In this category:

Or see the index

All categories

  1. CINEMA, RADIO & TV
  2. DANCE
  3. DICTIONARY OF IDEAS
  4. EXHIBITION – art, art history, photos, paintings, drawings, sculpture, ready-mades, video, performing arts, collages, gallery, etc.
  5. FICTION & NON-FICTION – books, booklovers, lit. history, biography, essays, translations, short stories, columns, literature: celtic, beat, travesty, war, dada & de stijl, drugs, dead poets
  6. FLEURSDUMAL POETRY LIBRARY – classic, modern, experimental & visual & sound poetry, poetry in translation, city poets, poetry archive, pre-raphaelites, editor's choice, etc.
  7. LITERARY NEWS & EVENTS – art & literature news, in memoriam, festivals, city-poets, writers in Residence
  8. MONTAIGNE
  9. MUSEUM OF LOST CONCEPTS – invisible poetry, conceptual writing, spurensicherung
  10. MUSEUM OF NATURAL HISTORY – department of ravens & crows, birds of prey, riding a zebra
  11. MUSEUM OF PUBLIC PROTEST- photos, texts, videos, street poetry
  12. MUSIC
  13. PRESS & PUBLISHING
  14. REPRESSION OF WRITERS, JOURNALISTS & ARTISTS
  15. STORY ARCHIVE – olv van de veestraat, reading room, tales for fellow citizens
  16. STREET POETRY
  17. THEATRE
  18. TOMBEAU DE LA JEUNESSE – early death: writers, poets & artists who died young
  19. ULTIMATE LIBRARY – danse macabre, ex libris, grimm and others, fairy tales, the art of reading, tales of mystery & imagination, sherlock holmes theatre, erotic poetry, the ideal woman
  20. ·




  1. Subscribe to new material:
    RSS     ATOM

Ven, Jace van de

· VROOM, FRIVOOL, VILEIN: POËTISCHE VENSTERS OP JHERONIMUS BOSCH · Carina van der Walt vertaalt Jace van de Ven · JACE van de Ven: Op de tonen van de beiaard · Nieuwe wielerverhalen van JACE van de Ven: Mag ik nog wat wind van achteren? · JACE van de Ven: De zee · JACE van de Ven: De rivier · JACE van de Ven: Over het kunstbeleid van de provincie Noord-Brabant · JACE van de Ven: De beek · JACE van de Ven: 4 gedichten voor vóór de kerk van Gilze · JACE van de Ven: De zee bij Schijndel · Tilburg zoekt nieuwe Junior-Stadsdichter · Jace van de Ven: Twee gedichten

VROOM, FRIVOOL, VILEIN: POËTISCHE VENSTERS OP JHERONIMUS BOSCH

Vroom, frivool, vilein2Vroom, frivool, vilein

In Den Bosch zijn zondag 28 februari heel wat dichters te vinden. Om 15.00 uur wordt daar dan in het Jheronimus Bosch Art Center aan het Jeroen Boschplein 2 de bundel Vroom, frivool, vilein voorgesteld.
Pien Storm van Leeuwen verdiepte zich in de beeldtaal van Jheronimus Bosch en selecteerde uit zijn schilderijen tal van fragmenten die in hun samenspel een beeld geven van de belevingswereld van de grote schilder. Een dertigtal dichters schreef op haar verzoek poëzie bij deze vensters op Jheronimus Bosch.
Het betreft Bert Bevers, Lut De Block, Catharina Boer, Frans August Brocatus, Olaf Douwes Dekker, Maarten van den Elzen, Christina Guirlande, Albert Hagenaars, Bauke van Halem, Kees Hermis, Marijke van Hooff, Joris Iven, Geert De Kockere, Peter Korsman, Marije Kos, Frans Kuipers, Pieter Luykx, Kees van Meel, Jasper Mikkers, Merel Morre, Ronella Moser, Herbert Mouwen, Hannie Rouweler, Els van Stalborch, Pien Storms van Leeuwen, Wim van Til, Rob van Uden, Jace van de Ven, Willem van de Vrande en Victor Vroomkoning.
Heel wat van hen zullen hun bijdrage deze middag voor de microfoon brengen. Jo Timmermans, voorzitter van de Stichting Jheronimus Bosch Centrum, spreekt een welkomstwoord waarna Pien Storms van Leeuwen en de dichters het publiek langs beeld en poëzie zullen voeren. Deborah Jacobs zorgt met oude ballades voor de muzikale omlijsting.
Vroom, frivool, vilein is een publicatie van Stichting TrajarT/Ceedata in Chaam.

VROOM, FRIVOOL, VILEIN: POËTISCHE VENSTERS OP JHERONIMUS BOSCH

Den Bosch 28 februar1 2016

fleursdumal.nl magazine

More in: Art & Literature News, Bevers, Bert, Elzen, Maarten van den, Jheronimus Bosch, Mikkers, Jasper, Ven, Jace van de


Carina van der Walt vertaalt Jace van de Ven

jacevandeven2013

Carina van der Walt

vertaalt JACE van de Ven

  Carina van der Walt vertaal Jace van de Ven2

Carina van der Walt vertaalde het gedicht:

Heel in de verte komen de ganzen

van de dichter JACE van de Ven

van de Nederlandse in de Zuid-Afrikaanse taal.

 In de serie Vertaalvrucht  (nr. 6)

    vertaalvruchtlog5

 fleursdumal.nl magazine

More in: Archive U-V, Carina van der Walt, Literaire Salon in 't Wevershuisje, Ven, Jace van de, VERTAALVRUCHT, Walt, Carina van der


JACE van de Ven: Op de tonen van de beiaard

fleursdumal 111a

 

JACE van de Ven

Op de tonen van de beiaard

 

I

muziek zal je van elke klokslag krijgen 

gezang dat bij de nagalm bovenkomt

synchronisch lacht en huilt en goedig gromt

als één akkoord de rest wil overstijgen

 

de beiaardier op zijn klavier van stokken

weet dat zijn klokken anarchisten zijn

maar krijgt ze aaiepoezend op één lijn

om het gevoelig met hen uit te knokken

 

daar valt hij aan centraal en in de flanken

en heel het klokkenspel lijkt op de vlucht

te slaan maar hergroepeert zich in de lucht

waar het voorbij zweeft op zijn eigen klanken

 

II

grondtoon, klaagtoon,

boventoon is jubeltoon 

fluittoon, juichtoon

maar dood is mijn broer Toon

 

sla er maar op

sla ze maar aan

van je bim bam beieren

klokken zijn geen eieren

 

klaagtoon, vraagtoon

jij vervloekte plaagtoon

waar is mijn broer Toon

 

sla er maar op

sla ze maar aan

van je bim bam beieren

klokken zijn geen eieren

 

III

uit de weg, uit de weg

sms-jes, e-mails, tweets 

tv-signalen, al wat vliegt

ik ga aan de kant voor niets

 

zijn jullie ook verzonden

door een klap op een stok  

langs een touw en een klepel

die een hengst gaf op een klok

 

jullie vragen waar ik heenga 

wie mij download her en der

ik denk niemand hier beneden

klokgelui vliegt veel te ver  

 

de tonen van de beiaardier

moeten reizen zonder end

de deur waarop zij kloppen

ligt voorbij het firmament 

 

IV

voor wie de klok luidt

rataplan

zakenman of ambachtsman

voor wie de klok luidt

rataplan

 

voor wie de klok luidt

bon-vivant of charlatan

rataplan

 

voor wie de klok luidt

Koerdistan of Kanaän

rataplan

 

de klok luidt en passant

rataplan voor alleman

voor wie de klok luidt

die is eran

 

(c) 2013 JACE van de Ven poetry

fleursdumal.nl magazine

More in: Archive U-V, Ven, Jace van de


Nieuwe wielerverhalen van JACE van de Ven: Mag ik nog wat wind van achteren?

jacevdven wielerverhalen

Nieuwe wielerverhalen van

JACE van de Ven:

Mag ik nog wat wind van achteren?

Op vrijdag de dertiende, de ultieme datum waarop Tilburg het jaar 013 viert, presenteerde de eerste stadsdichter van Tilburg en voormalig journalist en columnschrijver JACE van de Ven het boek `Mag ik nog wat wind van achteren` in Boekhandel Livius in Tilburg. Dat gebeurt na sluitingsuur om 20,00 uur. Iedereen is welkom. Het boek bevat dertien vlot geschreven wielerverhalen, gebaseerd op voorvallen in veertig jaar fietservaring, waarin JACE ongeveer 100.000 kilometer aflegde.

Van de Ven is een geboren verteller met een scherp observatievermogen en een continue verwondering over de menselijke natuur. Zijn belevenissen en gedachten verwerkt hij sinds enkele jaren in korte fietsverhalen die soms hilarisch en relativerend zijn, dan weer ontroerend en serieus van toon. Zo neemt hij je in het nieuwe boek in gedachten mee langs de mooiste dorpjes van de Ardennen, legt hij uit wat er nodig is om een profwielrenner te worden, laat hij de lezer kennis maken met de kleurrijke figuren die hij onderweg ontmoet en ontroert hij met een verhaal waarin hij terugdenkt aan een wedstrijdje fietsen tegen zijn broer Toon, die ondertussen is overleden aan de gevolgen van kanker.

Van de Ven is een opvallende verschijning in het peloton van wielerauteurs. Zijn forse postuur en woeste baard hebben hem de bijnaam Raspoetin bezorgd. Verwacht geen geschoren benen, carbon frames en wetenschappelijk verantwoorde sportdrank. Van de Ven is eerder de bourgondische fietser die bovenop een col stopt om van een wijds uitzicht te genieten en eenmaal beneden… van de gastvrijheid van de lokale horeca.

Van de Ven leest regelmatig fietsverhalen voor bij feesten van wielerverenigingen, in de wielercafés van Oss en Bladel en op parties bij oud-wielrenners. ‘Mag ik nog wat wind van achteren?’ is zijn antwoord op de vele verzoeken om zijn teksten eens in boekvorm uit te brengen.

‘Mag ik nog wat wind van achteren?’ (ISBN/EAN: 978-94-90484-05-7 NUR: 303) kent een mooie omslag van Ivo van Leeuwen, het boek is vormgegeven door Chris Leenaars, ReflexBlue en geïllustreerd door Aleksei Makarov, InnoDoks uit Middelbeers is de uitgever. Het boek is gebonden met harde kaft en kost 14,95 euro.

fleursdumal.nl magazine

More in: Archive U-V, Art & Literature News, Ven, Jace van de


JACE van de Ven: De zee

JACE van de Ven

De zee

 

Al wat leeft passeert de oceaan  

Stromen die van hoge bergen kwamen

Onderweg een eigen staat aannamen

Zijn deinend in de branding vergaan

 

Elke druppel moet daar samengaan

Hoe vermaard ook hun rivierennamen   

Uit hun bitter, zoet en zuur tezamen

Zal het zout van nieuw begin ontstaan

 

Soms gaat over golven een iel beven

En ’s nachts lijkt het water licht te geven

Elke druppel is opnieuw bevrucht

 

Onlangs leek ten dode opgeschreven

Wat nu zwanger naar de zon zal zweven

En weer neer zal vallen uit de lucht

 

© 2010 JACE van de Ven: Drie sonnetten over water. De zee

kempis.nl poetry magazine

More in: Archive U-V, Ven, Jace van de


JACE van de Ven: De rivier

foto kempis.nl

JACE van de Ven

De rivier

 

Dorst en honger stilt hij navenant

Kop omlaag drinken de koeien, sloten

Die het akkerland bevloeien, blote

Kinderen spelen op een stukje strand

 

Dan fabrieken aan een kadewand

Ongerust gaan toeterende boten

Langs centrales die hun gal uitstoten

Gulzig zuigt een zandzuiger naar zand

 

De rivier verschiet hier als grafiet

Kolkt wanhopig een ontgoocheld lied

Dat er een beloofde land zou komen

 

Het echoot als menselijk verdriet

Maar gedane zaken keren niet

Voortgaand vervluchtigen de dromen

 

© 2010 JACE van de Ven: Drie sonnetten over water. De rivier

kempis.nl poetry magazine

More in: Archive U-V, Ven, Jace van de


JACE van de Ven: Over het kunstbeleid van de provincie Noord-Brabant

brabant k=m04d

JACE van de Ven

Over het kunstbeleid van de provincie Noord-Brabant

Het gaat me niet om de ham, want hoe je het ook wendt of keert, qua prijs- kwaliteitsverhouding is die van de Lidl toch de beste. Het gaat me er ook niet om dat het in Italië is, want het declarerende deel der natie slaagt er ook op de Veluwe wel in om er in één weekend met zijn enkelen een heel jaarsalaris door te draaien. Het gaat me zelfs niet om het onderwerp, om eerlijk te zijn gaat het me om de mensen.

Ze zeggen wel eens ‘je moet niet op de man of vrouw spelen’ maar in verkiezingstijd willen diezelfde man of vrouw wel dat we op hen stemmen. Dus speel op man of vrouw, dat is wel zo eerlijk. Maar dat even vooraf. Eerst een lied:

Toen hertog Jan kwam varen

te peerd parmant, al triomfant

na zevenhonderd jaren

hoe zong men t’ allen kant

Harba lorifa, zong den hertog

harba lorifa-aha

na zevenhonderd jaren

in het edel Brabants land

In de ruim dertig jaar dat ik journalist was bij de Brabantse Plattelandsbode ben ik er vaak genoeg geweest om erover mee te kunnen praten. Het is er of je even uit onze hectische tijd stapt. Je houdt op om in minuten, uren of zelfs dagen te denken. Alles wat hier gebeurt, als er al iets gebeurt, heeft minstens een week nodig om op gang te komen. Maar als ze er eenmaal aan beginnen dan blijven ze wel bezig. Niemand heeft hier ook maar de minste behoefte om een zaak die bezig is, af te werken. Ze leggen een dossier onder op de stapel, middenin de stapel, of boven op de stapel maar nooit op het werkblad van een bureau…, in ons onvolprezen provinciehuis van architect Maaskant  in Den Bosch. Het was jarenlang het hoogste gebouw van Brabant. Dat is het niet meer, maar nog wel het hoogst verheven gebouw, zo goed als onbereikbaar voor u en mij, het had bij wijze van spreken net zo goed in Parma kunnen staan.

Iedereen drinkt er koffie, de hele dag door, de gedeputeerde, de ambtenaar, de telefoniste, de bode, ze hangen op hun kamer naar hun Ipod te staren of schuiven een deel van de stapel dossiers op een lekker plekje op hun bureau om er hun hoofd op te leggen, ze geeuwen een keer en rusten verder in vrede alle werkdagen van het jaar, op die paar uitslovers na die minstens drie keer per dag naar het toilet banjeren om zich af te rukken.

Alleen al aan de ongeëvenaarde klasse waarmee ze liggen te snurken, te lurken of hun lid te schurken, kun je zien dat het Brabantse provincieambtenaren zijn. Daar is over gezongen:

Ik kom uit Brabant, kunde gij da zien

Ik kom uit Brabant of hurde da misschien

Of kunde et ruiken bovendien

ik wil nie ruilen, nog nie mischien

Als je als journalist opbelt naar het provinciehuis voor wat informatie van die of die, dan is er die nooit, MAAR…, maar, hij of zij belt u zo spoedig mogelijk terug.

Na enige weken word je als gewone Jan met de Pet wat ongeduldig en informeert op een zonnige maandagochtend hoe het ermee staat. Och, daar heb je pech, de onderhavige ambtenaar is vandaag juist voor studie op een hijssessie van Brabantse streekbieren en mag daar niet gestoord worden. Nee, morgen is hij er ook niet, want dan krijgt hij compensatie-uren voor het feit dat hij vanavond door moet hijsen. En overmorgen? Nee, dan heeft iedereen hier ATV, de dag daarna vieren we het Zalig Peerke Donders en dan is het alweer vrijdag. Vrij…dag, vrijdag voorbijdag begrijp je.

Nee, dat begrijp ik niet.

O, het is toch niet zo moeilijk, vrijdag, de week alweer voorbijdag, snap je het nu?

Ik zie aan uw gezichten dat u vindt dat ik overdrijf, want hoe kan het dan dat ik van de provincie toch ooit een foldertje, een aanslag, of een afgewezen subsidieverzoek heb toegestuurd gekregen, zie ik u denken.

Dat kan, maar dat kwam eigenlijk niet van de provincie. Dit soort werkzaamheden besteden ze daar uit, begrijpt u. Van tijd tot tijd zijn er provincieambtenaren die niet meer naar het provinciehuis gaan. Waarom zou ik, zeggen ze, thuis hebben we ook goeie koffie en rukken kun je overal.

En dan begint zo’n ambtenaar een adviesbureau. Hij krijgt tegen vijf keer teveel aan kosten het werk toebedeeld dat zijn collega’s in het provinciehuis eigenlijk zouden moeten doen en laat het voor een tiende van dat geld uitvoeren door familieleden of kennissen. Zelf bezoekt hij natuurlijk nog wel de veelvuldige borrels en recepties op zijn ouwe kantoor. Iedereen is vol lof over zijn pappen en nathouden-netwerk. Ze zingen er zelfs over:

Het leven is goed in het Brabantse land

Het land waar mijn wieg heeft gestaan

Daar heb ik voor altijd mijn hart aan verpand

Dat land doet mijn hart sneller slaan

De laatste jaren regelen dit soort bureaus ook de kunst in Brabant. Goed, we hebben daar een gedeputeerde voor, Brigitte van Haaften, maar dat is iemand die, zoals de meeste gedeputeerden en wethouders, in het normale bedrijfsleven nooit een belangrijke functie zou hebben gehad. Ze behoort tot het slag politici dat in hun partij altijd braaf de folders heeft rondgebracht en koffie heeft gezet als die er moest zijn en die daarom op een gegeven moment beloond wordt. Dat ze eigenlijk  niks anders kan dan folderen en koffie zetten doet er niet toe.

Dan is er ook nog een cultureel ambtenaar, Pierre Rutgers, wiens enige verdienste het is al meer dan dertig jaar op een plek te zitten die eigenlijk bedoeld is voor iemand die iets uitvoert. Maar zoals eerder beschreven: Pierre snurkt, lurkt en schurkt. Dat laatste overigens alleen als hij hem omhoog kan krijgen.

Dus moet je als je iets wil op kunstgebied in Brabant terecht bij het BKKC en als je een amateurkunstenaar bent bij de Kunstbalie. Beide instellingen hebben met elkaar gemeen dat ze een directeur hebben die veel teveel betaald krijgt, die blabla beweert dat ze Brabant op de kaart gaan zetten -alsof iemand daarom gevraagd had- en die je nooit ergens ziet waar iets cultureels gaande is.  In het geval van Chris van Koppen van het BKKC is dat niet zo verwonderlijk omdat hij in Noord-Holland woont, daar ook nog een drukke baan heeft als schoolbestuurder en uitgever en omdat hij dat Brabant op de kaart zetten er eigenlijk maar even bijdoet. Daarbij heeft hij zich omringd met bijna dertig mensen die de kennis van kunst en cultuur, zoals afgekort in het BKKC met hem uitdragen. Samen maken ze exact genoeg op om niets meer over te houden om de plekken waar wel kunst gemaakt wordt te ondersteunen. Ook dit podium, Paradox, het muzikaal interessantste podium van Zuid-Nederland, krijgt niets meer sinds Van Koppen en zijn BKKC er zijn.

Bij de Kunstbalie, idem dito, als je daar als amateur aanklopt, krijg je te horen, ga maar naar een  plaatselijke muziekschool of kunsteducatiecentrum: wij zijn er niet voor jou. Wij zijn er om Brabant op de kaart te zetten.

Sinds Chris van Koppen en Jan Stoffels er zijn is het licht in Brabant uitgegaan en wonen we weer in het donkere zuiden. Zo lang er mensen in het provinciehuis zitten die zelf niets kunnen of willen, maar die door radde praters -blablablabla- best op de kaart gezet willen worden, wat dat ook wezen moge. Hoelang gaat dat nog duren???

Brabantse nachten zijn lang

Brabantse nachten zijn lang

Ze komen wat langzaam op gang

Ja maar dan, ja maar dan…

brabant k=m02

(c) 2013 JACE van de Ven

JACE van de Ven:  Over het kunstbeleid van de provincie Noord-Brabant

fleursdumal.nl magazine

More in: JACE van de Ven, The talk of the town, Ven, Jace van de


JACE van de Ven: De beek

foto kempis.nl

JACE van de Ven

De beek

 

Waar begonnen, was er eerst de zee

Of de sneeuw die drup drup drup weer water

Werd, dat neerwaarts ging en niet veel later

Stroompje was, dan beek van lieverlee

 

Als een kind bokspringt het naar benee

Blinkend in het zonlicht, dan weer staat er

Vol de maan op en geregeld gaat er

Spiegelend een wolk of boomkruin mee

 

Geile woerden, vis die springt en blinkt,  

In een rietkraag staat de reiger stijf en

laat alleen de blaadjes langs zich drijven

 

Alles stroomt voorbij, maar oud instinct

Roept zalmen terug, krioelende lijven   

Vechten naar wat was om daar te blijven

 

© 2010 JACE van de Ven: Drie sonnetten over water. De beek

kempis.nl poetry magazine

More in: Archive U-V, Ven, Jace van de


JACE van de Ven: 4 gedichten voor vóór de kerk van Gilze

foto kempis.nl

JACE van de Ven

4 gedichten voor

Vóór de kerk van Gilze

(gemeente Gilze-Rijen NB)

 

I

hieronder in het kempisch zand

(groot)moeders, -vaders, kinderen,

acht kuilen, vijfenvijftig graven,

duizend gilzenaren ons verwant

 

ze liggen op hun rug te wachten

tot hij die hen beloofd is komt

de godganse dag wij onbedacht

over hun blinde graven jachten

 

II

al eeuwenlang zijn ze morsdood

maar, vlees op de botten, zouden

wij ze vast herkennen aan gezicht

aan leest, of aan een manke poot

 

zeggen, gij bent er toch geen van?

en ja hoor, ik ben een echte gilse

handen schudden, namen noemen

ouders zien in elke vrouw en man

 

III

‘t is klaar, we zijn van eender hout

gul naar elkaar, geuren en kleuren,

doen wij onze en zij hun verhalen

van verliefd, verloofd, getrouwd

 

van vloeiend door het leven glijden

tot ergens blijven steken in de pijn

hoor, wij praten uit dezelfde mond 

dit is een grafsteen voor ons beiden

 

IV

straks als de tand des tijds ons lijf

vermaalt en wij elkaar omarmen

onder deze stenen; zullen we dan

wat zingen, zomaar uit tijdverdrijf?

 

in paradisum met zijn allen samen

in paradisum nos angeli, zij en wij,

tot onze zang het donker breekt en

er licht zal zijn in eeuwigheid amen

 

© 2012 JACE van de Ven

kempis.nl poetry magazine

More in: Archive U-V, Ven, Jace van de


JACE van de Ven: De zee bij Schijndel

JACE van de Ven

De zee bij Schijndel

 

Jan van Amstel ging de vlinders achterna

liep door liesgras, biezen, langs wilgen en brem

zag vlierbloesems als donderkoppen opdoemen

in bosranden en lag in het fluitenkruid bij de Aa

 

daar als de boeg van een galjoen verheft

de havik zijn hakhoofd en entert een bosduif

alarm alom, dan alleen een snavel ‘hak, hak, hak’

verentooi ontploft en hangt als zeilen in distels

 

op het water dat golfstroom speelt in een bocht

schijnt de zon en allerlei kleuren meanderen mee

toch ziet Jan precies hoe naast wat groens doodstil

en dodelijk de snoek als een fregat voor anker ligt

 

dan hoort hij de wind die als schuim op golven

door de populieren rolt, die de zilte zelfkant van de

bladeren laat kabbelen en ruisen en ruisen opnieuw

hij luistert, Jan van Amstel, luistert en huivert

 

wie door de zee wordt geroepen, moet gaan…

 

Jan van Amstel was een zeventiende eeuwse zeeheld die in Schijndel begraven ligt.

© 2009 JACE van de Ven

kempis.nl poetry magazine

More in: Archive U-V, Ven, Jace van de


Tilburg zoekt nieuwe Junior-Stadsdichter

JUNIOR-STADSDICHTER

 

Tilburg zoekt nieuwe Junior- Stadsdichter

Wedstrijd

Treed jij in de voetsporen van

Sara Bidaoui en Pleun Andriessen?

 

sara bidaoui

Schrijf je graag gedichten en vind je het ook leuk om ze voor te dragen?

Doe dan mee aan de Junior Stadsdichtwedstrijd!

Hoe doe je mee?

– Je bent niet ouder dan 17 jaar en komt uit Tilburg (of omstreken).

– Je stuurt voor 11 januari 2013 een of meer gedichten in naar wedstrijd@juniorstadsdichter.nl, samen met een ingevuld deelnameformulier.

De inzendingen worden beoordeeld door een vakkundige jury. De winnaar mag als Junior Stadsdichter een jaar lang gedichten schrijven, optreden en publiceren. Bovendien mag je een wens in vervulling laten gaan…

pleun andriessen

JACE van de Ven (dichter en schrijver) heeft nog wat tips voor het schrijven van gedichten

Zelf stadsdichter worden – Jace van de Ven

Nog wat losse tips voor het maken van gedichten:

elk overbodig woord moet eruit;

pas op met abstracties, de beschrijving van een toevallig detail uit de werkelijkheid is mogelijk veelzeggender;

ironie of humor kunnen helpen op hol geslagen gedachten af te remmen;

een enjambement -het doorlopen van een zin van de ene in de volgende versregel- kan het ritme afwisselender maken;

beeldspraak moet treffen, anders liever geen beeldspraak;

keer jezelf niet te bewust binnenstebuiten, door simpele dingen rondom je te beschrijven, laat je waarschijnlijk op een veel interessantere manier in jezelf kijken;

zoek eindeloos naar het woord dat je gedachten het meest exact weergeeft, en… probeer elke keer opnieuw zelfstandig het wiel uit te vinden.

Hoe andere dichters dichten, dat moeten zij weten, jij doet het op jouw manier.

jace van de ven

≡ Website Junior-Stadsdichter

fleursdumal.nl magazine

More in: Andriessen, Pleun, Bidaoui, Sara, Kinderstadsdichters / Children City Poets, Ven, Jace van de


Jace van de Ven: Twee gedichten

 J A C E   V A N   D E   V E N

   t w e e   g e d i c h t e n

 

D e   C i t y r i n g

 

In, spring, de cityring

Gò toch òn de kaant man

Tingelingeling

 

Wè kunde hier toch lekker rondjes rije

Op asfaltweege die de stad dörsnije

 

In, spring de cityring

Gò toch òn de kaant man

Tingelingeling

 

En waor ge mar wilt in files staon

Hè daor, stao ik naa veur of aachteraon?

 

Fast food, zoet, den autostoet

Ze zitte-n-in de waoge

En ze doen toettoet

 

En om honderd meter wijer te geraoke

Zumme nog mar es wè kilometers maoke

 

Dus Mat, start oewe squad

Mar zörg dègge nie slipt

Op de spiers van de qat

 

In, spring de cityring

Gò toch òn de kaant man

Tingelingeling

 

In, spring de cityring

Gò toch òn de kaant man

Tingelingeling….

 

 

 

Negentiende etappe Tour de France 1965


Van Briancon naar Aix-les-Bains, Cees Haast en Jimenez

Liggen minuten los, Cees kan vlakbij Gimondi komen

Voorbij Poupou, misschien straks tweede in het klassement

De aardbeiplukkers in West-Brabant hebben hun transistors

Op Tour de France afgestemd. Bij ieder zuchtje wind

Trilt spanning in de aardbeiblaadjes. Dan stokt hen de adem!

Jimenez demarreert! Verdoemd! Maar Cees blijkt bij de les

Springt uit zijn zadel, zwoegt in Jimenez zijn spoor. Hij schakelt

Maar in de haast te wild en knarsend slaat zijn ketting door

Zijn rechtervoet schiet uit de toeclip en, klap, daar gaat hij!

Een plukker op het veld knijpt onbewust een aardbei fijn

Hij drukt zijn radio haast in zijn oor: ‘Cees bloeit’, gilt hij

Als een rund, zijn stuur steekt in zijn lijf, Verdoeme nog!’

In Frankrijk plakt de tourdokter verband op Haast zijn been

Dat trilt, dat verder wil, dat zich over het zadel slingert, trapt!

Dat godverdoeme trapt en trappen zal om alles in te halen.

Maar met het bloed zijn kracht is weggevloeid. En daar is pijn,

Dan kou, intense kou, het gaat niet meer, hij stopt, hij huilt.

Vanuit zijn buik een vreemd gevoel opstijgt, zó’n diep verdriet…

De aardbeiplukker likt de aardbeisappen van zijn handen

Terwijl ver weg een maat Cees troostend in zijn armen sluit

Terwijl de Pel hard vloekt en dan alleen nog maar kan zuchten

Terwijl het aardbeisap naar asfalt smaakt en bloed en zweet

En straks de rondemiss een ander dan Cees Haast zal kussen.

 

Painting: Ivo van Leeuwen

  Jace van de Ven: Poet of the city of Tilburg 2003-2005

  © Jace van de Ven & Ivo van Leeuwen

  KEMP=MAG poetry magazine

More in: City Poets / Stadsdichters, Ivo van Leeuwen, Ven, Jace van de


Thank you for reading FLEURSDUMAL.NL - magazine for art & literature