In this category:

Or see the index

All categories

  1. CINEMA, RADIO & TV
  2. DANCE
  3. DICTIONARY OF IDEAS
  4. EXHIBITION – art, art history, photos, paintings, drawings, sculpture, ready-mades, video, performing arts, collages, gallery, etc.
  5. FICTION & NON-FICTION – books, booklovers, lit. history, biography, essays, translations, short stories, columns, literature: celtic, beat, travesty, war, dada & de stijl, drugs, dead poets
  6. FLEURSDUMAL POETRY LIBRARY – classic, modern, experimental & visual & sound poetry, poetry in translation, city poets, poetry archive, pre-raphaelites, editor's choice, etc.
  7. LITERARY NEWS & EVENTS – art & literature news, in memoriam, festivals, city-poets, writers in Residence
  8. MONTAIGNE
  9. MUSEUM OF LOST CONCEPTS – invisible poetry, conceptual writing, spurensicherung
  10. MUSEUM OF NATURAL HISTORY – department of ravens & crows, birds of prey, riding a zebra
  11. MUSEUM OF PUBLIC PROTEST- photos, texts, videos, street poetry
  12. MUSIC
  13. PRESS & PUBLISHING
  14. REPRESSION OF WRITERS, JOURNALISTS & ARTISTS
  15. STORY ARCHIVE – olv van de veestraat, reading room, tales for fellow citizens
  16. STREET POETRY
  17. THEATRE
  18. TOMBEAU DE LA JEUNESSE – early death: writers, poets & artists who died young
  19. ULTIMATE LIBRARY – danse macabre, ex libris, grimm and others, fairy tales, the art of reading, tales of mystery & imagination, sherlock holmes theatre, erotic poetry, the ideal woman
  20. ·




  1. Subscribe to new material:
    RSS     ATOM

More translations

· Thomas Hardy: “Ah, Are You Digging on My Grave?” vertaald door Cornelis W. Schoneveld · John Milton: On time (Vertaling Cornelis W. Schoneveld) · Gerard Manley Hopkins: Hurrahing in Harvest (vertaling Cornelis W. Schoneveld) · Samuel Johnson: On the Death of Dr. Robert Levet (vertaling Cornelis W. Schoneveld) · Thomas Hardy: Neutral Tones (vertaling Cornelis W. Schoneveld) · John Milton: At a Solemn Music (vertaling Cornelis W. Schoneveld)

Thomas Hardy: “Ah, Are You Digging on My Grave?” vertaald door Cornelis W. Schoneveld

schoneveld-hardy02

Thomas Hardy

“Ah, Are You Digging on My Grave?”

 

“Ah, are you digging on my grave        

            My loved one? — planting rue?”         

– “No, yesterday he went to wed                    

One of the brightest wealth has bred.

‘It cannot hurt her now,’ he said,                    

            ‘That I should not be true.’”                

 

“Then who is digging on my grave?

            My nearest dearest kin?”

– “Ah, no; they sit and think, ‘What use!

What good will planting flowers produce?

No tendance of her mound can loose

            Her spirit from Death’s gin.’ “

 

“But some one digs upon my grave?

            My enemy?—prodding sly?”

– “Nay: when she heard you had passed the Gate

That shuts on all flesh soon or late,

She thought you no more worth her hate,

            And cares not where you lie.”

 

“Then, who is digging on my grave?

            Say—since I have not guessed!”

– “O it is I, my mistress dear,

Your little dog, who still lives near,

And much I hope my movements here

            Have not disturbed your rest?”

 

“Ah yes! You dig upon my grave . . .

            Why flashed it not on me

That one true heart was left behind!

What feeling do we ever find

To equal among human kind

            A dog’s fidelity!”         

 

“Mistress, I dug upon your grave

            To bury a bone, in case

I should be hungry near this spot

When passing on my daily trot.

I am sorry, but I quite forgot

            It was your resting-place.”

 

“O joh, graaf jij hier aan mijn graf”

 

“O joh, graaf jij hier aan mijn graf

Voor tijm-aanplant, mijn schat?”

– “Nee, gisteren is hij gehuwd

Met ‘n ster door weelde opgestuwd.

‘Haar pijn,’ zei hij, ‘is nu geluwd,

Al had ik schuld gehad.’ “

 

“Maar wie graaft hier dan aan mijn graf?

Mijn liefste broer of zus?”

– “O nee, zij denken maar, ‘Welk nut

Wordt hier uit bloemenkweek geput?

Geen Dood wordt van haar geest geschud

Door terp- of grondwerkklus.’ “

 

“Maar iemand graaft toch aan mijn graf?

Die feeks?—die roddel jouwt?”

– “Nee: want, nu zij jouw vlees voor goed

De poort door weet, die elk door moet,

Vindt zij dat haat er niet toe doet,

En laat jouw terp haar koud.”

 

“Maar wie graaft hier dan aan mijn graf?

Vertel—daar ik ‘t niet raad!”

– “O, ik ben het, mijn vrouwtje lief,

Je hond, die menig pootje hief

Hier;—hopelijk doet ongerief

Daaruit jouw rust geen kwaad!”

 

“O ja! Jij graaft hier aan mijn graf—

Waarom bleek me al niet gauw

Dat één trouw hart hier steeds nog was?

En welk gevoel in ‘t menselijk ras

Houdt ooit ook maar gelijke pas

Met zulke hondentrouw!”

 

” ‘k Begroef hier, vrouwtje, op je graf

Een kluif, voor op de dag

Dat ik geen voer te vinden weet

Als ik hier in mijn rondje treed.

Spijt heb ik, maar vergat compleet

Dat hier jouw rustplaats lag.”

 

Thomas Hardy:   “Ah, Are You Digging on My Grave?”

in een nieuwe vertaling van: Cornelis W. Schoneveld (jan. 2013)

kempis.nl poetry magazine

More in: Archive G-H, Hardy, Thomas, More translations


John Milton: On time (Vertaling Cornelis W. Schoneveld)

John Milton

On Time

Fly envious Time, till thou run out thy race,

Call on the lazy leaden-stepping hours,

Whose speed is but the heavy plummets pace;

And glut thy self with what thy womb devours,

Which is no more than what is false and vain,

And merely mortal dross,

So little is our loss,

So little is thy gain;

For when as each thing bad thou hast entombed,

And last of all, thy greedy self consumed,

Then long Eternity shall greet our bliss

With an individual kiss,

And Joy shall overtake us as a flood;

When every thing that is sincerely good

And perfectly divine

With Truth, and Peace, and Love shall ever shine

About the supreme throne

Of him, to whose happy-making sight alone,

When once our heavenly-guided soul shall climb,

Then, all this earthy grossness quit,

Attired with stars we shall for ever sit,

Triumphing over Death, and Chance, and thee O Time.

 

 

John Milton

Op de Tijd

Vlieg Tijd, jaloers, tot waar je landing ligt,

Spoor loden uren en hun luie stappen aan

Met slechts de valkracht van hun zwaar gewicht;

Zwelg, en verslind wat door je buik kan gaan,

Al is ’t niet meer dan valsheid zonder zin,

Verderfelijk slechts en vies:

Zo klein is ons verlies,

Zo klein is jouw gewin;

Want als jij al het kwade hebt verdelgd,

En dan tot slot je gulzige zelf verzwelgt,

Dan zegent ons de eeuwigdurendheid

Met ’n kus elk toebereid,

En overspoelt ons vreugde als een vloed;

Als alles wat waarachtig is en goed

En opperst goddelijk

Steeds straalt in waarheid, vredig, liefderijk

Rondom de hoogste troon

Van Hem, wiens zaligmakende betoon

Eens onze ziel ten hemel begeleidt,

Dan zetelen wij, alle aardse grofheid kwijt,

Getooid met sterren in de eeuwigheid,

Met zeges op de Dood, het Lot en jou, O Tijd.

 

Vertaling; Cornelis W. Schoneveld (2012)

kempis.nl poetry magazine

More in: Archive M-N, Milton, John, More translations


Gerard Manley Hopkins: Hurrahing in Harvest (vertaling Cornelis W. Schoneveld)

Gerard Manley Hopkins

(1844-1889)

Hurrahing in Harvest

 

Summer ends now; now, barbarous in beauty, the stocks rise

Around; up above, what wind-walks! what lovely behavior

Of silk-sack clouds! has wilder wilful-wavier

Meal-drift moulded ever and melted across skies?

 

I walk, I lift up, I lift up heart, eyes

Down all that glory in the heavens to glean our Saviour,

And éyes, heárt, what looks, what lips, yet gave you a

Rapturous love’s greeting of realer, of rounder replies?

 

And the azurous hung hills are his world-wielding shoulder

Majestic – as a stallion, stalwart, very violet-sweet! –

These things, these things were here and but the beholder

 

Wanting; which two when they once meet,

The heart rears wings bold and bolder

And hurls for him, O half hurls earth for him off under his feet.

1877

 

 

Gerard Manley Hopkins

Opgetogen in oogsttijd

 

Zomer zinkt nu; nu, schaamteloos schoon, zie schoven staan

Verspreid; daar omhoog, welk ‘n wind-waas! niet lieflijk milder

Kon ‘t zijde-zwerk zijn! is ‘n welbewust-welvender wilder

Meel-drift ooit gevormd en gesmolten in d’ hemelbaan?

 

Ik loop, ik richt op, ik richt op hart, oog

Langs al dat heil in ‘t firmament om d’ Heiland te lezen,

En óóg, hárt, welke blik, welke lip, gaf jullie ooit, dan deze,

Verrukter liefdesrespons in raker, in ronder vertoog?

 

En de hemelblauwe heuvels zijn, O hoe verheven,

Z’n aard-torsende torso – als ‘n ruige ruin, zeer lila zoet! –

Deez’ dingen, deez’ dingen waren hier, maar bleven

 

Zonder beschouwer; eenmaal elkaar ontmoet,

Voedt het hart vleugels gedreven, meer gedreven

En zwiept voor hem, O half zwiept voor hem aard vanonder z’n voet.

 

Vertaling Cornelis W. Schoneveld

Uit: Bestorm mijn hart, de beste Engelse gedichten uit de 16e-19e eeuw gekozen en vertaald door Cornelis W. Schoneveld, tweetalige editie. Rainbow Essentials no. 55, Uitgeverij Maarten Muntinga, Amsterdam, 2008, 296 pp, € 9,95 ISBN: 9789041740588

kempis.nl poetry magazine

More in: Archive G-H, Hopkins, Gerard Manley, More translations


Samuel Johnson: On the Death of Dr. Robert Levet (vertaling Cornelis W. Schoneveld)

Samuel Johnson

(1709-1784)

 

On the Death of Dr. Robert Levet,

A Practiser of Physic

Condemned to hope’s delusive mine,

As on we toil from day to day,

By sudden blast, or slow decline,

Our social comforts drop away.

 

Well tried through many a varying year,

See Levet to the grave descend;

Officious, innocent, sincere,

Of every friendless name the friend.

 

Yet still he fills affection’s eye,

Obscurely wise, and coarsely kind;

Nor, lettered arrogance, deny

Thy praise to merit unrefined.

 

When fainting nature called for aid,

And hovering death prepared the blow,

His vig’rous remedy displayed

The power of art without the show.

 

In misery’s darkest caverns known,

His useful care was ever nigh,

Where hopeless anguish poured his groan,

And lonely want retired to die.

 

No summons mocked by chill delay,

No petty gain disdained by pride,

The modest wants of every day

The toil of every day supplied.

 

His virtues walked their narrow round,

Nor made a pause, nor left a void;

And sure th’ Eternal Master found

The single talent well employed.

 

The busy day, the peaceful night,

Unfelt, uncounted, glided by;

His frame was firm, his powers were bright,

Tho’now his eightieth year was nigh.

 

Then with no throbbing fiery pain,

No cold gradations of decay,

Death broke at once the vital chain,

And freed his soul the nearest way.

1782

 

Samuel Johnson

Op de dood van Dr Robert Levet,

Een beoefenaar der geneeskunst

Gedoemd door hoop die leidt tot waan,

In dagelijkse zwoegernij,

Gaat ons eensklaps, of langzaam aan,

‘t Gerief van samenzijn voorbij.

 

Na vele jaren, goed en slecht,

Daalt Levet, zeer beproefd, in ‘t graf –

Die ijverig, argeloos, oprecht,

Elk eenzaam mens zijn vriendschap gaf.

 

Nog zien we ‘m met genegenheid,

Ruig minzaam, en verborgen wijs;

Gij die geleerd maar waanwijs zijt,

Stel toch zijn ruw talent op prijs!

 

Als ‘n zwak gestel zijn hulp verzocht,

Met ‘t toeslaan van de dood nabij,

Dan bleek uit wat zijn hand vermocht

De kracht der kunst, van opsmuk vrij.

 

In donkere grotten van het leed

Was steeds zijn goede zorg in trek,

Ook bij de hopeloze smartekreet,

En ‘t eenzaam sterven door gebrek.

 

Geen taak met uitstel kil bespot,

Geen klein gewin door trots veracht,

Maar dagelijks werd de sobere pot

Uit ‘t dagelijks zwoegen opgebracht.

 

Zijn deugd liep in zijn smalle sfeer,

Zonder gedraal, zonder belet,

En zeker zag de Eeuw’ge Heer

‘t Ene talent goed ingezet.

 

De drukke dag, de kalme nacht,

Vloeide ongeteld en ongewaar;

Zijn bouw was sterk, vol levenskracht,

Al was hij nu haast tachtig jaar.

 

Dan, zonder kloppend hete koorts

Of kil verval in zware tijd,

Doofde ineens de levens-toorts,

En werd zijn ziel rechtstreeks bevrijd.

 

Vertaling Cornelis W. Schoneveld

Uit: Bestorm mijn hart, de beste Engelse gedichten uit de 16e-19e eeuw gekozen en vertaald door Cornelis W. Schoneveld, tweetalige editie. Rainbow Essentials no. 55, Uitgeverij Maarten Muntinga, Amsterdam, 2008, 296 pp, € 9,95 ISBN: 9789041740588

Kempis.nl poetry magazine

More in: Archive I-J, More translations


Thomas Hardy: Neutral Tones (vertaling Cornelis W. Schoneveld)

Thomas Hardy

(1840-1928)

 

Neutral Tones

We stood by a pond that winter day,

And the sun was white, as though chidden of God,

And a few leaves lay on the starving sod;

– They had fallen from an ash, and were gray;

 

Your eyes on me were as eyes that rove

Over tedious riddles of years ago;

And some words played between us to and fro

On which lost the more by our love.

 

The smile on your mouth was the deadest thing

Alive enough to have strength to die;

And a grin of bitterness swept thereby

Like an ominous bird a-wing…

 

Since then, keen lessons that love deceives,

And wrings with wrong, have shaped to me

Your face, and the God-curst sun, and a tree,

And a pond edged with grayish leaves.

1867

 

Thomas Hardy

Neutrale tinten

We stonden bij ‘n plas in winterse kou,

En de zon, zo wit, leek verstoten door God,

En wat blad lag op ‘t gras, halfverrot;

– Het kwam van een es, en was grauw;

 

Jouw blik op mij was als ‘n blik die dwaalt

Over saaie raadsels al jaren voorbij;

En wat taal speelde er tussen jou en mij

Over wíens liefde ‘t meest had gefaald.

 

De lach om je mond was het doodste ding

Nog levend genoeg voor ‘n gang naar ‘t graf;

En een bittere grijns schoot er vanaf,

Alsof ‘n vogel in doemvlucht ging…

 

Sindsdien, biedt ‘t feit dat liefde misleidt,

Verstrikt met kwaad, mij de bittere les

Van je blik, en ‘n Godloze zon, en ‘n es

En ‘n plas, en wat grijs blad verspreid.

 

Vertaling Cornelis W. Schoneveld

Uit: Bestorm mijn hart, de beste Engelse gedichten uit de 16e-19e eeuw gekozen en vertaald door Cornelis W. Schoneveld, tweetalige editie. Rainbow Essentials no. 55, Uitgeverij Maarten Muntinga, Amsterdam, 2008, 296 pp, € 9,95 ISBN: 9789041740588

kempis.nl poetry magazine

More in: Archive G-H, Hardy, Thomas, More translations


John Milton: At a Solemn Music (vertaling Cornelis W. Schoneveld)

 

John Milton

(1608-1674)

 

At a Solemn Music

Blest pair of sirens, pledges of heaven’s joy,

Sphere-born, harmonious sisters, Voice and Verse,

Wed your divine sounds, and mixed power employ,

Dead things with inbreathed sense able to pierce;

And to our high-raised phantasy present

That undisturbed song of pure consent,

Ay sung before the sapphire-coloured throne

To Him that sits thereon,

With saintly shout, and solemn jubilee;

Where the bright seraphim, in burning row,

Their loud uplifted angel-trumpets blow;

And the cherubic host, in thousand choirs,

Touch their immortal harps of golden wires,

With those just spirits that wear victorious palms,

Hymns devout and holy psalms

Singing everlastingly;

That we on earth, with undiscording voice,

May rightly answer that melodious noise;

As once we did, till disproportioned sin

Jarred against nature’s chime, and with harsh din

Broke the fair music that all creatures made

To their great Lord, whose love their motion swayed

In perfect diapason, whilst they stood

In first obedience, and their state of good.

Oh, may we soon again renew that song,

And keep in tune with heaven, till God ere long,

To His celestial concert us unite,

To live with Him, and sing in endless morn of light!

1645

 

John Milton

Bij gewijde muziek

Brengers der hemelvreugd ons toegedacht,

Zusters der sferen, Zang en Poëzie,

Meng uw sirenenklank, versmelt uw kracht,

Dooradem dode stof met harmonie;

Geef onze hooggespannen fantasie

Die welgestemde, pure melodie,

Hem ongestoord gebracht, op zuivere toon,

Voor Zijn saffieren troon,

Met vroom gejuich en opgetogenheid;

Waar vurig rood de serafijnenstoet

Haar opgestoken hoorn luid schallen doet;

En ’t cherubijnenkoor, in duizendvoud,

De eeuwige harp bespeelt, besnaard in goud;

Waar zalige geesten bij hun zegepalm,

Heilige zang en vrome psalm

Zingen tot in eeuwigheid;

Opdat van wanklank vrij, ons aardse lied

Aan die welluidendheid recht weerklank biedt,

Zoâls ooit; tot onze mateloze schuld

d’ Natuur met dissonanten had gevuld

En de muziek der schepsels ruw verstoord,

Die steeds door d’ Allerhoogste was gehoord,

Wiens liefde hun klankenpracht was toegewijd

In de eerste staat van deugd en volgzaamheid.

Oh, zingen wij weldra opnieuw die zang,

Wijshoudend met de hemel, tot eerlang

God ons verenigt met zijn engelenkoor,

Bij Hem, voor zang in eindeloze ochtendgloor!

 

Vertaling Cornelis W. Schoneveld

Uit: Bestorm mijn hart, de beste Engelse gedichten uit de 16e-19e eeuw gekozen en vertaald door Cornelis W. Schoneveld, tweetalige editie. Rainbow Essentials no. 55, Uitgeverij Maarten Muntinga, Amsterdam, 2008, 296 pp, € 9,95 ISBN: 9789041740588

Kempis.nl poetry magazine

More in: Archive M-N, Milton, John, More translations


Thank you for reading FLEURSDUMAL.NL - magazine for art & literature