

 

alsof ze mensen waren

die met grote ijver

verjaagd zijn

van hun beperkte meters aarde

om het bezit van de vruchten

 

Uit: Ton van Reen, Blijvend vers, Verzamelde gedichten (1965-2007). Uitgeverij De Contrabas, 2011, ISBN 9789079432462, 144 pagina’s, paperback

kempis.nl poetry magazine

More in: Archive Q-R, Reen, Ton van, Ton van Reen


Ton van Reen gedicht: wit licht

Ton van Reen

wit licht

 

Wit licht uit de hutten

wit de witte graanschuren

wit de rode bomen, wit de zwarte dieren

wit de adem van het dorp

die wit boven de hutten van wit riet hangt

 

Het licht wit het stof van de zwarte straten

wit stof wit de bruine ezels

wit stof wit de zwarte kinderen

zwarte kinderen zijn wit

in wit licht

zwarte kinderen zijn witter dan wit

 

Het witte stof wit het licht

het witte stof van de witte straat

het witte stof

van de witbestoven ezels

het witte licht van de zwarte kinderen

die wit stof tegen het witte licht blazen

 

Uit: Ton van Reen, Blijvend vers, Verzamelde gedichten (1965-2007). Uitgeverij De Contrabas, 2011, ISBN 9789079432462, 144 pagina’s, paperback

kempis.nl poetry magazine

More in: Archive Q-R, Reen, Ton van, Ton van Reen


Ton van Reen gedicht: spitsuur

Ton van Reen

spitsuur

 

Een sirene jankt

en de dag

spat open

 

fabrieken lopen leeg

schoorstenen wuiven

de arbeiders na

 

auto’s spelen van

wie komt er in mijn hokje

langzaam lopend

in een rijtje

behangen ze de lucht

met hun ratelend hart

 

op hoge benen

lopen meisjes voorbij

ongemerkt halen ze

tussen zwoele wanden van ogen

de avond binnen

 

Uit: Ton van Reen, Blijvend vers, Verzamelde gedichten (1965-2007)

Uitgeverij De Contrabas, 2011, ISBN 9789079432462, 144 pagina’s, paperback

kempis.nl poetry magazine

More in: Archive Q-R, Reen, Ton van, Ton van Reen


Ton van Reen gedicht: god zij geloofd is er pepsi

Ton van Reen

god zij geloofd is er pepsi

 

Welkom in St. Mary Hotel

we hebben pepsi: drie birr

we hebben brood met pepsi: vijf birr

daarom kent iedereen ons in Konso

soms hebben we mirinda

dan kunnen we u brood met mirinda aanbieden

kom terug als we mirinda hebben

maar we hebben altijd pepsi

‘s ochtends, ‘s middags en ‘s avonds

kunnen we u brood met pepsi aanbieden

want we hebben altijd pepsi

kijk maar naar de blauwe letters

op het witte pepsireclamebord

met de rode pepsivlag

en de rood-wit-blauwe pepsibal

iedereen in Konso weet het

iedereen is welkom in St. Mary hotel

voor een maaltijd met pepsi: vijf birr

god zij dank is er pepsi

anders at u bij ons alleen droog brood

maar gelukkig hebben wij brood met pepsi

pepsi is echt een uitkomst voor u

wij zijn er trots op, heel trots

dat wij altijd pepsi in huis hebben

jammer dat we juist vandaag geen pepsi hebben

en gisteren was er ook geen pepsi

en morgen misschien ook niet,

maar volgende week of zeker over twee weken

hebben wij pepsi in huis, heel zeker

kom over een paar weken terug in St. Mary Hotel

want we hebben altijd pepsi

 

Uit: Ton van Reen, Blijvend vers, Verzamelde gedichten (1965-2007)

Uitgeverij De Contrabas, 2011, ISBN 9789079432462, 144 pagina’s, paperback

kempis.nl poetry magazine

More in: Archive Q-R, Reen, Ton van, Ton van Reen


Older Entries »« Newer Entries

Thank you for reading FLEURSDUMAL.NL - magazine for art & literature