In this category:

Or see the index

All categories

  1. CINEMA, RADIO & TV
  2. DANCE
  3. DICTIONARY OF IDEAS
  4. EXHIBITION – art, art history, photos, paintings, drawings, sculpture, ready-mades, video, performing arts, collages, gallery, etc.
  5. FICTION & NON-FICTION – books, booklovers, lit. history, biography, essays, translations, short stories, columns, literature: celtic, beat, travesty, war, dada & de stijl, drugs, dead poets
  6. FLEURSDUMAL POETRY LIBRARY – classic, modern, experimental & visual & sound poetry, poetry in translation, city poets, poetry archive, pre-raphaelites, editor's choice, etc.
  7. LITERARY NEWS & EVENTS – art & literature news, in memoriam, festivals, city-poets, writers in Residence
  8. MONTAIGNE
  9. MUSEUM OF LOST CONCEPTS – invisible poetry, conceptual writing, spurensicherung
  10. MUSEUM OF NATURAL HISTORY – department of ravens & crows, birds of prey, riding a zebra
  11. MUSEUM OF PUBLIC PROTEST- photos, texts, videos, street poetry
  12. MUSIC
  13. PRESS & PUBLISHING
  14. REPRESSION OF WRITERS, JOURNALISTS & ARTISTS
  15. STORY ARCHIVE – olv van de veestraat, reading room, tales for fellow citizens
  16. STREET POETRY
  17. THEATRE
  18. TOMBEAU DE LA JEUNESSE – early death: writers, poets & artists who died young
  19. ULTIMATE LIBRARY – danse macabre, ex libris, grimm and others, fairy tales, the art of reading, tales of mystery & imagination, sherlock holmes theatre, erotic poetry, the ideal woman
  20. ·




  1. Subscribe to new material:
    RSS     ATOM

Hadewijch

· Hadewijch: Door hogher trouwen minne · Hadewijch: Om grote minne · Hadewijch Gedichten

Hadewijch: Door hogher trouwen minne

H a d e w i j c h

(ca. 1200-1250)

Door hogher trouwen minne

Door hogher trouwen minne
     So sijn alle mine sinne
     In menichfoude pine;
     Mijn swaere draghen
     sonder claghen
     Werdet mi wel in scine.
     Die ghene daer ic omme douwe
     Ende doghe so meneghen rouwe,
     Hi hevet mi doen verstaen
Dat ic met hogher minnen sal ontgaen.

Sal mi hoghe minne
     Behouden minne sinne,
     So bennic seker des,
     Met verstane van binnen:
     Dat die minnare onser minnen
     Wel volmaket es.
     Want al sijn doen es sonder mate;
     Hem en ghenoecht vore minne ghene orsate.
     Dat bekinnen wel
Die hoghe minne draghen, en niemant el.

Die hoghe minne draghen
     So selen luttel claghen,
     Wat leede hen over gheet.
     Si selen sijn alse die vroede
     Altoes met diepen oetmoede
     In hoghe minne ghereet,
     Daer minne ghebiedet, si verre, si bi,
     In sterven, in leven, so wat dat si,
     In vriheit sonder vaer:
Dat maectse ons hoghe minne ierst openbaer.

Wat so ons god ye onste,
     En wardt nieman, die conste
     Gherechte minne verstaen,
      Eer dat maria, die goede,
      Met diepen oetmoede,
     Die minne hadde ghevaen.
     Tierst was si wilt, doen wardt si tam:
     Si gaf ons vore den leeu een lam;
     Si maecte die deemsterheit claer,
Die hadde gheweest doncker wel menich jaer.

Die vader, van anebeghinne,
     Hadde sinen sone, die minne.
     Verborghen in sinen scoet.
     Eerne ons maria,
     Met diepen oetmoede, ja,
     Verholentlike ontsloet.
     Doen vloeide die berch ten diepen dale,
     Dat dal vloyde even hoghe der sale.
     Doen wardt die casteel verwonnen,
Daer langhe strijt was an begonnen.

Ons dede elc prophete
     Te voren scone behete:
     Dat hi rike ware ende scone
     Die ons soude brenghen vrede
     Van minnen, ende mechtich mede.
     Moyses met Salamoene
     Prijsden alle sine cracht besondere,
     Sine wijsheit ende sine wondere.
     Tobyas, ysayas, daniel,
Job, Jheremias, ezechiel.

Si saghen visioene;
     Si spraken parabilen scone:
     Wat ons god noch soude doen.
     Mar, na minen sinne,
     Die clare, vrie minne
     Bleef van hen al ongheploen.
     Want si hadden hare seden alse andere man
     Nu hier, nu daer, nu af, nu an;
     Maer maria en sprac el niet
Dan: ‘mi werde dat god versiet.’

David seide: hem ghedachte
     Van gode, het dede hem sachte
     Ende hem ghebrac sijn gheest.
     Nochtan hetet hi van werke sterc;
     Maer maria wrachte sterkere werc.
     Ja hi hads wale meest,
     Sonder Maria, diene gheheel ontfinc:
     God ende man ende jonghelijnc.
     Daer mochtemen der minnen
Ierst clare werc bekinnen.

Dat was bi diepen niede
     Dat hare dat grote ghesciede,
     Dat die edel minne uut wert ghelaten
     Dien edele wive
     van hoghen prise
     Met overvloedegher maten;
     Want si el ne woude, noch haerre el ne was,
     So hadse al daer elc af las.
     Dus heeftse dat conduut gheleit,
Dat elker oetmoedegher herten es ghereit.

Die propheten ende al hare kinder
     Offerden scape ende rinder:
     Dat was hare sacrament.
     Si daden hen metten bloede striken.
     Hare sacramente waren gheliken;
     Eer marien dat hoghe prosent,
     Die sone, ghesindet wart vanden vader.
     Nu comt ten groten etenne allegader,
     -Die brulocht es ghereet –
Die de minne vindet gheciert in brulochtcleet.

Onser vriende der propheten
     Harer doghet en doech vergheten:
     Si was scone ende claer;
     Si dogheden alendicheit
     Ende grote bitterheit
     Der wet wel menich jaer.
     Hare sacramenten waren bi gheliken.
     Dat si daer vore wouden wiken
     Men maechs hen dancken wel,
Al segghic dat marien was el.

Oetmoedeghe vrie sinne,
     Wildi gheheel al minne
     Also minne hare selven levet,
     Ic rade u: dore trouwe,
     al lidi rouwe,
     Vertijt alles ende beghevet.
     So wert u herte wijt ende diep;
     So sal u comen dat conduut dat liep
     Marien sonder mate.
Bidt der hogher trouwen dat sijt u vloyen late.

Want hogher trouwen es bevolen,
     Al die oetmoedicheit dore dolen
     Dat sise volleiden sal
Daer maria es met minnen een in al.

 Hadewijch: Door hogher trouwen minne

KEMPIS POETRY MAGAZINE

More in: Hadewijch


Hadewijch: Om grote minne

 

H a d e w i j c h

(ca. 1200-1250)

Om grote minne

in hoghe ghedachte

 

Om grote minne in hoghe ghedachte

Willic wesen al minen tijt,

Want si mi met hrer groter crachte

Mine nature maect so wijt,

Dat ic mijn wesen al verpachte

In die hoghe gheboert van haren gheslachte.

Alse ic wil nemen vri delijt,

So werpt si mi in hare hachte.

 

Ic waent wel liden sonder scade,

Dat ic in minnen dus ben bevaen,

Wiltsi mi alle die nauste pade

Van haren weghe doen verstaen.

Alsic mi wane rusten in hare ghenade,

Verstormt si mi met nuwen rade.

Dits een wonderlijc verslaen:

Sosi meer mint, sosi meer lade.

 

Dit es wonder groet te verstane,

Der minnen nemen ende hare gheven.

Alsi mi gheeft troest te ontfane,

So werdet vruchten ende beven.

Der minnen biddic ende mane,

Dat si die edele herten spane

Dat si in minnen toene dus bleven

In nederen twivele, in hoghen wane.

 

Troest ende meslone in enen persoen,

Dats wesen vander minnen smake.

Al levede die wise Salamoen,

Hi liet te ontbindene so hoghe sake.

Wine werdens berecht in gheen sermoen:

Die sanc verhoghet allen toen.

Die tijt daer ic altoes na hake

Hevet in hem selven noch den loen.

 

Haken, merren, beiden langhe

Na dien tijt die selve es minne,

Doet versmaden vremde ghemanghe

Ende toent verliese ende grote ghewinne.

Fierheit raedt mi dat ic hanghe

So vaste in minnen, dat ic bevanghe

Een wesen boven alle sinne:

Die toen verhoghet alle sanghe.

 

Die toen die alle sanghe verhoghet,

Die meinic: minne in hare ghewout.

Ic segs een luttel, en doech ghetoghet

Den vremden herten die sijn cout

Ende cleine om minne hebben ghedoghet.

Sine weten niet, dat minne vertoghet

Hare rike den fieren die sijn stout

Ende in die minne werden ghesoghet.

 

Ghewout van minnen die al verwint

Die es te verstane onghehoert,

Ende bi in dole ende verre bekint,

Ende een vrede die alle vreden stoert:

Den vreden dien men in minnen ghewint

Daer men hare wesen al met versint.

Die wert ghesoghet in hare confoert

Die hem met minnen in minnen dus mint.

 

Die dus in minnen wilt vervaen

Hine sal ontsien cost noch scade

Noch pine; hi sal met allen staen

Int alre nauste van minnen rade,

Ende met hoghen dienste sijn onderdaen,

In al hare comen, in al hare gaen.

Die dit op minnen trouwe dade,

Hi soude in minnen al minne volstaen.

 

  

Hadewijch:

Om grote minne in hoghe ghedachte

More in: Hadewijch


Hadewijch Gedichten

H a d e w i j c h

(ca. 1200-1250)

Die voghele hebben langhe geswegen

Die voghele hebben langhe geswegen
Die blide waren hier te voren.
Hare bliscap es gheleghen
Dies si den somer hebben verloren.
Si souden herden saen gheseghen
Hadden sine weder ghecreghen,
Want si hebbenne vore al vercoren,
Ende daer toe worden si gheboren.
Dat machmen dan an hen wel horen.

Ic swighe vander voghele claghe
– Hare vroude, hare pine, es saen vergaen –
Ende claghe dat mi meer meshaghe:
Die minne, daer wij na souden staen,
Dat ons verweghet hare edele waghe,
Ende nemen vremde na ghelaghe.
Sone mach ons minne niet ontfaen.
Ay, wat ons nederheit heeft ghedaen!
Wie sal ons die ontrouwe verslaen?

Die moghende metter sterker handt,
Op hen verlatic mi noch sere,
Die altoes werken in minnen bandt
Ende en ontsien pine, noch leet, noch kere,
Sine willen dorevaren al dat lant
Dat minne met minnen in minnen ye vant.
Hare fine herte es so ghere,
Die weten wat minne met minnen lere
Ende hoe minne die minne met minnen ere.

Waeromme soude dan ieman sparen,
Ochtemen minne met minnen verwinnen mach,
Hine soude met nide in storme dorevaren
Op toeverlaet van minnen sach,
Ende minnen ambacht achterwaren?
Soe soude hem die edelheit openbaren.
Ay, daer verclaert der minnen dach,
Daer men vore minne nie pine en ontsach
Noch van minnen nie pine en verwach.

Dicke roepic hulpe alse die onverloeste.
Lief, wanneer ghi comen selt,
So noepti mi met nuwen troeste,
So ridic minen hoghen telt,
Ende pleghe mijns liefs als alrevroeste,
Ochte die van norden, van suden, van oesten,
Van westen al ware in mijnre ghewelt.
So werdic saen te voete ghevelt.
Ay, wat holpe mijn ellende vertelt!

More in: Hadewijch


Thank you for reading FLEURSDUMAL.NL - magazine for art & literature