In this category:

Or see the index

All categories

  1. CINEMA, RADIO & TV
  2. DANCE
  3. DICTIONARY OF IDEAS
  4. EXHIBITION – art, art history, photos, paintings, drawings, sculpture, ready-mades, video, performing arts, collages, gallery, etc.
  5. FICTION & NON-FICTION – books, booklovers, lit. history, biography, essays, translations, short stories, columns, literature: celtic, beat, travesty, war, dada & de stijl, drugs, dead poets
  6. FLEURSDUMAL POETRY LIBRARY – classic, modern, experimental & visual & sound poetry, poetry in translation, city poets, poetry archive, pre-raphaelites, editor's choice, etc.
  7. LITERARY NEWS & EVENTS – art & literature news, in memoriam, festivals, city-poets, writers in Residence
  8. MONTAIGNE
  9. MUSEUM OF LOST CONCEPTS – invisible poetry, conceptual writing, spurensicherung
  10. MUSEUM OF NATURAL HISTORY – department of ravens & crows, birds of prey, riding a zebra
  11. MUSEUM OF PUBLIC PROTEST- photos, texts, videos, street poetry
  12. MUSIC
  13. PRESS & PUBLISHING
  14. REPRESSION OF WRITERS, JOURNALISTS & ARTISTS
  15. STORY ARCHIVE – olv van de veestraat, reading room, tales for fellow citizens
  16. STREET POETRY
  17. THEATRE
  18. TOMBEAU DE LA JEUNESSE – early death: writers, poets & artists who died young
  19. ULTIMATE LIBRARY – danse macabre, ex libris, grimm and others, fairy tales, the art of reading, tales of mystery & imagination, sherlock holmes theatre, erotic poetry, the ideal woman
  20. ·




  1. Subscribe to new material:
    RSS     ATOM

Kehrer, Albertine

· Albertine Kehrer: Verloren vriendschap · Albertine Kehrer: Zielzucht · Albertine Kehrer: Verwachting · Albertine Kehrer: Een zonnestraal · Albertine Kehrer: Wat niet is uit te staan · Albertine Kehrer: Morgenstond · Albertine Kehrer: Verlangen

Albertine Kehrer: Verloren vriendschap

Albertine Kehrer

(1826-1852)

Verloren vriendschap

 

Weer een schoone droom vervlogen,

Ligt voor de aard te schoon, helaas!

Weder voor een zoete logen

Bittre waarheid in de plaats!

Bloesems mijner vreugd bedorven,

Ach! een ideaal gestorven,

Neen, meêdoogenloos vermoord

Met een enkel, vlijmend woord!

Toch, toch dank ik uwe opregtheid

Die dat woord mij deed verstaan,

En geen ander mijn gehechtheid

Zulk een wonde heeft doen slaan!

De eenzame avond, mijn vertrouwde,

– Vaak getuige van mijn strijd –

Die ook nu mijn smart aanschouwde,

Weet, dat ik u niets verwijt!

 

God, die aller menschen harten,

Als zijn waterbeken leidt;

Die zijn kindren onder smarten

Opvoedt tot zijn heerlijkheid,

Heeft dat leed mij toegewogen,

Heeft dien beker toebereid.

‘k Hief mijn hart, mijn schreijende oogen

‘k Zond mijn zuchten en gebeên,

Naar mijn Vader vol meêdoogen,

Naar zijn open hemel heen,

Naar mijn Vader in den hoogen

Die geen lust schept in ‘t geween,

En uit wellust nimmer plaagde…

‘k Bad, en ‘t licht zijns troostes daagde

Scheemrend door mijn tranen heen:

‘Vader! dat het vuur dier smarte

Loutrend door mijn ziele ga!

Wil haar heilgen aan mijn harte

Door de kracht van uw genâ!

Leer mij niets van de aard te vragen;

U beminnen, U alleen;

Trek mijn hart naar boven heen,

Zij ‘t ook onder leed en plagen…

Gij geeft balsem bij uw slagen!’

 

Albertine Kehrer poetry

fleursdumal.nl magazine

More in: Albertine Kehrer, Archive K-L, Kehrer, Albertine


Albertine Kehrer: Zielzucht

Albertine Kehrer

(1826-1852)

Zielzucht

 

Ver in ‘t verschiet ligt het doel van mijn zwerven,

Strijd en vermoeijing verwacht me op de baan;

Groot is mijn dagtaak nog, eer ik mag sterven,

En voor mij de ure der ruste zal slaan.

 

Ligt heeft Gods trouw mij nog droefheid en lijden –

Bittre geneesdrank der zielen – bereid;

Veel heb ik nog in zijn kracht te bestrijden,

Eer mij de vreugd des verwinnaars verbeidt.

 

Wel riep zijn Geest reeds een vonk in mij wakker

– Aanvang van ‘t hoogere leven der ziel -,

Ach maar hoe vaak nog verdringt in mijn akker

‘t Onkruid der zonde het zaad dat er viel!

 

‘k Voel nog zoo dikwerf de liefde me ontbreken,

d’IJver verkouden, ‘t geloove zoo klein!

‘k Zie dan de star van mijn vrede verbleeken,

‘k Weet mij zoo arm, zoo misvormd, zoo onrein!

 

Soms heft mijn ziel, op de wiek der gebeden,

Vurig en vrij zich omhoog tot haar God;

Bidt en ontvangt, voor zijn aanschijn getreden,

Kracht ter volbrenging van ‘t zwaarste gebod.

 

Ach, maar te ras trekt, met dubbele koorden,

‘t Werktuig van stof haar naar d’aard weer ter neer;

Nog wil zij bidden, maar ‘t faalt haar aan woorden,

Zuchten slechts heeft ze… Och! versta die, o Heer!

 

Ken en verhoor de ongesprokene bede

Let op de ziel die uw hulpe verwacht!

Och! deel de stroomen uws geestes mij mede!

Och! worde uw kracht in mijn zwakheid volbragt!

 

Leer me, onvermoeibaar, naar ‘t hoogste te streven,

Heilig te zijn als uw heilige Zoon!

Dat ik voor U in mijn hart en mijn leven

‘t Beeld van een burger des Hemels vertoon!

 

Zij dan het uur mijner rust nog verschoven,

Wacht mij nog arbeid en moeite op de baan:

‘k Hoop, onder wakend en biddend gelooven,

Vrolijk mijn reisweg ten einde te gaan!

 

Albertine Kehrer poetry

fleursdumal.nl magazine

More in: Albertine Kehrer, Archive K-L, Kehrer, Albertine


Albertine Kehrer: Verwachting

Albertine Kehrer

(1826-1852)

Verwachting

 

Neen ‘t is geen ondank, geen miskennen uwer gaven,

Gij weet het, die de harten kent!

Als zich mijn zoekend oog naar de overzij der graven

Met onbepaald verlangen wendt.

Ik neem ze dankend aan uw duizend zegeningen,

‘t Gebloemte ontluikend voor mijn voet;

Met duizend stemmen wilde ik van uw liefde zingen

En juichen: o de Heer is goed!

Maar toch terwijl voor mij de wijn der vreugde perelt,

Mijn beker vullend tot den rand,

Keert hopend zich mijn oog naar ‘t heil der hoogre wereld,

De zoetheên van mijn vaderland!

Naar ‘t oord waar ‘t eeuwig schoon zijn vormen zal onthullen

In altijd nieuwe jeugd en pracht,

Waar nooit gedroomd genot de harten zal vervullen

En de eeuwig groene lente lacht.

Waar ‘t onkruid: haat en twist – zal sterven en verleppen

Bij ‘t gloeijend licht der Liefdezon,

En elks geheiligd hart gestâag op nieuw zal scheppen

Uit de allerhoogste Liefdebron!

Waar in ‘t vernieuwd gemoed geen zonde meer zal wonen

Geen zondestrijd, geen zondesmart,

En God in zijn genâ zal tot verwinnaar kroonen,

Die tot den einde heeft volhard.

Waar ik den Heer zal zien, in wien mijn ziel geloofde,

Het Lam, voor ons op aard geslagt;

Den Vorst des Levens, die den dood zijn prikkel roofde

En licht schiep uit der graven nacht!

Waar ik ‘t harmonisch lied te zijner eer hoor klinken

Der duizenden, door Hem gered,

En overstelpt van vreugd, mag aan zijn knieën zinken,

Meêstemmend in hun dankgebed!

 

O voor ik uit mijn borst dat stil verlangen weere

De heimweezucht, zoo zoet, zoo rein,

Moet eerst uw heilbeloft’ min heerlijk, o mijn Heere!

Min zeker haar vervulling zijn!

 

Albertine Kehrer poetry

fleursdumal.nl magazine

More in: Albertine Kehrer, Archive K-L, Kehrer, Albertine


Albertine Kehrer: Een zonnestraal

Albertine Kehrer

(1826-1852)

Een zonnestraal

 

Ik trad het somber klaaghuis in,

Waar de arme weduw treurde,

‘t Verblijf van ‘t vreedzaam huisgezin,

Welks band de dood verscheurde.

 

Een kostbaar offer vroeg hij daar,

De koning der verschrikking;

Zoo ooit, nu viel het zwijgen zwaar

In ‘t leed van Gods beschikking.

 

Ook zat ze in sprakeloozen rouw,

Voor de aard geheel verloren,

En smolt in tranen weg, en wou

Der vrienden raad niet hooren.

 

Het lief en vrolijk daglicht scheen

Haar haatlijk in haar smarte;

‘t Was even donker om haar heen

Als in haar nokkend harte.

 

Hoe treurig stak dat duister af

Bij ‘t middaglicht daar buiten!

Zij wilde ‘t zóó. Als in een graf

Zou zij zich op gaan sluiten.

 

Maar door een oopning, klein en naauw,

Een reetjen in de blinden,

Wist toch een lichtstraal zwak en flaauw,

Een doortogt zich te vinden.

 

En zie, die zachte glans bescheen

‘t Beeld des gedoornenkroonde,

Dat – was het toeval? – dus alleen

Als lichtpunt zich vertoonde.

 

Of gij het zaagt, bedroefde vrouw,

Met uw benevelde oogen!

Och, waarom houdt gij in uw rouw

Halstarrig ‘t hoofd gebogen?

 

O gij, wier leed mij ‘t harte breekt,

(‘k Ween met U om den doode!)

Zie op, merk wat dat lichtspel spreekt,

Stomme evangeliebode.

 

‘Hoe zwart een nacht van rouw daar viel,

Het beste is niet verloren;

Er blijft een lichtpunt voor de ziel

Die Christus mag behooren.

 

Hij is het zelf, de man van smart,

Oneindig in erbarmen,

Hij, met zijn godlijk liefdehart,

Zijn open broederarmen.

 

Hij, die de diepste boezempijn

Wil zalven en verzachten,

En ten volkomen trooster zijn

Hun, die Zijn troost verwachten!’

 

Verfrischt, verkwikt die hemeldauw

U, neêrgebogen lelie?

Of is dat woord – gij antwoordt naauw! –

Is ‘t u geen evangelie?

 

Is Jezus liefde u niet genoeg,

Hoe fel de wonden bloeden?

Wat God u gaf en wedervroeg,

Kan Hij ‘t u niet vergoeden?

 

Zoo was uw’ ziel dan iets ter aard

Naast, boven Hem begeerlijk;

Hij, aller hoogste liefde waard,

Niet éénig onontbeerlijk?

 

Zoo hoorde, schoon des Heilands beeld

Den wand sierde uwer woning,

Uw hart dien Heer niet onverdeeld,

Ja, was een mindre er Koning?

 

Zoo ‘t waar… Wél diep beklaagbre dan,

Dat gij een troost moet derven,

Die enkel vrede geven kan

In leven en in sterven!

 

Zoo ‘t waar … Maar ik veroordeel niet

Wie God zoo zwaar beproefde;

En – mooglijk vormt uw zielsverdriet

U tot ‘naar God bedroefde!’

 

De smart die thans uw borst doorboort,

Uw schreijend oog verduistert,

Wordt haast misschien het liefdekoord

Dat u aan Jezus kluistert.

 

En dan, als duizenden weleer,

Zult gij ervaren mogen,

Hoe onbeschrijflijk zacht de Heer

De tranen weet te droogen!

 

Albertine Kehrer poetry

fleursdumal.nl magazine

More in: Albertine Kehrer, Archive K-L, Kehrer, Albertine


Albertine Kehrer: Wat niet is uit te staan

Albertine Kehrer

(1826-1852)

Wat niet is uit te staan

 

Wat niet is uit te staan

De geur van ingemaakte kropsla

Rijmend proza; slappe thee;

Vorken met een haringsmaakje

Op een uitgezocht diner;

 

Een bon mot, dat, niet begrepen,

Uitleg of herhaling eist;

Van uw goed te zijn verstoken,

Als gij voor genoegen reist;

 

In de kerk, in januari,

Bij abuis uw stoof niet warm;

Als gij worsten denkt te stoppen,

Heel veel gaten in de darm

(…)

 

En – een hand, die niet gedrukt wordt,

Zoo trouwhartig als gij ‘t doet;

(…)

Door de Torenstraat te moeten

Met een parapluie als ‘t stormt;

(…)

 

Complimenten aan te horen,

Niet verdiend en niet gemeend;

En – een vingerhoed met gaatjes

Dien gij van een kennis leent;

 

‘t Carillon des maandagsochtends,

Vrijdagmorgens bovendien,

Ingesteld in oude dagen,

Tot vermaak van ‘k weet niet wien;

 

Naaiwerk, thuis gestuurd, doortrokken

Met een geur van zoutevis

Was opdoen met winterhanden

Als het goed bevroren is;

 

Rolpens in ‘t begin van juli

Onuitsprekelijk zout en hard:

Iemand met een neusverkoudheid

Naast u zittend op ‘t concert

 

Zonneschijn en zomerwarmte

Als gij op een stoomboot wacht;

En in ‘t eind de lof der zotten

Openlijk u toegebracht!

 

Albertine Kehrer poetry

fleursdumal.nl magazine

More in: Albertine Kehrer, Archive K-L, Kehrer, Albertine


Albertine Kehrer: Morgenstond

Albertine Kehrer

(1826-1852)

Morgenstond

 

Aan de oosterkim verrijst de gouden morgen.

Al wat de nacht hield in zijn floers verborgen

Treedt op voor ‘t oog, terwijl de scheemring zwicht.

En heuvels, dalen, woud, en veld, en weiden,

Ontwakend uit hun nevelsluimer, spreiden

Hun pracht ten toon in ‘t schittrend zonnelicht.

 

Bestraal mijn borst, o zonne van mijn leven,

Mijn Jezus! wil er licht en warmte aan geven,

Ontsteek er, Heer! uw heldren morgengloed!

Toon bij dat licht mij de verborgenheden

Van ‘thart, waaruit uw beeld te voorschijn treden.

Dat zich naar U vernieuwen, heilgen moet!

 

Laat mij in ‘t licht van uw genade wandelen,

Leer me in den geest van uwe liefde handelen,

Gelijk een nieuw en ander schepsel, Heer!

Dat ik door een gansch nieuwe levenswijze

Den Schepper mijnes nieuwen levens prijze,

En enkel leve tot uw roem en eer!

 

Ik bid U niet: Neem weg mijn levensplagen!

Neen! geef geduld, geef liefde om die te dragen,

Geef mij ‘t geloof, dat me alles vromen moet;

Wijl Gij mij alles, zegening en smarte,

Uit uw genadig, liefdrijk zeegnend harte,

En uit uw trouwe handen komen doet!

 

Ik bid niet om een stil en rustig leven, –

Ook hier zij U ‘t bestuur mijns lots verbleven! –

Neen, geef me een stil, berustend hart alleen!

En, trekt mij de aard in haar beslom’ring mede,

Mijn hart blijv’ steeds vervuld van uwen vrede,

Trek Gij het daaglijks meer naar boven heen!

 

Ik bid niet: Laat mij spoedig zijn ontheven

Van al de moeite en ‘t lijden van dit leven!

Neen: wees mijn vrede in alles, telkens meer!

Ik bid niet: Laat mij haast uw hemel erven!

Neen, eer ik sterf, laat mij der zonde sterven,

Werk zelf in mij den dood der zonde, Heer!

 

O Jezus! Morgenzonne van mijn leven!

Laat mij uw glans niet vruchteloos omgeven,

Wees mij ten licht, als ik in ‘t duister sta;

Blijf mij met gloed en heil en vreugde omstralen,

Tot ik in ‘t eind mijn avond zal zien dalen,

En dan blijmoedig naar mijn rustplaats ga.

 

(Uit: Albertina Kehrer, Gedichten, De Erven De Onder De Linden En Zoon, Amsterdam, 1853, pg. 73-74)

fleursdumal.nl magazine

More in: Albertine Kehrer, Archive K-L, Kehrer, Albertine


Albertine Kehrer: Verlangen

Albertine Kehrer

(1826-1852)

Verlangen

 

O! een gloeijend verlangen doortintelt mijn borst

Naar de aanschouwing van ‘t eeuwige schoon;

O! mij kwelt een onleschbare, een brandende dorst……

Wordt mij nimmer verkwikking geboôn?

Onuitsprekelijk heimwee naar ‘t zuiver genot

Der Natuur in oorspronklijke pracht,

Grootsch en schoon als ze kwam uit de hand van haar God –

Wordt nimmer uw kwelling verzacht?

 

O mijn God, schiept ge in mij een verlangen zoo rein,

Opdat eeuwig die zucht onbevredigd zou zijn?

Of – maakt dat genot, dat op aarde me ontvlugt,

Eens een deel uit der hemelsche vreugd?

 

Eens een deel uit van Edens herwonnen genucht,

Welks hope mijn boezem verheugt?

Een deel van dat heil, dat geen oog heeft aanschouwd,

Dat geen sterfelijk oor nog vernam,

Welks volheid geen menschelijk hart werd vertrouwd

In geen’s menschen verbeelding ooit kwam?

 

Albertine Kehrer poetry

fleursdumal.nl magazine

More in: Albertine Kehrer, Archive K-L, Kehrer, Albertine


Thank you for reading FLEURSDUMAL.NL - magazine for art & literature